Uw reactie gaat niet fundamenteel in op de issue in kwestie. Uw aannames/assumpties, theorieen en concepten, en uw gebruikte informatie om dat te onderbouwen laten dat vanaf de aanhef blijken.
Het universeel probleem:
Iedereen denkt; het ligt in onze menselijke natuur om dat te doen. veel van ons denken op zichzelf beschouwd is echter bevooroordeeld, onvolledig, ongeinformeerd, eenzijdig en zelfmisleiden.
Laten we de structuur van alle denken eerst ontleden:
1)Zodra we denken, denken we met een bepaald doel, intentie, bedoeling; 2) vanuit een bepaalde zienswijze; 3) gebaseerd op bepaalde aannames/assumpties; 4) wat leidt tot bepaalde implicaties en consequenties; (5) we gebruiken daarbij bepaalde data, feiten, ervaringen en bewijs; 6) om bepaalde gevolgtrekkingen en beoordelingen te kunnen maken; 7) we gaan daarbij uit van bepaalde theorieen en concepten; 8) om een bepaalde vraagstuk te beantwoorden of een probleem op te lossen.
Dat moeten we ook nog toetsen op haar: duidelijkheid, nauwkeurigheid, diepgang, breedte, significantie, precisie, relevantie, liguca en verdedigbaarheid voordat we met een krtische, ethische conclusie kunnen komen.
Vaak rationaliseren we onze handelingen zodanig dat we onze bedoelingen verborgen houden, waardoor ook de echte vraag/intentie verborgen blijft. De meeste mensen zoeken slechts informatie die alleen ondersteund wat ze zelf reeds aannemen (geloven). Dit leidt tot tegenstrijdigheid, hypocrici en zelfmisleiding omdat informatie die hun vooringenomenheid niet ondersteund bewust wordt weggelaten. De wortel ligt in foute aannames die omdat ze op het onderbewuste niveau opereren vaak vooroordeel, sterotypering en eenzijdige foutieve overtuigingen huisvesten. Daarbij worden theorien en concepten vaak vervormd om het eigen verkeerd denken te dienen, omdat we bewust geen rekening willen houden met andere gezichtspunten die ons eigenlijk dwingen onze eigen foutieve zienswijzen te herzien.
Uw redenering is gebaseerd op bepaalde aannames, concepten, en informatie die logischerwijs heeft geleidt tot een zelfgeformuleerde standaard van vergeving die a-logisch, tegenstrijdig, oppervlakkig en doordrongen is van een dubbele standaard, helaas. U heeft ook verzuimd om een universeel verdedigbare definitie van vergeving te geven.
Hoe kunt u anders tot een slotsom komen dat je de gesplitste persoonlijkheid van iemand op basis van verschilleden gradaties kan vergeven? Wat is uw universeel verdedigbare standaard van vergeving? En op basis van welke universeel verdedigbare logische criteria komt een deelpersoonlijkheid (grootvader, vader, echtgenoot, moordenaar etc,) in aanmerking voor welke variant van vergeving?? (Lijkt bijna op schizofrenie????) Begrijpt u de logische en onvermijdelijke tegenstrijdigheid en dus het a-logische in uw denken. Ik vraag dan nog niet van welke aannames u bent uitgegaan, welke theorien/concepten u hebt gebruikt, en welke objectief bewijsbare, toetsbare infiormatie u heeft gehanteerd om tot uw slotsom te komen.
uw slotsom is helaas niet logisch, tegenstrijdig en doorspekt van dubbele standaarden. Het is dus op basis van mijn analyse een puur arbitraire, persoonlijke, emotionele, niet-rationele reactie waaruit ik niet helder kan halen wat gevraagd wodt, wat beantwoord wordt, wat gezocht wordt; op welke wiize het bijdraagt aan de spirituele verheffing van de mensheid en menselijlkheid (want dat hoort het fundamenteel doel van alle kritisch, analytisch en ethisch denken te zijn)
Maar ik respecteer uw redenering volledig, net zoals ik het gedrag van dhr Hoost ook begrijp en respecteer. Alleen komen beide gevallen minder rationeel, emotioneel, meer bevooroordeeld, en tegenstrijdig over.
Ik hoop niet dat u het erg vindt dat ik totaal niet kan meegaan met uw redenering en uw conclusies.
