Nou niet echt timmeren, maar als je een waarschuwing geeft dat dan duidelijk voor ze is omdat het om een afspraak gaat die je gemaakt hebt en die word met voeten getreden, dan hoor je straf te krijgen en ook uit te delen,doe je dat niet dan kan je beter je mond houden want het heeft totaal geen effect en timmeren of rammelen,is dan hardstikke verkeerd een kind begrijpt er dan geen moer van,en zal wel naar je luisteren na een pak rammel maar in zijn hoofd en in zijn hart denk hij er heel anders over.En dat geeft verwarring en verwarde kinderen gaan gekke dingen doen als ze eindelijk los van je zijn......

@Anonymous: het zou u sieren bekend te maken in welk veld u de expertise heeft opgedaan op grond waarvan u meent een tik te kunnen uitdelen aan kinderen, welke geoorloofd is. Bent u zelf werkzaam als deskundige in dit veld? Bent u ergens deskundig in qua opleiding? Laat dat even weten opdat ik uw aanbevelingen kan wegen, want zomaar iets roepen gebeurt al te vaak in deze discussie. Want, van bagger uitstorten in de opvoeding heb ik niks aan

Slaan is inderdaad een grote teken van zwakte en machteloosheid, die trugvoert tot de koloniale en slaventijd.

Ik kies liever voor een autoritatieve opvoedingssgtijl, omdat deze manier van opvoeden ruimte laat voor dialoog, communicatie en elkaars mening respecteren. Er is hier geen sprake van een eenrichtingsverkeer zoals bij de autoritaire opvoedingsstijl, waar de opvoeder het alleen voor het zeggen heeft en de opvoedeling zich daarbij dient neer te leggen

Als de ouders gestudeerd hebben op WO en HBO zullen ze hun kinderen niet slaan, maar praten met hun kinderen. communicatie is het sleutelwoord tussen ouders met hun kinderen en hen laten inzien wat goed of fout is en hoe het hoort en moet zijn. Het kind moet worden bijgebracht, waarom bepaalt gedrag niet kan en worden bijgebracht wat normen en waarden zijn.

Slaan is een teken van zwakte, machteloosheid en wellicht van hun ouders overgenomen uit een andere tijd.

e zg "vrije opvoeding" spruit voort uit een bepaald mens- en maatschappijbeeld. Het blijkt nu steeds meer dat kinderen die te vrij zijn opgevoed later problemen hebben om grenzen aan te kunnen brengen zowel voor zichzelf als voor degenen met wie ze omgaan. Ook hun reactie op relationele en andere sociale issues lijkt niet altijd proportioneel correct. Er dienen zeer duidelijke en concrete grenzen in acceptabel ethisch-moreel-emotioneel-fysiek gedrag gesteld te worden in de opvoeding; vooral in de eerste 11 jaren. Kinderen moeten al vrieg dat hun gedrag altijd gevolgen heeft voor anderen, vrieg of laat en dat het gedrag twee mogelijkheden heeft: 1) gedrag dat het welzijn en de kwaliteit van het leven van anderen bevordert, dat moet versterkt worden; en 2) gedrag dat het welzijn en de kwaliteit van het leven van anderen schaadt, dat moet afgekeurd worden. Het slechts willen bevredigen van de eigen enge, zelfzuchtige, soms onredelijke wensen, verlangens en behoeften schaadt altijd het welzijn en de kwaliteit van het leven van anderen. En als je met een aantal redelijke gesprekken en waarschuwingen en ultimatums toch nog wil doodrukken dat jouw eigen enge, zelfzuchtige, onredelijke eisen bevredigd moeten worden vindt ik een afgewogen en vooraangekondig pak rammel een geaccepteerd pedagogisch middel. Geen van mijn broers en zusteres heeft er een traumatische ervaring van overgehouden, ondanks dat dat een vrij regelmatih fenomeen was in onze Surinaamse opvoeding. Maar dat is dus een puur persoonlijke mening. Ik heb mijn kinderen zodanig opgevoed dat ze weten dat als ik een derde keer moet waarschuwen er wat zal volgen. Konsekwentie: bij de 2e waarschuwing houdt het op. Simpel.

Timmeren moet je ze. Het klinkt misschien raar maar ik heb veel meer met de zogenaamde Tiger Mom, dan met de softe aanpak van praten, praten en overleggen.

http://www.amazon.com/Battle-Hymn-Tiger-Mother-Chua/dp/1594202842/ref=sr...

De wereld is hard en kinderen leren door pak slaag zich al vroeg wapenen.