Lydia Emanuels6 januari 2010 - 1:33 pm / Nederland
Toen het overlijdensbericht van dr. Johan Ferrier me bereikte speelden onmiddellijk tegenstrijdige gevoelens op: verdriet omdat ik hem nooit meer kan opbellen, opluchting dat hij geen lijdensweg gehad heeft, maar bovenal dankbaarheid dat ik deze integere, menslievende, intelligente Surinamer van nabij heb mogen kennen en veel van hem heb kunnen leren. Het is niet overdreven te zeggen dat zijn aanwezigheid in mijn leven me tot een rijkere mens heeft gemaakt. Suriname sluit met zijn dood een hoofdstuk in onze geschiedenis af. De Vader des vaderlands heeft zijn aardse taak volbracht en is nu gaan rusten. Waka bun, Papsie, de herinnering aan u bewaar ik liefdevol in mijn hart.
Toen het overlijdensbericht van dr. Johan Ferrier me bereikte speelden onmiddellijk tegenstrijdige gevoelens op: verdriet omdat ik hem nooit meer kan opbellen, opluchting dat hij geen lijdensweg gehad heeft, maar bovenal dankbaarheid dat ik deze integere, menslievende, intelligente Surinamer van nabij heb mogen kennen en veel van hem heb kunnen leren. Het is niet overdreven te zeggen dat zijn aanwezigheid in mijn leven me tot een rijkere mens heeft gemaakt. Suriname sluit met zijn dood een hoofdstuk in onze geschiedenis af. De Vader des vaderlands heeft zijn aardse taak volbracht en is nu gaan rusten. Waka bun, Papsie, de herinnering aan u bewaar ik liefdevol in mijn hart.
Lydia Emanuels