Rechter Iwan Rasoelbaks heeft vrijdag tijdens een zitting van het 8 December Strafproces een getuige à decharge een morele draai om zijn oren gegeven omdat hij zich allerlei zaken niet meer kan herinneren.

Tal van getuigen die de afgelopen 4 jaar voor het tribunaal verschenen hebben last van een ‘selectief’ geheugen. Dat gold vrijdag 8 juli ook voor Herman Doorson, een gerenommeerde oud politie-inspecteur, die jarenlang informatie verzamelde met betrekking tot de 8 Decembermoorden. Zijn bevindingen bracht hij samen in een dossier waarvan hij twee exemplaren overdroeg aan de Procureur Generaal. Zijn eigen exemplaar bracht hij door tussenkomst van de bevriende directeur van De Surinaamse Bank (DSB), Jozef Brahim, onder in de kluis van de bank. Zowel Brahim als Doorson noemden dat tijdens de zitting 'de meest veilig plaats in Suriname om iets op te bergen.' 

Spoorloos verdwenen
Wonderbaarlijk genoeg zijn de dossiers inmiddels alle drie sinds medio 90-er jaren spoorloos verdwenen. Brahim ontdekte de verdwijning pas na zijn pensionering in 1993. “ Toen ik bij de bank vertrok lag het er nog. Het is onbegrijpelijk dat het er niet meer is. Je kunt de kluis alleen binnen komen met drie personen die allemaal een verschillende sleutel hebben. Onder hen is de directeur van de bank. Ik hou de verdwijning eigenlijk voor onmogelijk,” aldus Brahim. Ook de stukken die waren ondergebracht op het parket van de Procureur Generaal zijn spoorloos verdwenen.

Verdrongen
Doorson (71), beschreef het dossier als een schat aan informatie over de gebeurtenissen rond 8 december 1982, maar ook over andere gebeurtenissen zoals de massaslachting in het dorpje Moiwana in 1986. Maar net zoals bij veel andere getuigen liet ook het geheugen van Doorson hem in de steek. Overigens beriep de oud-politieman zich niet alleen op de lange periode die sindsdien is verstreken of op zijn leeftijd, maar vooral op het feit dat hij bepaalde zaken bewust heeft verdrongen. “Als onderzoeker bij de politie leer je dat. Als je dat niet kunt dan word je gek,” verklaarde Doorson. “ Ik herinner me alleen de grote lijnen.”

Invasie
De rechters vroegen hem vervolgens om die grote lijnen aan te geven. Doorson verklaarde dat hij via de hoge militair Roy Horb gehoord had dat vakbondsleider Fred Derby op de hoogte was van invasieplannen van Nederland en de Verenigde Staten. "Derby had dat aan Horb verteld omdat hij zich zorgen maakte over een mogelijk bloedbad. In het verdwenen dossier zit 90% harde informatie dat Nederland inderdaad plannen had om Suriname binnen te vallen." Doorson vertelde verder dat Bouterse en Horb zelf niet bij de executies in Fort Zeelandia aanwezig waren. "Commandant Paul Bhagwandas had de leiding over de executies. Bouterse was de baas, maar was er niet bij", verklaarde Doorson, Horb citerend.

Oproep
De rechters vroegen Doorson naar meer details maar die bleven achterwege. “Ik legde u al uit dat ik die uit mijn geheugen heb gewist. Alles stond immers al in drievoud op papier.” Voor het eerst in het vierjarig bestaan van het Strafproces viel een rechter fel uit over het selectieve geheugen van één van de gedagvaarden. Mr. Iwan Rasoelbaks deed een emotionele oproep aan de gepensioneerde politieman. “Meneer Doorson, u wist dat u met een belangrijke zaak bezig was. U was daarvoor uitverkoren omdat u zo’n goede staat van dienst had. U had uw informatie vast moeten houden.” De rechter vervolgde: “ Hoe bestaat het dat er drie dossiers verdwijnen en dat degene die het heeft samengesteld zich opeens niets meer herinnert? U staat nu hier en kunt ons niets meer vertellen dan de grote lijnen. Dit is het moment waarbij een mens de waarheidsvindende taak behoort te benutten. Andere momenten zullen er niet meer zijn. Menigeen is de waarheid vergeten, ik had gehoopt om van u een spontane herinnering te krijgen. U bent een man van bijna 72. Dit is een zaak waarbij niets te verliezen is.”

Geen toeval
Doorson herhaalde zijn theorie van het verdringen van de informatie, wat hem de opmerking van de aanklager Roy Elgin ontlokte: “Meneer Doorson, het verbaast mij dat u zo gemakkelijk kunt ‘deleten’.”
Op de vraag van Elgin of Doorson het voor de hand vond liggen dat de dossiers bewust door iemand zijn weggenomen komt snel een antwoord. “ Natuurlijk, dit is geen toeval.” Ook heeft de oud-politieman wel wat suggesties in welke richting de daders gezocht zouden kunnen worden. "De Nederlandse Ambassade heeft er baat bij dat het verhaal over de invasieplannen niet naar buiten komt. En de nabestaanden van de slachtoffers ook. Mevrouw Ilse Labadie, de inmiddels overleden voorzitter van de Organisatie voor Gerechtigheid en Vrede die zich hard maakte voor een proces tegen Bouterse, werkte indertijd ook op De Surinaamse Bank.”

Militairen
Auditeur Militair Elgin vroeg aan de getuige à decharge of er bij het verdwijnen van de infromatie wellicht ook belanghebbenden zouden kunnen zijn aan de kant van de militairen. Doorson: “Natuurlijk.”
Het ministerie van Buitenlandse Zaken in Den Haag kon nog niet reageren op de suggestie van Doorson dat de Nederlandse Ambassade betrokken zou kunnen zijn bij het verdwijnen van de dossiers.