Elisa Carter verhuisde als meisje van 9 jaar vanuit Guyana naar buurland Suriname. Opgeleid tot verpleegkundige werkte ze zich op tot een leidinggevende functie, een manager. Nu is Carter lid van de Raad van Bestuur van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam.

Zelfredzaamheid en onafhankelijkheid stonden hoog aangeschreven in het gezin Carter met een Guyanees-Amerikaanse moeder en een Surinaamse stiefvader. In 1979 vertrok ze voor studie naar Nederland. Hier maakte ze een bliksemcarrière als manager en bestuurder in de gezondheidszorg. Zo deed ze als manager onder meer de bouwprojecten van het Amsterdamse VU Medisch Centrum, leidde ze de RIAGG Maastricht en werd ze vervolgens lid van de Raad van Bestuur van de Geestelijke Gezondheidszorg Eindhoven en De Kempen.

Potentie in Suriname
In september 2010 volgde haar benoeming tot lid van de Raad van Bestuur van Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam. Ambities die ze als jonge verpleegkundige in Suriname al koesterde, maar waarvan ze wist dat die daar niet verwezenlijkt zouden worden. "Gezondheidszorg moet je koesteren." Suriname heeft meer potentie dan eruit komt, vindt Carter. Daar wilde ze iets aan doen door na haar opleiding terug te keren naar haar land.

Het kwam er niet van. Steeds meer opleidingen en de liefde hielden haar in Nederland. Ze zette Suriname niet uit haar hoofd, maar 'het moment is tot nu toe nog niet gekomen'. In Amsterdam zag het VU Medisch Centrum haar potentie en dat leidde tot 'grote stappen' in haar carrière: "Als jong meisje van 30 wordt je gevraagd grote dingen te doen."

Rolmodel
Carter zegt dat ze veel te danken heeft aan haar dochter Angela, die ze al in Suriname alleen opvoedde. "Ze heeft samen met mij mijn carrière gemaakt." Ze beheert nu grote portefeuilles en doet dat anders dan 'witte mannen in blauwe pakken', zegt ze. Zwarte vrouwen brengen 'andere dingen' mee: "We zijn consequent, niet bescheiden en we hebben charme." Op die manier heeft ze een prestatie neergezet, aldus Carter. "Ik run een groot bedrijf." Ze kan nu als rolmodel een voorbeeld zijn voor Surinaamse en andere zwarte vrouwen, vindt ze.