Weinig mensen kunnen zeggen dat ze Beatrix te logeren hebben gehad in hun eigen huis, maar CDA-kamerlid Kathleen Ferrier is er één van. Beatrix logeerde als prinses bij haar gezin in Billiton en later, toen Suriname in 1975 onafhankelijk werd, in het presidentieel paleis van Johan Ferrier. Kathleen, toen nog een meisje, heeft warme herinneringen aan de bezoeken.
Kathleen herinnert zich de eerste ontmoeting met Beatrix nog goed. Het was in Billiton Ze stapte voor de deur uit een auto, deed meteen haar hoed af en vroeg Kathleen en haar zus Joan om die naar binnen te dragen. Kathleen: “Ik vond het heel bijzonder dat wij haar hoed mochten dragen. Wij vonden dat echt geweldig als kleine meisjes. Dit is een mooi voorbeeld van hoe hartelijk ze is en hoe ze met ons als kinderen om ging.”
Bruine bonen met rijst
Beatrix logeerde graag bij de familie Ferrier. Kathleen denkt dat het komt doordat haar ouders nooit drukte om haar bezoek maakten: “Mijn moeder maakte bij beide bezoeken bruine bonen met rijst.”
Tijdens haar werk komt de CDA-politica de majesteit regelmatig tegen, dan hebben ze het niet meer over de bezoeken aan Suriname. Kathleen: “We hebben het er niet specifiek over, daarvoor zijn de ontmoetingen te kort. Maar meestal is er wel een blijk van herkenning.”
Ferrier denkt dat het goed zou zijn dat de majesteit nog een staatsbezoek aan Suriname brengt: “Het zou de bijzondere band tussen onze samenlevingen benadrukken, waar zij symbool van is. Maar ik ga natuurlijk niet over de agenda van het Koninklijk huis, zij bepalen welk moment opportuun is. Maar het pure feit van een staatsbezoek aan Suriname zou denk ik heel goed zijn.”
Aftreden
Op de 74e verjaardag van Koningin Beatrix worden de geruchten over een snel aftreden weer sterker. Kathleen heeft geen idee of en wanneer de majesteit haar taken neerlegt: “Ik kan niet in haar hoofd kijken. Er zijn allemaal redenen waarom ze het vandaag wel of niet moet aankondigen. Zij is de enige die er over gaat en zij beslist of het moment vandaag is of op een andere datum.”
E-mail deze pagina
Print deze pagina
(citaat)
Kathleen herinnert zich de eerste ontmoeting met Beatrix nog goed. Het was in Billiton Ze stapte voor de deur uit een auto, deed meteen haar hoed af en vroeg Kathleen en haar zus Joan om die naar binnen te dragen. Kathleen: “Ik vond het heel bijzonder dat wij haar hoed mochten dragen. Wij vonden dat echt geweldig als kleine meisjes. Dit is een mooi voorbeeld van hoe hartelijk ze is en hoe ze met ons als kinderen om ging.”
-----
Zou de Angolees Mauro geweten hebben dat hij zijn fiches inzette op een parlementariër met zulk laag zelfbeeld, had hij wellicht terstond het eerste 't beste vliegtuig 'naar huis' gepakt. Haar blijmoedige getuigenis, en plein public, is van zo'n ranzige naïviteit dat het m.i. sterk afbreuk doet aan heur status van doorgewinterde politica. Iemand die zo sans gêne een portie onbehouwen serviliteit uitserveert, moet zich beslist een pittige stoomcursus image-building laten aanleunen.
-----
In facto bestaat er nergens enig dwingend verbod op 'silly talk', maar jezelf zo lullig te kijk zetten levert wel de nodige gefronste wenkbrauwen op. Weliswaar memoreert zij in dit kader een casus uit haar vroege jeugd, maar toch wringt ergens de schoen...! Zulke publiekelijke openbaring is bepaald niet decent, wil ik maar zeggen. En bovendien ontgaat mij enigszins de gezochte correlatie, die zou moeten bestaan tussen het mogen dragen van de 'royal hat' en de kindvriendelijke instelling van die lieve tante Bea. De onderdanigheid zat er duidelijk vroeg in en is klaarblijkelijk nooit meer uitgeweest!
-----
"Maar het pure feit van een staatsbezoek aan Suriname zou denk ik heel goed zijn.” Hoe verzint zij dit toch! Afgezien van het simpele feit dat ik absoluut geen aanhanger ben van het koningshuis, lijkt mij het hele idee van een staatsbezoek aan dat à democratische rommeltje van Desi Bouterse, misplaatste dagdromerij. Ik ga er bovendien vanuit dat Beatrix zich reeds lang erin berust heeft, dat zij voortaan zal moeten volstaan met de warme gedachtenis aan haar laatste bezoek in een grijs verleden. De apert onzinnige voorstelling van zaken van Kathleen Ferrier ten spijt.
-----
C'est le ton qui fait la musique (hoe je iets zegt, maakt hoe het wordt opgevat)!
Nieuwe reactie inzenden