Tandeloze gebitten, rottende tanden en kiespijn behoorden tot de normale omstandigheden in het binnenland van Suriname. De mensen die er wonen zijn moeilijk te bereiken. Ze wonen in kleine dorpjes verspreid door het tropisch regenwoud, dat 80 procent van Suriname beslaat. Ze zijn alleen te bereiken per smalle boot, een korjaal, of per vliegtuig.

De Medische Zending Suriname heeft meer dan vijftig posten in het binnenland. Op deze posten wordt door lokale gezondheidassistenten medische hulp verleend aan de bewoners van de omringende dorpen. In geval van nood wordt men per vliegtuig naar de stad vervoerd. Ondanks dit goed functionerende systeem van lokale gezondheidszorg, was er tot vier jaar geleden geen tandheelkundige zorg aanwezig. Kiespijn werd niet erkend en gaatjes werden niet gevuld. Er werd hooguit een rotte kies getrokken.

Door de geïsoleerde ligging beperkte de Stichting Jeugdtandverzorging Suriname zich tot de steden en de kuststrook om poetsinstructies en tandheelkundige zorg te geven. In deze situatie kwam verandering toen de Nederlandse Susanne Poots vier jaar geleden werd aangenomen als tandarts voor het binnenland en er een onderwijsprogramma voor lokale gezondheidswerkers ontwikkelde.