Fawziya Lachmon-Abdul Sovan, de weduwe van de oprichter van de VHP Jagernath Lachmon, is op donderdag 19 augustus om 13.30 uur in Nederland (Nederlandse tijd) overleden.

Lachmon leed aan kanker. Fawziya Lachmon is 66 jaar geworden. De laatste 8 jaar van haar leven heeft zij in Nederland gewoond. Vorig jaar, bij de herdenking van de geboorte van haar overleden echtgenoot, was zij voor het laatst in Suriname. De crematie zal volgende week woensdag in Nederland plaatsvinden. De weduwe Lachmon werd geboren op 21 februari 1944.

Afscheid nemen
Fawziya Lachmon wist al enige tijd dat ze kanker had en dat ze niet meer lang zou leven. Dat gaf haar de gelegenheid op een prettige manier afscheid te nemen van alles wat haar dierbaar was, zo vertelde ze in april 2010 in een interview aan de Wereldomroep: “Mensen vragen: ben je bang? Nee, ik ben niet bang, ik heb me al jaren voorbereid om te gaan. Het is prettig te weten dat mijn tijd is gekomen, want dan kan ik intensiever genieten van alle prettige dingen die nog opmijn weg komen.”

Ze is ervan overtuigd dat ze haar man na haar overlijden weer zal ‘tegenkomen’: “Ik denk dat mijn ziel of geest zijn ziel of geest zal herkennen en dat hij op mij wacht en mij begeleidt. Hij en mijn vader samen.”

Ambitie
Vele mensen gingen ervan uit dat de weduwe Lachmon na de dood van haar man in oktober 2001, een actieve rol zou spelen binnen de VHP. Maar die ambitie heeft ze nooit gehad, hoewel haar man daar graag grappen over maakte. “Ik heb geen politieke ambitie gehad en dat heb ik kort na het overlijden van mijn man ook duidelijk gemaakt aan het partijbestuur. Ik was alleen een beetje geïnteresseerd in de politiek omdat mijn man leefde voor de partij.” De weduwe wilde overigens dat haar verhaal pas na haar dood naar buiten zou worden gebracht.

Standbeeld
Fawziya Lachmon is nooit tevreden geweest over de plaats van het standbeeld van haar overleden man op het Onafhankelijksheidsplein: “De stichting had een plaats gekozen: tegenover het huidige Assemblee-gebouw, met zijn rug schuin naar dat gebouw en de rivier, zijn gezicht gericht naar het oude parlementsgebouw. In zijn rechterooghoek het paleis en links voor hem het Hof van Justitie.”

Het was haar een doorn in het oog dat het standbeeld op de huidige locatie ondergepoept wordt door vogels en dat mensen in de omgeving rommel achterlaten omdat ze er picknicken. Ze hoopte dat het beeld verplaatst kon worden naar een andere plek, bijvoorbeeld naar de J.C. de Mirandastraat of ergens anders in de buurt van het oude kantoor van haar echtgenoot.