Het is nog steeds een taboe. Kinderen met beperking, zoals autisme. Ze worden uitgelachen en vermeden. Om deze kinderen en hun ouders onder de aandacht te brengen is wordt dinsdag 7 september in Amsterdam een mini-conferentie gehouden. Daar kunnen ouders ervaringen uitwisselen.
Het initiatief voor de conferentie werd genomen door de stichting Surinaamse Vrouwen Bijlmermeer. De organisatie wil de maatschappelijke participatie van kinderen met een beperking bevorderen. Bijvoorbeeld voor de 29-jarige Lionel, die autistisch is. Lionel houdt van muziek, dansen en sporten. Hij is goed in bowlen, zegt hij zelf: "Ja, echt waar." En hij doet aan karaoke met onder andere muziek van The Beatles.
Schaamte
"Ik was heel verdrietig. Er waren periodes dat ik me schaamde." Lionel was erg druk en Olivia ging soms maar niet in op uitnodigingen voor een feestje. Intussen weet zijn moeder precies hoe ze om moet gaan met Lionel. Hij heeft taal- en spraakproblemen, maar functioneert sociaal goed. Ze heeft hem veel dingen kunnen leren: "Veters strikken, schoenen poetsen, wassen en aankleden."
"Het zijn prachtige mensen", vindt zijn moeder, "Je kunt veel uit ze halen." Daarom moet het taboe worden doorbroken, zodat de kinderen met een beperking hun capaciteiten beter kunnen ontwikkelen. Voor de ouders is het prettig om erover te kunnen praten: "Dat je je niet hoeft te schamen en dat je je niet alleen voelt. Ik heb me onbegrepen gevoeld."
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Ik ken olivia plak persoonlijk en ik bewonder haar inderdaad voor de manier waarop zij met Lionel is om gegaan en nog steeds omgaat.
In Nederland en Suriname is stichting open autisme actief
Kijk voor meer informatie op www.opendoors-Amsterdam.nl
Zij zijn bezig om zowel in Nederland als Suriname het taboe te doorbreken.
mijn complimenten aan de ouders van lionel, dat ze zo openhartig vertellen over hun verdriet, zoektocht, liefde en strijd voor hun kind.
dat er nog steeds veel behoefte is aan voorlichting, informatie en lotgenotencontact blijkt wel uit het feit dat er steeds meer autismecafé's in het land worden geopend. www.autismecafe.nl
Ik ben een moeder van 35 en heb een zoon van 7 jaar niet nog niet praat wat het wezen moet . Hij is onderbegeleiding van een psycholoog , omdat hij in de kleuterjaren werd gepest door zowel de kinderen als de leerkrachten en ook het schoolhoofd . Ze hadden ged8 dat het om een gehandicapt kind ging en moest ik hem zo gauw van die school afschrijven . Niet wetende dat ze die jongen erg agressief maakte en zich niet kon uitten . Hij huilde elke dag wanneer ik hem van school ging halen . Ik heb alles met laten doen zo ook scan , niets gevonden . Hij zit nu op een speciale school , de jules fernandes school . Ik heb niet stil gezeten als moeder . Ik was helemaal gestrest en zo niet wetende wat ik moest doen . Het is echt een taboe in dit land . terwijl er nog meer kinderen die autistisch zijn . Hij maakt het op zijn tempo heel goed op school , is nu vrijer en praat meer . Hij gaat nu ook regelmatig naar de logopediste . Die ook schaars is . Hij kan heel heel goed tekenen . Wat velen doet verwonderen . Ik wil hem daarin stimuleren . Kon ik er maar bijzijn .
Is er nog geen vereniging die door ouders van deze kinderen is opgericht, waar u zich kunt aansluiten? Iemand zal het voortouw moeten nemen, als iedereen op elkaar wacht, gebeurt er niks. Belanghebbenden zullen zelf moeten beginnen. En dat zijn de ouders. Zo is het ook gegaan met het syndroom van Down, uiteindelijk hebben ouders in Suriname zelf het initiatief genomen, en dat is ook de juiste weg. Dat wil niet zeggen dat alles 1,2,3, is opgelost, maar het is een begin. Sterkte en succes.
De actrice Holly Robinson Peete heeft samen met haar dochter Ryan Elizabeth Peete een boek over autisme geschreven, getiteld: My Brother Charlie. A book published by Scholastic that’s illustrated by Shane W. Evans.
Het is een persoonlijk verhaal: Holly Robinson Peete, bestselling author, actress, and national autism spokesperson, has paired with her daughter, Ryan, to co-author this uplifting book based on their own personal experiences with Holly’s son and Ryan’s brother, RJ, who has autism.
Speciaal om autisme onder de Afro-Amerikaanse bevolking bespreekbaar te maken. Waarschijnlijk ook erg herkenbaar voor Surinamers, Antillianen en anderen met een Caraïbische achtergrond. Het is te vinden via Google, als je de naam van het boek en de auteur invult. Ik hoop dat iemand met dit berichtje is geholpen.
Nieuwe reactie inzenden