Nederland als toerist bezoeken is een weekje bivakkeren in de jungle, merkte Nico. Na zijn familiebezoek was hij blij weer naar woonland Polen terug te kunnen. Zo slecht geregeld zijn de zaken daar nog niet!

Zaterdag de reis aangevangen. Het was rustig op de Duitse autobaan en op zondag kwam ik in Nederland aan. Eerst maar even tanken dan. Alle stations die ik nog kende uit het verleden bleken omgebouwd tot automaten.

Onbemande automaten
Helaas zijn deze onbemande stations alleen geschikt voor mensen met een Nederlandse bankpas, buitenlandse bankpassen en creditcards worden niet geaccepteerd. Toch wel vreemd anno 2009.
Gelukkig toch nog een station met bediening gevonden. Bleek nog goedkoper dan de onbemande ook. Wat een meevaller.

Verrassen is er niet meer bij
Maandag naar de bank om voor mijn pasgeboren kleindochter een rekening te openen. Na een kwartiertje wachten ben ik aan de beurt. Er moet een formulier worden ingevuld en daarop moet ook één van de ouders tekenen. Bovendien moet het identiteitsbewijs van hen worden overlegd. Ja maar, het is een verrassing! Helaas, dit schijnt nu bij wet veranderd te zijn.

Vroeger kon je een rekening openen waarbij de begunstigde pas over het geld kon beschikken bij het bereiken van het 18de levensjaar, maar ook dit is niet meer mogelijk. De ouders kunnen vrijelijk beschikken over de tegoeden op de rekening van het kind.
Of ik woensdag dan terug kon komen bij de bank, omdat mevrouw op dinsdag vrij was en dan hoefde zij haar collega's niet in te lichten.

Pasfoto voor een baby
Dinsdag met mijn dochter en kleindochter naar de fotograaf. Als de paspoortregeling dan toch op de schop gaat kunnen we beter maar gelijk een paspoort voor de kleine aanvragen. Maar helaas: wat de fotograaf ook probeerde, het lukte niet. Die kleine is al erg beweeglijk, zowel wakker als wanneer ze slaapt.

Maar voor deze pasfoto mogen er geen handjes of armpjes voor het gezicht. Ze mag niet lachen of huilen en ze moet de ogen open houden. Na bijna een uur hielden we er maar mee op. Toen was de kleine in slaap gevallen en lukte het helemaal niet meer om de ogen open te krijgen.

Woensdag terug naar de bank. Deze keer 20 minuten wachten. Met al dat wachten gaat de week wel snel voorbij. Ik herinner mezelf eraan dat ik in Polen zeker niet meer mag klagen als ik bij de bank moet wachten.

Even wachten
De mevrouw van maandag is er niet. Nog een keer mijn verhaal afsteken dan maar, en het ingevulde formulier inclusief paspoort van mijn schoonzoon overleggen. Ik het verzoek om 'even' te wachten want haar collega zal voor mij de rekening openen.

Dus moet ik voor die collega voor de derde keer mijn verhaal vertellen. Er wordt het één en ander in de computer ingevuld.

Burgerserienummer
Tot het moment dat we aankomen bij het BSN. Het burgerserienummer! Was het niet zo dat na de Franse revolutie ook ineens iedereen met burger moest worden aangesproken? Afijn,
Het sofinummer voldeed niet meer.

Communicatie?
Nu had ik maandag al uitgelegd dat dit waarschijnlijk een probleem ging vormen. Mijn kleindochter is in een ziekenhuis in een andere gemeente geboren en dus ook in die gemeente als zodanig aangegeven. Dus moeten alle stukken van de ene gemeente naar de andere worden gestuurd. Mijn schoonzoon was al gewaarschuwd dat de communicatie met zijn woongemeente niet altijd vlekkeloos verliep en dat hij maar even contact moest opnemen als er na 14 dagen nog niets was ontvangen.

De mevrouw van maandag kende dit probleem en volgens haar kon het nummer later alsnog worden doorgegeven. Maar de mevrouw van woensdag was hiervan veel moeilijker te overtuigen. Uiteindelijk ging ze overstag na een opmerking hierover in de computer te hebben genoteerd. Hé, hé, mijn kleindochter heeft een echte bankrekening!

De geldstort-automaat
Het ging mij natuurlijk niet om die rekening zelf, maar om iets waar ik geld op kan storten voor haar studie later. Daarvoor moest ik naar de geldstort-automaat. Daar stopt u uw bankpas in, want de kleine krijgt met haar groeirekening geen bankpas, dan typt u het nummer van de rekening en vervolgens kunt u het geld storten.

Gewoon aan een balie geld afgeven en bij laten schrijven kan dus ook al niet meer. Waar is al dat personeel van vroeger bij die banken gebleven? En toch hebben ze financiële problemen.
Ik checkte even of mijn buitenlandse kaart ook kon en dat zou geen probleem moeten zijn. Dus wel natuurlijk, deze kaart werd niet geaccepteerd. Hoeveel keer had ik nu uitgelegd dat ik niet in Nederland woon en ook geen Nederlandse bankpas heb? Waarschijnlijk door mijn accentloos Nederlands kunnen ze zich dit niet voorstellen.

