Allereerst mijn oprechte deelneming en sterkte bij dit grote verlies familie Ferrier.

ik heb zeker herinnering aan deze voormalige gouverneur, president.
Wie het verleden niet kent, kan het heden niet herkennen, in dat licht hetvolgende:
de aanloop naar de onafhankelijkheid van Suriname ontstond in 1975 een politieke patstelling die was ontstaaan nadat er 3 leden van de coaltie overliepen naar de oppostie: teweten Paul somodihardjo, Liesdekt Clarke en Lee kong fong. De coalitie verloor op dat moment haar meerderheid in de Staten( parlement).
Ik kon nog zo goed herinneren dat de opppostie een protestmarst hield waarbij naar schatting tussen de 50 tot 100.00 mensen liepen in die mars en de leiders van die mars heeft toen een petitie aangeboden aan de heer Ferrier met de vraag om een referendunm te houden i,v.m met de aanstaande onafhankelijkheid.De heer Ferrier heeft niks mee gedaan met dat petitie, daar neem ik hen nu nog steeds kwalijk. Suriname is toen met een marginale meerderheid onafhankelijk geworden.Naar mijn mening had de heer Ferrier omdat moment boven de parijen moeten staan en iets had moeten moeten aan dat tegengeluid. ik beticht de heer ferrier nu weer van onverschilligheid. Wat zonde

Ik heb dr.Johan Ferier, tijdens een Kwakoe tournooi ontmoet. Ik vond het geweldig om dicht bij deze bijzonder man te lopen. Hij was speciaal daarvoor uitgenodigd,in gedachten zie ik hem nog lopen als een trotse pauw in zijn Pangi(Surinaamse wikkeldoek)

Ik had zijn dochter"Katleen gevraagd of ik haar vader mag uitnodigen voor een geprek in de studio van Razo, Anitri FM. Dat vond ze goed ,ze gaf mij haar visite kaart om haar op te bellen.
Ik wilde graag een gesprek met deze speciale Surinaamse man, Hij was sterk in mijn gedachten maar nooit uitgenodigd.

Een week voor dat hij stierf,sprak ik alleen met de woorden; mi o du tè a mang disi no dè moro.
Ja,hoor toen ik het hoorde was het voor mij als een bom. De aardse tent werd verwisseld met het Huis des Here.

dr..Johan Ferier, Moge je ziel in vrede rusten bij uw Heer.Waka bun

Lieve nabestaande van Johan Ferier, Moge de Almachtige,Heer uw gids zijn op heel jouw levenspad.

Talita

dag lieve Joan Ferrier (de dochter van Johan Ferrier),

als eerst condoleances aan de familie.
toevallig las ik over het overlijden van uw vader, toen dacht ik meteen aan u.
als u mij nog herinnert, ik ben zhor de oude kokkin van darna en darha.
ik en mijn man (Hamid) zijn u nooit vergeten
ik wil graag contact met u opnemen.
hier heeft u mijn e-mailadres: zhor_safae@hotmail.com

Lieve oom Johan, Gelukkig heb ik u in september nog mogen begroeten daar ben ik dankbaar voor. En zoals u zei in het interview...Surinamers kunnen wel in Nederland wonen maar hun hart is altijd in Suriname! U bent nu weer samen met tante Edmé en allen die u lief waren en u zijn voorgegaan. Ooit zien we elkaar weer terug.

brassa Christine

De heer Ferrier was een gerespecteerd man. Mijn vader heeft hem goed gekend (Olton Willem van Genderen). Namens mijn vrouw Joyce van Genderen-Naar en kinderen alsook overige familieleden ( Mijn moeder, broers en zussen) in Nederland en Suriname wensen wij de familie sterkte. De heer Ferrier heeft waardig zijn taken vervuld en is gaan rusten. Wij wensen hem een goede reis toe naar zijn volgende bestemming en nogmaals sterkte toegewenst aan de nabestaanden die trots mogen zijn op zo'n vader.

Groeten van Olten van Genderen en gezin.

NB: Op de Ambassade van Suriname in Brussel, België zal er ook gelegenheid zijn om een condoleanceregister te tekenen ter ere van deze grote Surinamer.

Rust zacht. Hadden we maar van deze mensen: kundig, wijs, integer.

