‘Wij zijn op zoek naar een draagmoeder die zelf al kinderen heeft en graag kinderen baart.’ Op een speciaal internetforum hoopt Joyce een draagmoeder te vinden, want ze kan zelf niet zwanger worden. Nederland gaat de regels versoepelen voor de erkenning van kinderen die door buitenlandse draagmoeders worden gebaard. Maar tegenstanders willen niks weten van deze 'voortplantingsprostitutie'.
 
Een draagmoeder vinden binnen de Nederlandse wetgeving blijkt moeilijk, al zal de wet binnenkort veranderen. Het is nu alleen toegestaan als familieleden het kind dragen. De potentiële draagmoeder moet bovendien zelf al kinderen hebben en geen kinderwens meer koesteren. En betalen voor draagmoederschap is uit den boze.

Joyce* kan haar zus niet vragen, want die heeft nog een kinderwens. ‘Vandaar dat ik een bericht op het forum heb geplaatst.' 

Ze kan ook uitwijken naar India, waar commercieel draagmoederschap wél is toegestaan. In speciale klinieken worden reageerbuisbevruchtingen uitgevoerd bij westerse koppels en de bevruchte eicellen in de baarmoeders van Indiase vrouwen geplaatst. Kosten: 10.000 dollar, waarvan de helft naar de draagvrouwen gaat. Die gebruiken het geld voor de opleiding van hun eigen kinderen of om een huis van te kopen.

Alleen in het buitenland
Dat vrouwen steeds vaker over de grens naar draagmoeders zoeken, en daarvoor willen betalen, weet ook de Nederlandse staatssecretaris Fred Teeven van Justitie. Hij wil de regels zo aanpassen dat onder bepaalde omstandigheden de pasgeborenen in Nederland erkend kunnen worden.

Zo moet het kind in elk geval met een eicel of spermacellen van een van de wensouders zijn verwekt en moet de draagmoeder bekend zijn. Buitenlandse draagmoeders mogen dus binnenkort wél betaald een kind baren voor Nederlandse ouders, terwijl dat in Nederland verboden is.

Voortplantingsprostitutie 
Emeritus hoogleraar adoptie René Hoksbergen is er niet over te spreken. ‘Dat het in Nederland verboden is, is niet voor niets. Je moet uitgaan van het kind, die kan hier niet gelukkig van worden. Je krijgt straks een kind dat grote vraagtekens zet achter zichzelf: 'Ik ben uit een Indiase baarmoeder ontstaan en die Indiase vrouw was een arm mens, die er 1000 dollar voor heeft gekregen. Ik ben gewoon verkocht.' Dat de wetten aangepast gaan worden, is belachelijk.’
 
Hoksbergen gaat nog een stapje verder. ‘Commercieel draagmoederschap is eigenlijk voortplantingsprostitutie. Je maakt gebruik van de lichamelijke functie van een ander om je eigen behoefte te vervullen. Dat gebeurt bij de hoeren ook. Het heeft niets meer te maken met het belang van het kind.’ In India heeft de commerciële draagmoederindustrie volgens hem nu al een geschatte omzet van 1,7 miljard euro.  

Ouderwets
Joyce vindt de denkbeelden van de hoogleraar ‘wel erg uit 1918 stammen. We moeten meegaan met de tijd, er zijn nieuwe technologieën en mogelijkheden. Hoksbergen heeft geen idee hoe het is om met zo’n kinderwens rond te lopen.’
 
Ook de Indiase arts Nayna Patel die zelf een bevruchtingskliniek begon in Ananda, wijst de kritiek van Hoksbergen van de hand. Beide partijen profiteren immers van de deal: de ouders krijgen een kind, de draagmoeder kan met het geld dingen doen die anders onmogelijk waren. ‘Als critici zelf een manier verzinnen waarop al deze mensen gelukkig worden, moeten ze het doen. Zo niet, dan hebben ze geen recht om dit soort kritiek te uiten.’
 
Joyce en haar man gaan zich de komende tijd beraden op de mogelijkheden. Adoptie zit er niet in, haar ziekte - ook al is ze kankervrij - maakt dat ze weinig kans heeft op een adoptiekind. Klinieken in Amerika staan commercieel draagmoederschap ook toe, al hangt daar een nog groter prijskaartje aan: 100.000 dollar. ‘Misschien moet ik mijn auto dan verkopen,’ lacht Joyce. ‘Maar dat heb ik er wel voor over.’
 
 
*Joyce is niet haar echte naam. Om redenen van privacy wil zij anoniem blijven.