Met een speciale slotuitzending op 27 september nemen wij afscheid van onze Caribische luisteraars. We zetten dan een streep onder de uitzendingen naar Suriname en de Antillen. Voor ons betekent dat ook het einde van een bijzonder tijdperk. Daarom halen wij elke dag op deze plek herinneringen op. Herinneringen aan onze tijd bij de Wereldomroep.

Scarlet Windster, presentator/politiek-verslaggever

“Ik ben op Curaçao geboren en getogen, maar heb Surinaamse grootouders en ben naar Surinaamse traditie opgevoed. Op mijn 18e ben ik naar Nederland gekomen om te studeren en sindsdien woon en werk ik hier.
Toen ik van de School voor Journalistiek kwam, ben ik bij de Wereldomroep aan de slag gegaan. Het was een mooie tijd, ik ben er zowel politiek als sociaal gevormd. Een groot deel van mijn leven ligt bij de Wereldomroep: ik heb er op de kop af 23 jaar gewerkt.

In 1997 heb ik bijna een kabinetscrisis veroorzaakt. Ik sprak de Antilliaanse Minister van Volksgezondheid en legde haar een uitspraak van de premier voor. Zij zei toen: “Als hij dat zegt, begint hij aan Alzheimer te lijden.” Ik dacht ‘Wow, wat zegt zij nu?’ Naar aanloop van dit gesprek ben ik weer in contact met haar gekomen, maar zij wil niet meer aan het interview herinnerd worden. Het gesprek heeft enorm veel ellende veroorzaakt. Toen realiseerde ik me opnieuw hoeveel impact wat wij hier doen, op de mensen daar heeft.

Als kind had ik twee grote liefdes: de journalistiek en het onderwijs. Ik ben de journalistiek ingegaan, maar nu is het tijd om me over te geven aan m’n andere grote liefde. Ik ga het onderwijs in.

De luisteraars zou ik graag op het hart willen drukken dat ze vooral kritisch moeten blijven. Blijf je altijd afvragen of wat die journalisten en politici je vertellen wel klopt. Dat is wat wij de afgelopen jaren hebben proberen te doen: mensen informatie geven zodat ze konden controleren of de dingen die ze iedere dag voorgeschoteld krijgen wel kloppen.”

Désrée Martis, presentator/verslaggever/redacteur

"Ik ben op Curaçao geboren en mijn hele familie woont daar nog. En ik heb ook veel vrienden op alle eilanden. In totaal werk ik hier 32 jaar. Eerst voor stage op televisieafdeling, later op de Caribische radioafdeling. We hebben ook moeilijke tijden gehad, maar ik kijk er met plezier op terug. Het kost me nu ook veel moeite om het los te laten.

Een spannend moment vond ik in november vorig jaar bij het bezoek van de koningin aan de zes eilanden. Op Saba was er een mevrouw die een cadeau wilde geven aan de koningin en ik rende achter haar aan, terwijl dat niet kon volgens het protocol. Toen ik de foto zag schaamde ik me dood, want we hadden te horen gekregen dat we de koningin niet zomaar konden verrassen met een microfoon onder haar neus.

Na de Wereldomroep zal het afkicken worden en een soort rouwproces. Daarna ga ik totaal iets nieuws beginnen, ku Dios ke (met Gods wil), zoals wij dat zeggen. Ik hoop dat de luisteraars met plezier hebben geluisterd."

Peggy Brader, presentator/verslaggever/redacteur

"Ik ben Surinaamse en ben nu 13 jaar in Nederland. Ik ben in Suriname geboren en getogen. Ik werk ook 13 jaar voor de Wereldomroep; mijn leven in Nederland is verbonden geraakt met dit medium. Ik kwam voor studie en ze belden me of ik wilde komen praten. Het was niet mijn ambitie om bij de Wereldomroep terecht te komen, maar ik ben blij dat het zo gelopen is. Ik presenteerde, ik deed veel verslaggeving en deed regie, redactie en projecten. Ik heb veel van mijn talenten kunnen ontwikkelen.