Een groot Surinamer, die altijd dicht bij zijn volk heeft gestaan, is heengegaan. Op zo een moment passen slechts gevoelens van respect en dankbaarheid.
Laten wij een moment stil zijn om ons rekenschap te geven van de betekenis van Dr.Johan Ferrier voor ons land!
Moge de familie uit het veelzijdige leven en de grote inzet van Dr. Ferrier kracht putten om het verlies te verwerken.

Oprecht medeleven betuig ik alle leden van de familie van oom Johan Ferrier. Oom Johan heeft altijd mensen geïnspireerd, daar kunnen zeer velen van getuigen. Je hoefde maar naar hem te luisteren in persoon, of via alle beschikbare media; je hoefde maar zijn teksten te lezen, mits juist weergegeven. Hij heeft veel tot stand gebracht, niet alleen voor volk en vaderland, niet alleen in familie- en vriendenkring, maar ook voor zovelen voor wie hij ruimhartig toegankelijk was. Oom Johan zal altijd blijven inspireren, ieder die wil lezen, kijken, luisteren en nadenken in zijn trant. Zijn markante persoon zullen wij moeten missen. God geve zijn ziel heil en zegene zijn naasten.

Mijn eerste herinneringen die mij altijd zijn bijgebleven aan dr. Johan Ferrier zijn die uit mijn prille kinderjaren en wel tijdens verjaardag feestjes van zijn kinderen in de wonig aan de Klipstenstraat.
Het hoogtepunt was toen altijd het moment dat wij in een kring ademloos zaten te luisteren naar de Anansietories van oom Johan. Want een rasverteller was hij.
Mijn laatste contact was in 2005 toen het boek over hem van John Jansen van Galen "Laatste Gouverneur, eerste President" in Den Haag werd gepresenteerd. Wat een sprankelend betoog mochten wij toen beluisteren van de inmiddels 95 jarige. Trots ging ik naar huis met een exemplaar van het boek met daarin een persoonlijke boodschap, afgerond met een nog immer krachtige handtekening.
Een groot mens - authentiek, integer, intelligent en aimabel - is van ons heengegaan.

Chris.A.Paap

Ome Johan was goed bevriend met mijn ouders.Mijn vader Jules,was beeldend kunstenaar, Johan Ferrier was een bewonderaar van zijn kunstwerken en had goed contact met ons gezin.
Toen mijn moeder Lucia zwanger was van mij, hield Oom Johan Ferrier, een soort weddenschap met mijn vader Jules.Het wordt een MEISJE zei hij ! En ja hoor, ik werd geboren.Sindsdien, in augustus 1969, werd er elk jaar trouw gebeld door de secreataris van de gouverneur....om te feliciteren op mijn verjaardag.
Toen ik kleuter was en hem zelf te woord kon staan, wist ik dat op elke verjaardag,dat telefoontje weer zou komen.Na 1975 was dat door de president ! "Met oom Johan ! Dat je een heel groot en sterk meisje mag worden en een heel fijne verjaardag.Wees lief voor je ouders en blijf vooral goed je best doen op school." Tijdens elke expositie van mijn vader's kuntwerken was hij aanwezig en hij wilde altijd door mij rondgeleid worden , "mijn vriendinnetje !" zei hij dan .
Voor mij was oom Johan altijd de lieve oudere oom, die altijd de tijd nam ondanks zijn drukke schema mij te bellen op mijn verjaardag.Na 1980 kwamen de telefoontjes niet meer, toen was ik tiener en kon goed begrijpen waarom ...hij vertrok naar Nederland, omdat hij niet meer in Suriname kon wonen onder het toenmalige regime.Door de jaren heen heb ik meer geschiedenis gehad op school en beter begrepen dat die lieve oom niet alleen voor mij bijzonder was, maar voor ons heel geliefd Suriname.Het contact was enige tijd verbroken en jaren later, in 2006, kon ik hem telefonisch spreken, in Nederland.Ik sturrde wel eens een kerstkaartje.Ik heb me altijd voorgenomen hem weer eens op te zoeken met MIJN dochter en hem te vertellen hoe sterk en groot dat kleine meisje uit Suriname was geworden en hoe ik zijn telefoontjes altijd heb gewaardeerd.Door het hectische leven in Nederland is het er nooit van gekomen, misschien heb ik er te weinig moeite voor gedaan en dat vind ik erg spijtig.Ik zal hem zeker mijn laatste eer bewijzen, wel erg jammer dat ik oom Johan op deze manier weer moet tegenkomen.
Maar voor altijd koester ik de waardevolle herinnering aan een lieve oom, een lieve familiekennis en een groot Surinamer! Trots dat ik hem gekend heb ! Rust zacht Ome Johan....tot wederziens !

