Tussen Nederland en België is een stevig conflict ontstaan over het uitdiepen van de Westerschelde. Op grond van een verdrag uit 1839 is Nederland verplicht de bereikbaarheid van de Antwerpse haven voor grote schepen te allen tijde te garanderen. 170 jaar later laat Nederland de protesten van een paar boze Zeeuwse boeren zwaarder wegen dan eerder gemaakte afspraken. Wat is er precies aan de hand?

In 1839 zetten gezanten uit Nederland en België in Londen hun handtekening onder het verdrag waarin de scheiding van Nederland en Vlaanderen werd vastgelegd en Belgie als onafhankelijke staat werd erkend.
 
Nederland krijgt de zeggenschap over de Westerschelde en moet de toegang over de Westerschelde tot de haven van Antwerpen garanderen. België krijgt ondermeer het recht op de ijzeren Rijn spoorweg die gedeeltelijk over Nederlands grondgebied loopt.
 
In deze geest maakten de twee buurlanden in 2005 heldere afspraken over het uitdiepen van de Westerschelde voor de steeds grotere en dieper stekende vrachtschepen die Antwerpen willen aandoen.
 
Natuurschade compenseren
België heeft zijn deel van het werk inmiddels gedaan, maar Nederland komt zijn verplichtingen niet na. Vorige week werd de Nederlandse ambassadeur in Vlaanderen daarover op het matje geroepen.
 
De Nederlandse overheid onderhandelde meer dan 15 jaar met de Belgen en met natuurorganisaties over het uitdiepen van de vaargeul van de Westerschelde voordat in 2005 het akkoord werd getekend. Nederland zou in 2007 beginnen met het uitbaggeren. De schade die de natuur daardoor oploopt zou worden gecompenseerd door de Hedwigepolder op de grens van Zeeland en Vlaanderen weer onder water te laten lopen.
 
Boze boeren
Maar in april van dit jaar neemt de Nederlandse regering het onverwachte besluit om niet te ontpolderen.  Teruggeven van land aan water stuit bij Zeeuwse boeren op zoveel protesten dat minister Verburg van Landbouw besluit de natuur op een andere manier te compenseren. Zij wil dat doen door strekdammen in de Westerschelde aan te leggen.
 
Maar daar zijn de natuur-en milieuorganisaties fel op tegen en die stappen naar de Raad van State. Zij krijgen gelijk en de Raad van State verbiedt de Nederlandse overheid te beginnen met voorbereidingswerkzaamheden om de Westerschelde uit te diepen.
 
Gênant
De Westerschelde is inmiddels een gevoelig issue, en bestuurders reageren opgelaten. De Zeeuwse Commissaris van de Koningin Karla Peijs vindt dat afspraken mpeten worden nagekomen. En oud-minister Ed Nijpels die de regering adviseerde de Hedwigepolder terug te geven aan de natuur, spreekt van een "juridisch moeras" en een "internationale blamage". Om uit dat juridische moeras te komen moet de Nederlandse regering, volgens Nijpels, alsnog besluiten de Hedwigepolder onder water te laten lopen. Daarbij kunnen ze de druk van de Vlamingen mooi als argument gebruiken.