Voorbijgangers kijken verbaasd glimlachend naar de stellage die op de hoek van de straat wordt neergezet. Een langharige blanke man in korte broek en katoenen onderhemd is de wrakken aan het beschilderen. Met plakband zet hij de lijnen af waarlangs hij straks met verf de zwarte treden gaat aanbrengen. “Dan kan je beter zien hoe je op het podium kunt klimmen.”

Steven Jouwersma is mediakunstenaar. De vier wrakken vormen de basis van een podium dat hij als kunstwerk neerzet in het ooit welvarende, maar door de binnenlandse oorlog teloor gegane mijnstadje Moengo.
Twintig jaar geleden werd de vrede getekend en sindsdien is de wederopbouw met tergende traagheid op gang gekomen. De Surinaamse kunstenaar Marcel Pinas geeft aan het herstel een bijzondere impuls. Hij wil Moengo maken tot het kunstcentrum van het district Marowijne, of liever nog: van heel Suriname. Ook Nederlandse kunstenaars dragen bij aan de culturele impuls die de oorlogsherinneringen moet laten vervagen.

Autokerkhof
“Het podium is misschien niet een visueel mooi kunstwerk, maar het moet hier in Moengo wat los maken,” vertelt hij. En dat gebeurt. “Sommige mensen vinden het een lelijk ding. Iemand kondigde zelfs aan om de wrakken te zullen laten wegdozeren. Iemand anders vreesde dat op deze plek een autokerkhof verrees.” Maar er zijn ook veel positieve geluiden. Kinderen gebruiken het podium nu al als klimrek. Ze spelen in de wrakken en klauteren op het podium. Een oudere man aanschouwt de zwetende bakra met de verfkwast. Hij laat zijn enthousiasme blijken. “ Het leert ons dat je met al die autowrakken hier in Moengo ook iets kan doen. Moengo is saai, ‘dede’, er gebeurt niets. Dit gaat leven in de brouwerij brengen, jamang !”

Punk
Het podium wordt ingewijd met een plengoffer van Parbo-bier. Daarna volgt een fusion-achtige jam-session. Steven Jouwersma is zelf ook muzikant. “Alles is hier Reggae, en dat is niet mijn muziek. Ik ben meer van de rock, de punk. Ze kennen hier Jimi Hendrix niet eens. Ik heb voor de supermarkt hier ook CD’s met andere muziek dan reggae verkocht. Of eigenlijk … geruild.” “ Ik kom hier geen punk prediken,” vervolgt hij. “Ik ben hier gewoon begonnen met een project dat reacties moet los maken. Daarin ben ik inmiddels geslaagd."  "Wat ik achter laat wanneer ik straks weer naar Nederland vertrek? Dat wat hier staat: een podium! Ik hoop dat het hier een functie krijgt, gaat leven. Dat er videoclips op opgenomen gaan worden.”

Is de mediakunstenaar niet bang dat zijn installatie wegroest en in de vergetelheid verdwijnt? “Dat is mogelijk. Maar het podium is tropenproof: hardhout en gegalvaniseerd ijzer. Dit blijft nog wel even staan hoor.”

Verslag van Harmen Boerboom