Ik heb geen herinneringen aan de heer Ferrier, behalve dan een zure, nadat hij wegging op verzoek van de militairen die de democratie ontmantelden. Ik had hem als onderzoeker veel willen vragen maar dat werd steevast tegengehouden door zijn naaste familie, die iedere keer iets anders vond of te melden had. Jules Sedney, en anderen kreeg ik zonder problemen te spreken, maar Ik kreeg hem niet te spreken. Ik vroeg me af, of zijn archief nu ten behoeve van de Suriname en de bestudering van de wetenschap van dat land ten dienste wordt gesteld of dat er wederom een of andere Nederlandse wetenschapper zoals in het geval van Henck Arron eerst of exclusief in de gelegenheid zal worden gesteld om in de stukken te kijken. Het is jammer want Meneer Ferrier had heel veel kunnen vertellen over de Unie Suriname en de eerste regering van Suriname, waar hij ook zitting in had kunnen vertellen. Wij verliezen steeds stukjes van onze geschiedenis en dat is ten ene male een zeer treurige zaak!

Mijn mooiste herinnering aan deze grote geest ,en vader des vaderland was in 1980 bij de opening van CCN te Nikerie.Als freelance mediawerker moest ik met het vliegtuig naar nikerie om verslag te doen voor Informa van wijlen Slagveer.Ik mocht het genoegen ervaren dat President Johan Ferrier naast mij in het vliegtuig plaats nam. Van vermoeidheid viel ik echter in slaap,en zonder me ervan bewust te zijn legde ik mijn hoofd op de schouders van de President.Na ongeveer een half uur werd ik wakker,en wou ik mijn verontschuldiging aanbieden,toen ik deze grote geest tegen mij hoorde zeggen`Jongen,Jongen,Jongen,Je bent een gelukkig mens`Rust zacht vader des vaderland!

MIJN HERRINNERING AAN DR. fERRIER IS DAT IK ALS DIENSTPLICHTIG MILITAIR BIJ DE TRIS, BIJ HET PALEIS OP WACHT STOND TOEN IK PLOTSELING HOORDE GOEJE MORGEN MILLITAIR HEPT U EEN GIEDE WACHT GEHAD? DIT WAS IN 19 74

Toen het overlijdensbericht van dr. Johan Ferrier me bereikte speelden onmiddellijk tegenstrijdige gevoelens op: verdriet omdat ik hem nooit meer kan opbellen, opluchting dat hij geen lijdensweg gehad heeft, maar bovenal dankbaarheid dat ik deze integere, menslievende, intelligente Surinamer van nabij heb mogen kennen en veel van hem heb kunnen leren. Het is niet overdreven te zeggen dat zijn aanwezigheid in mijn leven me tot een rijker mens heeft gemaakt. Suriname sluit met zijn dood een hoofdstuk in onze geschiedenis af. De Vader des vaderlands heeft zijn aardse taak volbracht en is nu gaan rusten. Waka bun, Papsie, de herinnering aan u bewaar ik liefdevol in mijn hart.