Het team was een warm nest. Het was een minder grote cultuurshock dan ik had bedacht. Dit kwam door de samenstelling van het team. In Suriname heb ik voor de radio (Rapar) en lange tijd voor de televisie gewerkt. Bij de Wereldomroep moest ik 'echt' radio leren maken. Hier werd mij afgeleerd om zelf achter het mengpaneel te zitten, je doet maar één ding.

Als ik werkte in Hilversum was ik in mijn gedachten altijd in Suriname. De focus lag niet vanzelfsprekend op Paramaribo. Ik ben weliswaar een stadskind, maar mijn hart gaat uit naar mensen die verstoken zijn van informatie. Ik probeerde daarom ook de districten mee te nemen. Ik ga het contact met de luisteraars die mij feedback gaven missen.

Ik ga ervan uit dat mijn leven ook na de Wereldomroep er rooskleurig uitziet. Ik zie het als een mogelijkheid voor mezelf om nieuwe kansen te grijpen. Ik wil met Suriname bezig blijven, want ik ben Surinaamse en die band blijft. Ik hoop dat de luisteraar veel heeft opgestoken van wat wij hebben gebracht. Het verdwijnen van deze uitzendingen betekent niet dat de informatievoorziening stopt. Ik hoop dat er initiatieven komen vanuit Suriname en de Antilliaanse eilanden zelf."

Belkis Osepa, verslaggever/redacteur in Willemstad

"Ik ben op Curaçao geboren. Mijn roots liggen op Curaçao. Ik heb ruim zes jaar voor de Wereldomroep gewerkt. Daarvoor voor andere media. Een mooie carrière, kan ik zeggen. Het waren leerzame jaren. Bij de Wereldomroep heb ik geleerd om radio te maken. Ik heb heel veel gedaan; veel reportages gemaakt, zowel in Nederland als op de eilanden. Wat ik me heel goed kan herinneren is het bezoek van de koningin en prins Willem Alexander en prinses Máxima vorig jaar op Aruba. Toen kreeg ik de kans om prins Willem Alexander heel snel even aan te spreken. Daarna kreeg ik wel op mijn kop van de RVD, maar ik vond het toch mooi dat ik het heb gedaan.

Ik denk ook aan een reportage die ik gemaakt heb, hier op Curaçao. Ik was op bezoek bij een gezin dat geen water en electriciteit heeft. Acht jaar lang al niet. Ik vond het zo ontroerend. De tranen liepen over m'n gezicht. Daarna heb ik mijn kinderen meegenomen naar dat huis. Ik zei: jullie moeten dat zien en vergelijken. Hoe een gezin het kan hebben én hoe wij het hebben.

Na de Wereldomroep wil ik iets nieuws gaan doen. Wat weet ik nog niet, maar ik kijk wel vooruit. Ik wil mijn vakkennis combineren met het lesgeven. Ik heb mijn PABO-diploma, dus ik kan voor de klas staan. Dat moet ik gaan uitwerken en dat ga ik de komende tijd doen. En voor de luisteraar van de Wereldomroep zeg ik: als persoon moet je altijd goed geïnformeerd zijn. Blijf altijd zoeken naar informatie! Maakt niet uit hoe. Ik denk dat dat ontwikkeling is. Daardoor kun je groeien als persoon. Als mens."

Judith Janssen, eindredacteur

"Ik studeerde culturele antropologie en ik moest een afstudeeronderzoek gaan doen. Mijn docent was gespecialiseerd in de Marrons in Suriname. Die zei: 'Ga maar naar Suriname.' Ik heb daar een aantal maanden onderzoek gedaan naar doodsrituelen van een bepaalde Marrongroep. Het was liefde op het eerste gezicht. De hartelijkheid en het land zelf en haar cultuur.

Ik werk hier bijna zes jaar. Voor mijn gevoel is het erg kort. Ik kijk met een goed gevoel terug. De sfeer is heel prettig; we hebben veel gelachen en gescholden: veel emotie op de redactie. Daar hou ik van. We hebben prachtige uitzendingen gemaakt. Sommige dingen hadden beter gekund, maar ik kijk met trots terug.  Ik denk vooral terug aan grote gebeurtenissen, de verkiezing van Desi Bouterse en de ontmanteling van de Antillen.