"Granman"
Uw reactie gaat niet fundamenteel in op de issue in kwestie. Uw aannames/assumpties, theorieen en concepten, en uw gebruikte informatie om dat te onderbouwen laten dat vanaf de aanhef blijken.
Het universeel probleem:
Iedereen denkt; het ligt in onze menselijke natuur om dat te doen. veel van ons denken op zichzelf beschouwd is echter bevooroordeeld, onvolledig, ongeinformeerd, eenzijdig en zelfmisleiden.
Laten we de structuur van alle denken eerst ontleden:
1)Zodra we denken, denken we met een bepaald doel, intentie, bedoeling; 2) vanuit een bepaalde zienswijze; 3) gebaseerd op bepaalde aannames/assumpties; 4) wat leidt tot bepaalde implicaties en consequenties; (5) we gebruiken daarbij bepaalde data, feiten, ervaringen en bewijs; 6) om bepaalde gevolgtrekkingen en beoordelingen te kunnen maken; 7) we gaan daarbij uit van bepaalde theorieen en concepten; 8) om een bepaalde vraagstuk te beantwoorden of een probleem op te lossen.
Dat moeten we ook nog toetsen op haar: duidelijkheid, nauwkeurigheid, diepgang, breedte, significantie, precisie, relevantie, liguca en verdedigbaarheid voordat we met een krtische, ethische conclusie kunnen komen.
Vaak rationaliseren we onze handelingen zodanig dat we onze bedoelingen verborgen houden, waardoor ook de echte vraag/intentie verborgen blijft. De meeste mensen zoeken slechts informatie die alleen ondersteund wat ze zelf reeds aannemen (geloven). Dit leidt tot tegenstrijdigheid, hypocrici en zelfmisleiding omdat informatie die hun vooringenomenheid niet ondersteund bewust wordt weggelaten. De wortel ligt in foute aannames die omdat ze op het onderbewuste niveau opereren vaak vooroordeel, sterotypering en eenzijdige foutieve overtuigingen huisvesten. Daarbij worden theorien en concepten vaak vervormd om het eigen verkeerd denken te dienen, omdat we bewust geen rekening willen houden met andere gezichtspunten die ons eigenlijk dwingen onze eigen foutieve zienswijzen te herzien.
Uw redenering is gebaseerd op bepaalde aannames, concepten, en informatie die logischerwijs heeft geleidt tot een zelfgeformuleerde standaard van vergeving die a-logisch, tegenstrijdig, oppervlakkig en doordrongen is van een dubbele standaard, helaas. U heeft ook verzuimd om een universeel verdedigbare definitie van vergeving te geven.
Hoe kunt u anders tot een slotsom komen dat je de gesplitste persoonlijkheid van iemand op basis van verschilleden gradaties kan vergeven? Wat is uw universeel verdedigbare standaard van vergeving? En op basis van welke universeel verdedigbare logische criteria komt een deelpersoonlijkheid (grootvader, vader, echtgenoot, moordenaar etc,) in aanmerking voor welke variant van vergeving?? (Lijkt bijna op schizofrenie????) Begrijpt u de logische en onvermijdelijke tegenstrijdigheid en dus het a-logische in uw denken. Ik vraag dan nog niet van welke aannames u bent uitgegaan, welke theorien/concepten u hebt gebruikt, en welke objectief bewijsbare, toetsbare infiormatie u heeft gehanteerd om tot uw slotsom te komen.
uw slotsom is helaas niet logisch, tegenstrijdig en doorspekt van dubbele standaarden. Het is dus op basis van mijn analyse een puur arbitraire, persoonlijke, emotionele, niet-rationele reactie waaruit ik niet helder kan halen wat gevraagd wodt, wat beantwoord wordt, wat gezocht wordt; op welke wiize het bijdraagt aan de spirituele verheffing van de mensheid en menselijlkheid (want dat hoort het fundamenteel doel van alle kritisch, analytisch en ethisch denken te zijn)
Maar ik respecteer uw redenering volledig, net zoals ik het gedrag van dhr Hoost ook begrijp en respecteer. Alleen komen beide gevallen minder rationeel, emotioneel, meer bevooroordeeld, en tegenstrijdig over.
Ik hoop niet dat u het erg vindt dat ik totaal niet kan meegaan met uw redenering en uw conclusies.
Succes met de analyse Granman.