Hysterische aanval
Inmiddels was ik een hysterische aanval nabij en dus rent de bankmedewerkster snel weg om haar eigen bankpas te halen. Dan lukt het ineens wel! Eindelijk kon ik dan het geld storten waar alles om draaide. Nog even een kleine kanttekening; in Polen hebben we ook dit soort automaten. Daar kan ik gewoon een stapel biljetten invoeren en de automaat herkent welke biljetten het zijn en telt automatisch. Hier moest elk biljet afzonderlijk worden ingevoerd.

Vrachtwagens
Tijd voor ontspanning. Donderdag afgesproken met mijn zus om Rotterdam te bezoeken. Voor mij is het 37 jaar geleden dat ik de straat en het huis waar ik ben geboren voor het laatst heb gezien. Lijkt me wel leuk om nog eens terug te gaan en te kijken hoe Rotterdam er nu uit ziet. Redelijk rustig op de weg.

Alleen goed uitkijken als je vrachtwagens ziet en je moet een afslag nemen. Ze rijden zo dicht op elkaar dat je er niet eens tussen kunt komen om van de snelweg af te gaan.

Kaartje kopen?
Wij dachten verstandig te zijn en de auto bij een metrostation te parkeren en verder met het openbaar vervoer te reizen. Maar wat we ook probeerden, het ging niet. Het is bijna onmogelijk om uit te vinden waar je een kaartje kunt kopen en hoe het werkt. Mensen waren zeer behulpzaam met het uitleggen, maar konden ons toch niet verder helpen.

Ik heb over de hele wereld gereisd en in menig metropool een dagkaart gekocht voor het openbaar vervoer. Zeker voor toeristen is dat een uitkomst. Nu ben ik weliswaar een geboren Rotterdammer, ik voel me nu meer een toerist en dan wel een erg domme!

Spangen met Pools nummerbord
De knoop maar doorgehakt en het openbaar vervoer openbaar vervoer gelaten en met de auto de stad ingegaan. Eerst naar de havens. Werkelijk schitterend en zelfs de geur is nog zoals vroeger. Daarna naar het oude westen. Spangen, waar mijn zus is geboren, werd ons afgeraden.

Daar blijkt geen enkele witte Nederlander meer te wonen en dan met zo'n mooie auto met Poolse kentekenplaten, was vragen om problemen volgens insiders.

Hallo, is daar iemand?
Daarna naar Delfshaven. Mooi gerestaureerd. Auto geparkeerd en hier ongeveer dezelfde problemen als bij de metro. Munten worden niet geaccepteerd door het apparaat! Weer veel behulpzame mensen, alleen niemand die mij verder kon helpen aan een kaart om mee te betalen of waar ik deze kon kopen. Nog maar even rondrijden dan.

Misschien zien we een politieagent of een parkeerwacht of zelfs een invalidenparkeerplaats. Mijn zus is namelijk invalide en had voor alle zekerheid haar parkeerkaart meegenomen.

Naheffing parkeerbelasting
Niets of niemand te zien, zelfs in die drukke straat vol met winkels geen parkeerplaats voor invaliden. Dan maar gewoon een lege parkeerplaats en voor alle zekerheid de kaart achter de voorruit. Na 20 minuten komen we terug en ja hoor, een Naheffingsaanslag Parkeerbelasting achter de voorruit. 51 euro en 36 cent. Te voldoen aan de Blaak. Waar dat is staat er niet bij.

Heel vriendelijk, dank u wel
Waarschijnlijk dacht de parkeerwacht:’’Weer zo'n Pool, die parkeren maar raak en betalen nooit. Toch wel een fijne stad, Rotterdam. Echt heel vriendelijk voor de toeristen. Zelfs de kaart achter de voorruit mocht deze ambtenaar niet vermurwen. Ze zullen wel gedacht hebben dat die Nederlandse kaart in een Poolse auto gestolen zou zijn. Fout is fout, dus betalen! Ook fijn: de toelichting op de achterzijde is alleen in het Nederlands!

De enige zin in een andere taal is in het Engels: This invoice is payable at Gemeentebelastingen Rotterdam, Blaak 34. Was waarschijnlijk een hele klus om dat te vertalen.

Postzegels gaan per 10
Vrijdag even een kaart posten. De jarige zal wel verrast zijn na zoveel jaren een Poolse kaart te hebben ontvangen, nu ineens een kaart in het Nederlands. Ik vraag om een postzegel voor de kaart. Ja hoor, ze gaan alleen per 10 stuks. Maar: ik woon niet in Nederland. Ik ben hier als toerist en ga morgen weer weg.

’’Het is niet onze fout, dan moet u bij TNT zijn’’ is het antwoord. Maar wat moet ik dan met die andere 9 zegels doen? Het antwoord werd niet meer gegeven, de volgend klant werd al geholpen.
Zaterdag, Venlo voorbij. Pfff, wat ben ik blij.

Foto boven: Flickr/gramz

Dit verhaal is geschreven door expat Nico de Bode. Wilt u ook iets schrijven? Mail:

Meer expatverhalen lezen? Abonneer u op het WereldExpat magazine. U krijgt het gratis elke twee weken toegemaild.