Lydia Emanuels

Op 4 januari is een groot Surinamer overleden.
Dr. Johan Ferrier was voor mij niet alleen de belichaming van een nationalist, een diplomaat, een visionair, verteller en Surinamer in hart en nieren, maar vooral een aimabel, integer mens en inspirator.
Mijn eerste kennismaking met Dr. Ferrier was op 15 jarige leeftijd in zijn toenmalige functie van gouverneur.
Als één van de winnaars van een tekenwedstrijd tussen de middelbare- en muloscholen, mocht ik op de SABK (Surinaamse Academie voor Beeldende kunsten) mijn l.o tekenakte doen.
Eén van de directeuren die daar les gaf Dhr. Rudie getrouw, vond mijn talent zeer uitzonderlijk.
Ondanks zijn bewondering vond ik mezelf heel gewoon.
Het geloof in mezelf kwam pas goed op gang na de ontmoeting met de heer Ferrier.
Tijdens een Nationale Kunstbeurs in Ons Erf aan de Prins Hendrikstraat, mocht ik in de grote stand van de SABK mijn tekentalent botvieren. In de stand, die was ingedeeld als expositieruimte en een ruimte, waarin l.o studenten en m.o A studenten hun talenten konden tonen.
Onder de mensen die daar rondliepen, zag ik een oude vrouw met prachtige trekken in haar gezicht.
Overtuigd van haar geduld, maar nog meer van haar gerijpte schoonheid, vroeg ik haar voor mij model te staan.
Niet gehinderd door mijn verlegenheid, liet ik een prachtig staaltje tekenkunst zien.
Als in een film, leek alles als vanzelfsprekend uit mijn contépotlood te ontsnappen.
Al gauw had zich een schare bewonderaars om mij heen verzameld. Hierdoor geïnspireerd steeg mijn tekenkunst tot nog grotere hoogte.
De meisjes onder het toekijkend publiek lieten door hun opmerkingen mijn passie en enthousiasme nog verder toenemen.
Anderen die hun kans te baat namen om mij voor een eigen portretsessie te strikken, bleken absoluut niet geremd door het overig publiek.
Om niet al te veel toe te geven aan de verleiding om veel van de prachtige Surinaamse meisjes voor mijn tekenkunst te vangen, zei ik steevast bij een volgend verzoek: "Je bent vééls te mooi om getekend te worden."
Eerlijkshalve moet ik toegeven dat mijn alsmaar opbloeiende verlegenheid door de bewondering van de meisjes mij nog meer parten speelde dan het etaleren van mijn tekentalent en de ontdekking van de doorstotende adolescentie.
Tekenen is één, maar volwassen worden in een omgeving met bewonderend vrouwelijk schoon was een andere.
Enfin toen ik zo bezig was die mooie markante trekken van die geduldige oude vrouw te vereeuwigen, merkte ik enige beroering onder het publiek, maar schonk daar geen speciale aandacht aan.
Op dat moment was ik teveel bezig het publiek te vermaken met mijn conté potlood en het gewillige tekenpapier.
Terwijl ik als een "Erwin de Vries in de dop" mijn ding deed, goed kijkend, tekenend en dan weer afstand nemend, voelde ik ineens een vaderlijke hand op mijn schouder.
Ik keek om bij het horen van een zachte stem, die zei: "Wie is deze jonge kunstenaar?"
Ik stelde mij voor en glunderde van opwinding en plezier.
Terwijl hij mij nog wat complimenten maakte over mijn talent, zei hij de mooiste woorden die ik tot dat moment had gehoord: "Jij wordt ooit eens één van Suriname's grootste kunstenaar!"
Mijn hoofd groeide als een grote watermeloen. Onder de bruine huid van mijn wangen stroomde het bloed onstuimig.
Met de handen die vleugels waren geworden schudde ik dankbaar zijn vriendelijk uitgestoken hand.
In die oneindige roes wist ik wat mij te doen stond: KUNSTENAAR WORDEN!
Mijn lief model vond de gelijkenis met haar portret zeer treffend en die avond heb ik nog vele portretten getekend.
De volgende dag werd ik bij de heren Getrouw en Mijnard, die samen de directie van de SABK voerden, geroepen en kreeg te horen dat ik geen portretten meer mocht tekenen.
Dat was alléén gegund aan de studenten van de M.o.A opleiding.
Later begreep ik dat er onder aanvoering van de heer Henk Danoe was geklaagd dat ik nog geen kop studie had gehad en het risico van fouten de naam van de Academie zou kunnen schaden. Over het feit dat zich die avond alleen publiek rondom mijn ezel was, werd geenzins gerept.
Ik deed het wilswaar fantastisch, maar dat was het beleid. Punt uit.
Ik wist wel beter. Het gaat er niet om of iets waar is, maar wel of het de mensen tevreden stelt.
Ik heb de daar opvolgende dagen op de beurs rond gelopen en genoten van de bezoekers en bewonderaars die ik en passant tegenkwam.
Omgekeerd heb ik diverse kunstenaars bewonderd en ook zeer genoten van de gepresenteerde kunst. Achteraf wist ik dat kopstudie voor mij geen probleem was.
Zonder die anatomische kennis, bleek ik op een natuurlijke manier de anatomie van het menselijk lichaam aan te voelen en te doorzien.
In 1977 ging ik voor het eerst op vakantie naar Suriname.
Tijdens een tussenlanding in Spanje, ontmoette ik de heer en mevrouw Ferrier weer.
In 1974 was ik mijn studie op de academie voor beeldende kunsten in Rotterdam begonnen.
Hij was zeer verheugd dat te horen en moedigde mij vooral op die weg door te gaan.
Wij spraken kort en namen hartelijk afscheid van elkaar.
Jaren later ontmoetten wij elkaar weer tijdens een Anansitori vertelfestival in theater De Evenaar van Museum voor Volkenkunde in Rotterdam.
Ik was gecontracteerd om met mijn verteltheater op te treden.
Het weerzien liet nu een andere kant van de heer Ferrier zien.
Los van elkaar hebben wij het publiek vermaakt met een tweetal Anansiverhalen.
Tijdens het daaropvolgend forum over de orale traditie en de betekenis van Anansiverhalen, ontdekte ik in de heer Ferrier de schoolmeester en vader, die zijn leerlingen en kinderen op een vermakelijke manier normen en waarden probeert bij te brengen.
Waarlijk een liefdevolle meester, vader en opvoeder.
Daarna heb ik hem alleen via media kanalen nog gevolgd.
Een groot Surinamer, een mooi en integer mens is ons ontvallen.
Eén ding heb ik nog waar te maken.
De woorden van mijn inspirator Dr. Johan Ferrier tot leven te brengen.
Als beroepsgoochelaar en ballonentertainer ben ik zeer tevreden.
Maar mijn volgende carrière wordt waarschijnlijk die van kunstenaar.
Moge de naam van Johan Henri Eliza Ferrier geroemd en geëerd worden als Vader des Vaderland.
Want dat is de enige titel die hij bij zijn leven, maar postum nog meer verdient

