Wie Europarlementariër Marietje Schaake van D66 wil bijbenen tijdens een werkdag in Brussel hoeft nog net geen sportschoenen aan. Maar veel scheelt het niet. Om 7.30 uur loopt de democrate kordaat naar het immense Altiero Spinelli-gebouw, een van de twee kantoorkolossen waarin het Europese Parlement is gevestigd.  

Schaake heeft voorlopig voor het laatst in een Brussels hotelbed geslapen. Ze is opgelucht, want sinds haar verkiezing in juni 2009 verblijft ze vaak in hotels. Gelukkig kan ze de volgende dag haar intrek nemen in een appartement. Toch prettig als je doordeweeks meestal in de Belgische, of liever Europese hoofdstad te vinden bent.

Private club
Bij de ingang van het EU-gebouw is er meteen gedoe. Een bewaker is niet gecharmeerd van video-opnamen van de ingang van het gebouw. ‘Verboden om veiligheidsredenen’. En dat terwijl de toegang toch aan een openbaar plein ligt, het Place Luxembourg. Als de man dreigt met inbeslagname van de camera en naar zijn portofoon grijpt om versterking op te roepen, besluit ik dat ene shot toch maar te wissen. Europa toegankelijk voor de burger, ja ja. 

 
Marietje is in de tussentijd al doorgelopen naar de zogeheten Members’ Club, een soort bar waar Europese Parlementsleden in beslotenheid kunnen vergaderen en gasten ontvangen. Samen met haar D66-collega’s Sophie in ’t Veld en Gerben Jan Gerbrandy stippelt Schaake hier de politieke koers voor de komende dagen uit. Filmen wordt hier trouwens ook niet geapprecieerd, merk ik aan de geïrriteerde reactie van een Duitse dame en een aantal Britse members: “It’s a private club, you know.” Europa transparant, natuurlijk.

Minder achterkamertjes
Aan D66 zal het trouwens niet liggen. De democraten pleitten al jaren voor meer openheid in Brussel. De manier waarop de Belg Herman van Rompuy in november werd verkozen tot eerste President van de Europese Raad zit D66, ondanks de onmiskenbare kwaliteiten van deze ervaren politicus, niet echt lekker. Marietje Schaake: “Ik pleit zeker voor minder achterkamertjes en meer transparantie.”

Ik volg de jongste Nederlandse politica (31) in Brussel op een bijzondere dag, 1 december 2009, de dag dat het Verdrag van Lissabon in werking treedt. Voor het eurofiele D66 een heugelijk moment. Marietje Schaake benadrukt: “Het verdrag is ontzettend belangrijk. Er is tien jaar aan gewerkt. Ondanks dat het niet perfect is, geeft het het Europees Parlement – en dus de mensen die wij vertegenwoordigen - meer mogelijkheden om inspraak te hebben op wetgeving die uit Europa komt.”

Broodje kaas
Die serieuze gedrevenheid is kenmerkend voor Schaake. Tijdens de rest van de werkdag haast ze zich van commissievergadering naar fractieoverleg en weer terug. In haar werkkamer en op de blackberry worden vlug wat emails en voiceberichten gescand. Tijd voor een ‘lunch’ – een snel broodje – maakt ze eigenlijk met tegenzin. Kloppen die geruchten over Europarlementariërs die lange, copieuze maaltijden verorberen dan niet? In ieder geval niet voor Marietje Schaake: “Het is hard werken hier, maar je krijgt er ook veel energie van.”

Mensenrechten
Wie voorzichtig oppert dat zij slechts één van de 736 leden van het Europees Parlement is en wellicht niet zoveel invloed heeft, is bij Schaake aan het verkeerde adres. De Europarlementariër geeft toe dat de invloed van een enkel lid op grote institutionele processen gering is: “Je moet lang werken om een groot schip een beetje van richting te laten veranderen, maar als het lukt hebben veel mensen er profijt van.”

Maar vooral op individueel niveau kan de invloed van een Europarlementariër betekenisvol zijn, vindt Marietje Schaake: “Je hebt echt een persoonlijk platform om mensen bij elkaar te brengen.”

Het blijft voor Schaake niet bij woorden, want in krap een half jaar tijd heeft ze haar eerste wapenfeit al binnen. De democrate maakt zich in Brussel onder andere sterk voor mensenrechten. In oktober werd een resolutie van haar hand over mensenrechten, democratie en de rechtstaat in Iran aangenomen door het Europees Parlement.

Doorwerken
Wat wil Marietje Schaake de komende jaren in ieder geval bereiken? Een makkelijke vraag blijkbaar, want ik krijg een vlot antwoord: “Ik wil dat Europa meer met één stem gaat spreken in de wereld, dat er echt vorm wordt gegeven aan het buitenlandbeleid van de Europese Unie. Daar wil ik een bijdrage aan leveren, met name waar het gaat om mensenrechten, gelijke behandeling en gelijke kansen.”

Om 18.00 uur verlaat ik het Spinelli-gebouw en ga op zoek naar een lekker Brussels restaurant. Ik laat Marietje Schaake achter in haar werkkamer. Zij wil 'nog even doorwerken'... Het zal wel laat zijn geworden.