Maar ook de aanslag op het koninklijk huis op Koninginnedag 2009. Ik werkte die dag en de uitzending begon heel kalm: een mooie dag. Binnen een kwartier veranderde dat helemaal toen het bericht kwam dat een auto tegen het monument was aangereden en dat er mogelijk sprake was van een aanslag.

Na de Wereldomroep laat ik me bijscholen tot fotograaf. Ik zie voldoende mogelijkheden voor mezelf."

Henny de Vos, hoofd Caribische afdeling

"De verbinding met het doelgebied is gering, maar het gevoel is groot. Ik maak de drie jaar net vol. Als leidinggevende probeer ik zo min mogelijk te vertellen wat er moet gebeuren, maar de voorwaarden te scheppen zodat programmamakers de dingen kunnen doen waar ze goed in zijn.

Het waren tropenjaren, want er is ontzettend veel gebeurd de afgelopen jaren. De staatkundige vernieuwing en we hebben een redactie op Curaçao opgetuigd voor de zes eilanden. En de verkiezingen in Suriname die hebben geleid tot het presidentschap van Bouterse. 

Op mijn eerste werkdag werd bekend dat Ferrier, de eerste president van Suriname, was overleden. Daar hebben we een hele bijzondere uitzending van gemaakt. En 10-10-10 op het Brionplein was prachtig. Een mooi moment vond ik dat de net gekozen premier Schotte van Curaçao tegen het protocol in het woord nam in het Papiaments. De bedoeling was dat hij eerst de koningin zou toepsreken, maar hij deed dat voor de gewone mensen. En om bij de overwinningstoespraak van Bouterse te zijn vond ik een mooi journalistiek moment. 

Ik zit hier nog twee maanden en dan ga ik een projectplan voor Suriname uitvoeren. En ik probeer nog steeds te kijken of er een Caribische doorstart mogelijk is. De partners willen dat graag en ik zou het terecht vinden dat er een Antilliaanse publieke omroep komt zoals die er in Nederland zijn voor Limburg of Zeeland. Na 1 januari zie ik wel weer."

Harold Biervliet, presentator

“Ik ben geboren in Suriname en heb daar mijn jeugd doorgebracht en het begin van de adolescentie zoals dat zo mooi heet. Daarna ben ik naar Nederland verhuisd en daar is de rest van mijn adolescentie vervolmaakt en politiek en maatschappelijk ingevuld.

In de tweede helft van de jaren zestig ben ik bij de Wereldomroep aangetreden op de West-Indische afdeling. Nu mogen mensen direct achter de microfoon kruipen, toen moest je een hele quarantaineperiode doorlopen. Je mocht af en toe je hoofd om te hoek van de studiodeur steken. Je werd heel geleidelijk in het heiligen der heiligen toegelaten.

Met veel plezier en voldoening kijk ik terug. Ik heb veel geleerd en ook veel af moeten leren. In Suriname werkte ik als omroeper, dj en nieuwslezer. Daar deed ik alles in m’n eentje. Hier moest ik met een technicus werken, een man in driedelig grijs toen, en je had een draaiboek terwijl we daar alles uit de losse pols deden. Het was een soort van gouvernementskantoor, het klonk ook heel statig en deftig en als je grapjes maakte moest je op het matje komen.

Als dit gestopt is ga ik gewoon door met wat ik al naast de Wereldomroep doe: ik maak een maandblad voor een vakbond en daarmee blijf ik wel van de straat. Er wordt gewoon gewerkt tot het bittere einde want zonder werk zou mijn leven er heel anders uitzien, minder leuk en minder aardig dan het nu is.

Wat ik nog tegen de luisteraars wil zeggen, is dat ik het bijzonder jammer vindt dat wij het zover hebben laten komen. Ik trek het mij bijzonder aan dat wij de uitzendingen die we decennia hebben gemaakt, moeten beëindigen. De rol die de Wereldomroep heeft gespeeld als brenger en duider van onafhankelijk nieuws in de doelgebieden is bijzonder groot geweest.”

 

Sam Jones, verslaggever/regisseur

“Ik ben in Suriname geboren en mijn ouders wonen daar nog. Ik heb een dochter van 8 en dat is hun enige kleinkind dus ik kom er regelmatig. Mijn eerste herinnering aan de Wereldomroep is het carillon dat je hoort spelen voordat de uitzending begint. Dat werd gebruikt om de juiste zender te vinden. Dat was in de jaren ’80, de militaire periode. Het was voor mij toen een betrouwbaar geluid.

