De voorbereidingen voor de verfilming van het boek Hoe duur was de suiker zijn in volle gang. Regisseur Jean van de Velde en producent Paul Voorthuysen hebben in Suriname de filmlocaties bekeken. De film moet volgend jaar worden opgenomen en het is de bedoeling dat hij in 2013 in première gaat.
In 2013 is het 150 jaar geleden dat de slavernij in Suriname is afgeschaft. Van de Velde wil ook graag filmen in het presidentieel paleis. Hiervoor moet toestemming gevraagd worden aan president Desi Bouterse. De producenten hebben het paleis al wel mogen bekijken.
Voorthuysen kwam op het idee om het boek uit 1987 van Cynthia McLeod te verfilmen en kocht de rechten. De zeker in Suriname veel gelezen historische roman (50.000 verkochte exemplaren) beschrijft het slavernijverleden tussen 1750 en 1780 en de verhouding tussen zwarten en blanken. "Het was meteen populair", zegt McLeod.
Hart in Suriname
"Wij willen dat de Surinaamse sfeer terug te vinden is in de film, want het hart van het boek ligt hier'', zegt Van de Velde, die niet eerder in Suriname was. De openingsscene van de film is volgens hem de belangrijkste: "Die gaat over de minachting van de planter en zijn zoon voor de slavinnen." Daaruit blijkt dat macht het slechtste in de mens naar boven haalt, zegt de regisseur.
De film zal ongeveer 5 miljoen euro kosten.Producent Voorthuysen denkt dat er voldoende fondsen zijn aan te boren in Nederland en Europa. De omroep VARA participeert in de film, die later als basis zal dienen voor een vierdelige televisieserie.
Internationaal
De film wordt ook internationaal uitgebracht. De filmmakers denken dat Hoe duur was de suiker, net als de productie Sonny Boy met een sterke historische achtergrond, een succes zal worden. "Het is een meeslepend verhaal uit een wereld die we niet kennen", zegt Voorthuysen.
Schrijfster McLeod vindt de verfilming van het boek belangrijk voor Suriname. Veel mensen vroegen haar wanneer het boek verfilmd zou worden. Zij is nauw betrokken bij dit project. "Ik vind het leuk dat het nu gaat gebeuren."
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Zie zo veel reactie's, de ene zeg dit de andere weer dat (zie facebook).Maar je kan zien dat het verhaal van zo een boek nog steeds leef onder de mensen van nu (zie de reactie's). Het blank en zwart verhaal. Maar ook mensen die zijn gaan groeien en zien dit als een stuk geschiedenis dat net als de Holocaust absoluut niet vergeten mag worden. En verbittering is zeker niet wat Cynthia Mc Leod in gedachten had toen zij dit boek schreef.Mooi dat het verflimd wordt (eindelijk) en ik denk dat Mev Cynthia zeker zelfs wat te zeggen zal hebben over de verfilming. Dus zal het goed komen. Heb al haar boeken gelezen. In 2008 het boek "De vrije negerin Elisabeth" gelezen en deze is zelfs voor me gesigneerd door de schrijfster (geweldig). Vind dat deze boek ook nominatie maakt op een verfilming.Maar welke regisseur zal daar zijn handen mee willen branden? Aangezien Mev Elisabeth wel iemand was met een sterk karakter. Dus moet er een sterke dame gecast worden voor de rol......
"De zeker in Suriname veel gelezen historische roman". 50.000 verkochte exemplaren is zeker voor Suriname geen voldoende indicator. Zeker verplicht nummer voor de literatuurlijst van middelbare scholieren. Lezen is niet wat wij graag doen. Wedden dat het boek gekocht is zoals betrokkenen zich vroeger encyclopedieën uit statusbehoefte lieten aansmeren. Verfilming is daarom alleen al een goed idee.
Uit het klankbeeld bleek ook dat de filmer zich verbaasde over de overwoekerde staat van Jodensavanne. Vergis ik me niet dan is er zeker vanaf maart 2005 in De Ware Tijd melding gemaakt van een plek op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Behalve de povere leesgewoonte verdient zeker ook aandacht, het in goede staat houden van onze woonomgeving, in de breedste zin van het woord. De film als wake-up call?
MENEER BOERBOOM MAG WEL EEN BEETJE MEER RESPECT TONEN VOOR HET AMBT VAN PRESIDENT. ZO VAN "MENEER BOUTERSE"??? DURF JE WEL HE??
NOG STEEDS ARROGANT HE. WANNEER HOUDEN JULLIE OP? ROTZAKKEN VAN JOURNALISTEN DIE HUN NEUZEN CONSTANT IN SURINAAMSE ZAAK STEKEN. WE BLIJVEN BELANGRIJK HE? HET MOOIE SURINAME
Waarom moeten speelfilmsfilms uit Suriname altijd gaan over 1 etnische groep al sinds de onafhankelijkheid 1975 is de beeldvorming van een surinamer nog steeds 'neger of toch nog steeds slaaf'
Al het grote geld gaat weer naar die wit mang. De zgn surinaamse acteurs worden weer afgeschept met een kruimeltje zout .No cure no pay
Nieuwe reactie inzenden