R.I.P. Dr. Johan Ferrier May God bless you!!!

Behalve de herinneringen aan de tijd dat mijn vader, ex-adjudant Paul Morroy, medewerker was van Gouverneur Ferrier in het 'witte huis' op het toenmalige Oranjeplein, zal ik Dr. Johan Ferrier's "off the cuff" toespraak op mijn vader's 80ste verjaardag in 1999 in Nederland nooit meer vergeten. The speech was genuine, honest, warm and from the heart. That was the way he lived his long productive life. My thoughts are with the family. Rest in Peace, President Ferrier.

In 1978 keerde ik metterwoon terug in Suriname om bij de semi-staatsomroep, SRS, de in versukkeling geraakte nieuwsdienst nieuw leven in te blazen. Geen sinecure want het station lag niet bijster goed bij publiek noch politiek (met name de oppositie). Wie in het land iets te betekenen had, ging liever in Echternach-processiegang bij de concurrentie langs (in dit geval Radio Apintie) dan dat ze zich per limousine door de SRS lieten ophalen.

Zo ook president Ferrier en zijn gade (in de Surinaamse media steevast aangeduid als mevrouw Ferrier-Vas). De collega's van Apintie leken wel kind aan huis in het presidentiële paleis terwijl de SRS op grote afstand werd gehouden. Dat veranderde (niet overnight overigens, maar 'het schaafijs' begon geleidelijk aan te smelten) toen ik op een receptie zowel de president als zijn echtgenote de hand mocht schudden. Helemaal 'recu' werd de SRS toen we de jaardagen van het presidentiële echtpaar muzikaal gingen opluisteren met bazuinkoor- en andere feestelijke (Surinaamse) muziek.

Sindsdien was de glimlachende begroeting van de president c.q. mevrouw Ferrier-Vas steevast bij officiële gelegenheden: "Zo, de SRS, is er ook!"

De icing on the keksi leverde de first lady zelve door, bij gelegenheid van een verjaardag, zich telefonisch te melden voor een verzoekplaatje. Lichte paniek in de tent want hoe nu te komen aan die gewenste opname van Kathleen Ferrier (nee, niet haar dochter maar de Britse alt die, heel in de verte familie schijnt te zijn). Na veel yo hari, yo trusu, zweet en tranen bracht het netwerk van de toenmalige directeur van het station uitkomst. Groot was dan ook de satisfactie toen de presidentsvrouwe de volgende dag weer belde om ons te bedanken. De SRS had finally arrived!

Condoleances aan de familie. De mooiste herinnering aan Johan Ferrier heb ik aan de bloem die hij overhandigde aan Tante Es in de Raymann is laat show. Prachtig.