In 1983, na de decembermoorden, ben ik naar Nederland verhuisd om de opleiding journalistiek te volgen. Die heb ik afgemaakt en daarna ben ik gaan freelancen bij de regionale omroep, de NOS en de Wereldomroep. Ik heb krap vijfentwintig jaar voor de Wereldomroep gewerkt. Ik werd ingehuurd om reportages te maken over cultuur en muziek. Ik kreeg veel ruimte om de dingen te doen waar de oudere heren toen niet aan toekwamen.

Ik mocht het geluid van de normale mensen laten horen en dat vond ik mooi, dat vind ik mijn taak ook. Ik vind het ook leuk en spannend om bobo’s te spreken en hun meningen tegenover elkaar te zetten, maar de mensen waar het om gaat wil ik ook laten horen. Een van de meest bekende verhalen die ik heb gemaakt is een documentaire over abortus. De zaak is door Suriname voor de Raad van Journalistiek gehaald en wij zijn in het gelijk gesteld. Zij wekten de suggestie dat ik de informatie onrechtmatig had verkregen, maar dat was niet zo.

Ik ben freelancer en zal waarschijnlijk blijven freelancen, maar er valt een behoorlijk gat wat betreft Suriname en de Antillen. Ik zal meer gaan werken voor binnenlandse omroepen zoals de NTR en RTV Noord-Holland. Ik wil ook ‘camjo’ worden, een journalist die ook zelf kan filmen en monteren. Het lijkt me interessant om dat te gaan doen.”

Harmen Boerboom, correspondent in Suriname

"Ik heb in Suriname gewoond van mijn vierde tot mijn veertiende. Ik heb er het belangrijkste deel van mijn jeugd doorgebracht en ik ben er niet meer van losgekomen. Ik heb nu ruim drie jaar voor de Wereldomroep in Suriname gezeten als correspondent en regiovertegenwoordiger. Het is veel sneller afgelopen dan ik verwacht en gehoopt had; ik zou voor tenminste vijf jaar gaan. Ik heb eigenlijk pas anderhalf jaar het gevoel dat ik mijn draai gevonden heb.

Het is een mooie periode geweest met de verkiezing van Desi Bouterse tot president. Een mooi historisch moment. Ik was er ook bij toen Bouterse zijn stem uitbracht in 1987, de eerste verkiezingen na de staatsgreep. Maar de kleine menselijke verhalen blijven me ook bij, zoals in het Parelhuis waar kinderen met hiv worden opgevangen. Ik moest tijdens de opnamen op mijn lip bijten vanwege de verhalen en tragische omstandigheden. Ook de liefde en de warmte die ze bij je zoeken als je binnenkomt.

Ik weet nog niet of ik in Suriname blijf of terugga naar Nederland. Mijn hart zegt dat ik moet blijven, omdat ik graag een rol speel in wat er gaat komen nu de Wereldomroep weg is. Misschien bij de Surinaamse media, die wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Maar mijn zoon woont in Nederland en die wil graag dat ik terugkom. Ik ben er nog niet uit."

Patrick Dorder, redacteur/verslaggever en camjo 

"Ik ben in Nederland geboren. Mijn vader is een Surinamer. Hij heeft ook op de Antillen gewoond en ik heb ook familie op Curaçao en Aruba. Ik heb hier zes jaar gewerkt. Het waren fantastische jaren, ik heb zoveel dingen kunnen doen die ik graag wilde.

Mijn mooiste moment als verslaggever was op Aruba bij de Koninkrijksspelen. Ik zou vanaf het dak van het stadion filmen. Ik moest met statief en camera een houten ladder opklimmen die boog onder mijn gewicht. Eenmaal boven dacht ik: ik ga niet meer naar beneden. Een vergelijkbare situatie was laatst in Suriname bij de begrafenis van een granman op Drietabbetje. We moesten filmen in een korjaal en die boot schudde heen en weer en wij stonden daar met zijn drieën. Maar we hebben het gered. Ik vind het echt erg dat niemand een foto heeft gemaakt van beide situaties.

