Nellie Bakboord

Officieel heet ik Petronella Maria Bakboord en ben geboren op 6 januari 1954 in Paramaribo. Na de 5e klas, (St. Elisabethschool) vertrekken wij in 1965 met het hele gezin naar Nederland/Amsterdam.
Vervolgens studeer ik af aan de Sociale Academie in Amsterdam. Zonder de studie politicologie af te ronden, vertrek ik in januari 1986 met mijn man en twee kinderen naar Paramaribo. Hier blijf ik wonen en werken tot december 1996.
Ik woon en werk nu weer in Nederland en heb inmiddels drie kinderen. Naast mijn werk als coördinator in Amsterdam-Zuidoost van een onderwijsondersteunend project, schrijf ik in mijn vrije tijd tweewekelijks een column voor de Ware Tijd (Nederlandse versie).
Ik hou van lezen, schrijven,  theater, koken, van lol maken en lachen.
 

Woorden van Liesbeth. Vastgeroest. In mijn hersens. Vanaf het moment dat Liesbeth deze uitspraak deed. Chiron, Annemarie en ik spreken haar in haar kantoortje in het pand van de Kennedy stichting. Liesbeth had ruim tijd voor ons vrijgemaakt. In het pand heeft stichting Wiesje een ruimte kunnen huren waar zij een zinvolle dagbesteding bieden aan dementerenden. Stichting Wiesje is, zoals bekend, opgericht door Gerda Havertong. Een particulier initiatief.

Toen Gerda’s moeder begon te dementeren kwam zij erachter dat er voor dementerenden in Suriname weinig of niets aan hulp te vinden was. “Ontoereikend. Geen middelen en geen deskundige zorg”, dat constateerde Havertong. Noodgedwongen werden deze mensen destijds aan hun lot overgelaten. De ruimte waar activiteiten plaatsvinden is eenvoudig ingericht. Meer is misschien niet direct noodzakelijk maar toch zal elke gift de klant direct ten goede komen. Als elke Saranman in de diaspora in de maand waarin je elkaar geschenken geeft, 1 euro overmaakt aan stichting Wiesje, kan Wiesje een heel end voort. Een bedrag dat mooi kan oplopen.

Aan de klant, die overigens gezellig aan tafel zit te puzzelen of bezig wordt gehouden met bezigheden gericht op geheugentraining, kan dan veel meer geboden worden. Bij Wiesje kan men ook lekker op bed uitrusten. Klanten krijgen er warme aandacht van personeel en vrijwilligers. Inclusief alle geduld. Onvoorwaardelijk bij deze aandoening. Op het moment waarop wij binnenkomen, doet een klant een poging de deur uit te lopen. Ik weet niet of Chiron en Annemarie het ook in de gaten hadden maar terwijl een van de werkers hem met zachte dwang vriendelijk tegen hield, gebood zij ons gauw het kantoortje in te gaan.

De coördinatie ligt bij Liesbeth Guicherit. Een vriendelijke vrouw met het hart op de juiste plaats. In eerste instantie, vertelt ze, gaf ze aan haar krachten voor een half jaar te willen geven. Liesbeth zit er nu ruim zeven jaar. Met liefde en plezier. Iets wat mij vaker opvalt in Suriname. Wanneer men zich met hart en ziel op een zaak stort, dan is dat met hart en ziel. Men gaat vaak genoeg door tot op vergevorderde leeftijd.

Mits ze rustige mensen zijn, kan Wiesje aan 25 klanten dagopvang bieden. Van s’ morgens 07:00 uur tot s’ middags 15:00 uur. Er wordt gewerkt met een team waarvan een aantal werkers eerder dan de afgesproken tijd op de werkplek is omdat familieleden een beroep op hen hebben gedaan. Liesbeth, glundert trots wanneer ze dit vertelt, maar bemoeit zich wijselijk niet met deze afspraken.

Wanneer wij vragen naar de relatie met de Surinaamse overheid, in dit geval Sociale Zaken, maakt Liesbeth een bijna onhoorbaar geluid. Dit geluid schaft ons direct een beeld. Alweer een gemiste kans bedenk ik wanneer ik voorzichtig de weg op manoeuvreer met de geleende dubbelcabine van Gieta. In mijn ogen mag of moet de Surinaamse overheid of welke overheid dan ook, zich bemoeien met particulier initiatief.

Enerzijds geeft het de burger moed tot meer initiatief anderzijds toont deze bemoeizucht oprechte belangstelling voor maatschappelijke betrokkenheid. In Suriname barst het van particulier initiatief. Op diverse gebieden. Wachten op de overheid behoort tot het verleden. Ik raak met de dag geïnspireerd.

©nelliebakboord