Er zijn ook situaties dat je achteraf denkt: oeps, heb ik dat gezegd? Ik mocht als eerste minister Misidjan van Justitie en Politie interviewen. Hij heeft net als ik dreadlocks en ging over in hoeverre hij rasta zou zijn. Ik vroeg: 'heeft u marihuana gerookt' en hij zei 'nee' en ik vroeg: 'waarom niet?' Toen dacht ik: dat kan ik niet maken. Maar het is uitgezonden.

Ik ben van plan een eigen bedrijfje te beginnen, maar het zijn tot nu toe tien vogels in de lucht. In oktober ga ik voor de Duiste televisie naar Suriname voor een lange reportage. Dat is een mooi begin om het op hoog niveau te leren."

Nelleke van der Heiden, internetredacteur en nieuwslezer

"Mijn band is in het bijzonder met Suriname. In 2007 ben ik er op vakantie geweest en ik ben als een blok voor het land gevallen. Daar moest ik iets mee doen in mijn werk. En wat bleek? Er was een Caribische redactie bij de Wereldomroep en daar kwam ik twee of drie jaar geleden terecht.

Ik heb vooral het web bijgehouden en het laatste half jaar is daar het bulletin en het krantenoverzicht bijgekomen. Ik heb er veel van geleerd, persoonlijk en over het gebied. Ik werk als freelancer ook voor andere media en ik merk dat er hier echt een plek is waar je met dat nieuws terecht kunt. Andere media hebben daar geen ruimte voor. Daarom is het zonde dat dit wegvalt.

Die liefde is niet over, dus ik moet iets vinden om daarmee verder te kunnen. Ik blijf bij andere nieuwszenders voorstellen doen om er aandacht aan te besteden, maar het is een gevecht."

Gijs van den Heuvel, internetredacteur en nieuwslezer 

"Mijn binding zit 'm voornamelijk in de Antillen. Dat komt al uit m'n studententijd. Met Arubanen, Curaçaoënaars op de studentenflat. Maar de grootste binding is mijn echtgenote, die uit Curaçao afkomstig is. Vervolgens heb ik bijna tien jaar op Curaçao gewoond en gewerkt bij Radio Hoyer. Ik kijk met heel veel plezier terug. Met name vanwege die band. Het voelde een beetje als een terugkeer naar die periode op Curaçao. Ik ken het publiek en dan is het leuk om voor dat publiek te werken en vanuit de gedachte van het publiek je dingen te doen.

Mijn meest bijzondere herinnering is van helemaal nog niet zo lang geleden. Vorig jaar ben ik meegeweest met de reis van koningin Beatrix langs de eilanden. Op Saba stond ik te wachten toen mijn oog viel op een dame, Diana Madero, die ik eerder op onze website had gezien als een groot aanhangster van de koningin. Ze had een stukje kant bij zich, mooi ingelijst. Zij is zo'n fan van met name koningin Beatrix dat ze zei: ik ga het zelf overhandigen. Wat dus volgens het protocol echt niet mag! Maar ze heeft het wel gedaan. Ze stak de straat over en ze zoende de koningin.

Ik vind dat Nederland de taak blijft hebben om informatie te geven aan de mensen daar, over hoe het hier gaat met bijvoorbeeld de Antilliaanse gemeenschap. Ik zou dat heel graag doen. Maar realistisch gezien is die kans niet zo heel groot."

Tanja Fraai, presentatrice/verslaggever/redacteur

“Ik ben tien jaar geleden een beetje toevallig gaan solliciteren op de Caribische Redactie, maar ik ben niet toevallig aangenomen. Mijn binding was mijn vader die op Curaçao is geboren, na alle jaren op deze redactie is de binding maatschappelijk, politiek en journalistiek.

Ik heb veel meegemaakt hier. We hebben een boel speciale uitzendingen gemaakt, bijvoorbeeld met studenten die naar Nederland kwamen vanaf de eilanden. Dat vond ik leuk. Het meest heb ik genoten van de specials vooral die op locatie. Tijdens mijn regiediensten is mijn oma overleden en zijn mijn nichtjes ter wereld gekomen. Veel persoonlijke herinneringen zijn aan de Wereldomroep verbonden.

In de toekomst ga ik op eigen benen mediaproducties maken. In het najaar ga ik naar Curaçao om een documentaire te filmen. Ik moet ook nog in Suriname op bezoek want daar ben ik schandalig genoeg nog nooit geweest.”

Dilma Arends, correspondent op Aruba

"Ik ben hier geboren en getogen en zit al 27 jaar in het vak. Ik nam voor de Wereldomroep waar voor Jos de Roo. Drie jaar geleden heb ik het overgenomen. Het was heel raar, want Jos ging naar elk evenement waar ik vaak niet naartoe ging. Nu moest ik wel naar bijvoorbeeld de Dag van de vlag en volkslied. En ik kwam thuis met een goed gevoel, want dan zie je hoe goed de jongeren meedoen.

Wat mij echt bij blijft is een gesprek met de dochter van Betico Croes op zijn 25ste sterfdag. Ze vroeg openhartig om haar vader te laten rusten voor eigen politiek belang.

Ik blijf nu de Wereldomroep stopt actief, ik hou van mijn werk. Ik vind het o zo jammer dat het ophoudt, maar ik verwacht dat mensen het gaan merken en dat het op een andere manier doorgaat. Zo'n medium als de Wereldomroep is hoognodig."

Lisette Wellens, (video)redacteur bureau Willemstad.

"Mijn moeder komt uit Curaçao en na mijn studie journalistiek kreeg ik hier een baan aangeboden. Ik twijfelde geen moment en ben geëmigreerd. Ik werkte bij de Wereldomroep vanaf de oprichting van de redactie in Willemstad. In totaal was dat bijna twee jaar. Het eindigt nu helaas eerder dan we hadden gewild.

Ik begon hier vooral met het maken van video's. Later ben ik meer gaan schrijven en heb ik ook geleerd om radio te maken. Een mooie herinnering heb ik aan een video die ik draaide bij een bejaardenopvangecentrum op Statia. Ik was daar vlak voordat koningin Beatrix een jaar na het veranderen van de status van de BES-eilanden en Curaçao een bezoek bracht aan het Caribisch gebied. De ouderen in het centrum waren enorm druk met de organisatie van een speciaal optreden voor de Koningin. Het was leuk om te zien hoeveel waardering ze daar nog hebben voor het koningshuis. De mensen waren op Statia sowieso heel hartelijk en open. Ze vonden het fijn dat er een keer om hun mening gevraagd werd. 

In de toekomst ga ik verder als freelance journalist. Hoe jammer het ook is dat de caribische redactie hier in Willemstad opgeheven wordt, ik ben blij dat we als het enige volledig onafhankelijke nieuwsmedium op Curaçao, iets hebben kunnen betekenen voor de bevolking van de eilanden. Ondanks alles denk ik zeker dat de afgelopen twee jaar zin hebben gehad, want we hadden een bijzondere functie."

Jamila Baaziz, eindredacteur.

"Van 2001 tot 2003 werkte en woonde ik op Curaçao. Zo is mijn binding met het Caribisch gebied ontstaan. Daarvoor was ik nog nooit op de eilanden of in Suriname geweest. Maar sindsdien kom ik er regelmatig. Uiteindelijk werkte ik bijna zes jaar voor de Wereldomroep. Voor mij een record, ik heb nog nooit zo lang ergens gewerkt. En ik heb voor het eerst radio leren maken.

Mijn mooiste momenten beleefde ik op pad. Bijvoorbeeld toen in Den Haag de politieke onderhandelingen plaatsvonden in aanloop naar de staatkundige ontmanteling (van de Antillen, red.). Dat vond ik heel interessant, terwijl ik vroeger altijd dacht dat ik nooit zo in politiek geïnteressseerd was. Een van de meest bijzondere momenten was op 9 september 2010, toen in de Ridderzaal het definitieve einde van de Nederlandse Antillen bezegeld werd. Iedereen was daar toen.

Dat dit stopt, vind ik erg jammer. Ik hoop dat er in de nabije toekomst weer een nieuwsvoorziening komt voor de Antilliaanse eilanden. Iets waar mensen wat aan hebben en waar ze verder mee kunnen."