Ondanks de crisis strijden europarlementariërs voor langer zwangerschapsverlof en vaderschapsverlof. “Happy ouders maken meer kinderen en die zijn hard nodig in het vergrijzende Europa.” Maar werkgevers gruwen bij die gedachte.

“Als ik later vader word wil ik graag vaderschapsverlof,” zegt Joshua. Hij is amper tien jaar en loopt aan de hand van zijn vader Joep door de gangen van het Europees parlement in Brussel. Ze zijn uit Deventer gekomen om actie te voeren in het kielzog van Groen Links-europarlementariër Marije Cornelissen, die strijdt voor vaderschapsverlof in alle EU-lidstaten.

“Nederland is daar nog heel erg achterlijk in,” zegt Joep. “Een Spaanse vader kan na de bevalling van zijn vrouw vijftien betaalde verlofdagen thuis blijven om mee te helpen. Een Belg tien dagen. In Nederland heb je als man slechts twee dagen.” Zoon Joshua schudt met dezelfde verontwaardiging als zijn vader zijn hoofd. Het is duidelijk dat hem het politieke engagement al vroeg is bijgebracht.

Bonte parade
Gehuld in groene shirts met opdruk 'Dads are parents too' voegen Joep en Joshua zich in een bonte parade van ouders en kinderen, achter Cornelissen van Groen Links aan, op weg naar een vergaderzaal in het Europees Parlement.

In de commissie Vrouwenrechten en Gendergelijkheid wordt gestemd over verruiming van het Europese zwangerschapsverlof en de invoering van een vaderschapsverlof. Normaal gesproken trekt dat geen televisiecrews aan. Weken erna volgt immers nog een stemming in het Europees parlement. Daarna buigen de bevoegde ministers van de 27 lidstaten zich nog over het onderwerp. Maar door sympathiserende vaders en hun kinderen het parlementsgebouw binnen te loodsen heeft Cornelissen er een vrolijk mediaspektakel van gemaakt, waardoor je bijna de gevoeligheid van het onderwerp zou vergeten.

Stevige lobby
Vorig voorjaar probeerden europarlementariërs eveneens te morrelen aan het in 1992 vastgestelde Europese minimum van veertien weken zwangerschapsverlof. Het voorstel om dat op te rekken naar twintig weken sneuvelde, door grote tegenstand binnen de Europese fracties van christen-democraten en liberalen. Daarnaast voerden werkgeversorganisaties een stevige lobby tegen meer zwangerschapsverlof.

Nu, een jaar later, is er politiek méér steun voor de verruiming naar twintig weken. “Ook onze fractie is akkoord,” zegt Ria Oomen, namens het CDA in het Europees parlement. “Een langer verlof komt de gezondheid en veiligheid van vrouwen ten goede, en daar heeft iedereen baat bij, ook werkgevers.”

Maar de meeste Europese werkgeversorganisaties zijn nog altijd fel gekant tegen de voorstellen voor riantere verlofregelingen.

Geïrriteerd
De economische crisis treft Europa hard. Bezuinigingen liggen in het verschiet. Miljoenen Europeanen verliezen hun banen. “Dan ga je je geld toch niet uitgeven aan nóg meer verlof, ” zegt een duidelijk geïrriteerde Loes van Embden Andres, secretaris Internationale sociale zaken van werkgeversorganisatie VNO-NCW. “Nergens wordt beargumenteerd waarom de verlenging van de huidige minimumgrens moet worden opgerekt.”

Dat er vervolgens ook nog een voorstel voor een Europees vaderschapsverlof van twee weken ter tafel ligt, doet Van Embden Andres gruwen. “Dit kán eenvoudigweg niet.”

In de namiddag heeft europarlementariër Cornelissen ruim tien televisiecrews te woord gestaan en is haar zelfvertrouwen zichtbaar gegroeid. Ze moet zo de zaal in, voor de cruciale stemming. “Het is absurd dat in deze tijd vaders géén verlof na de bevalling hebben,” reageert ze op de kritiek van VNO.

“Met gelukkige werknemers kom je als werkgever een stuk verder. Een gelijkere verdeling van arbeid en zorg maakt het makkelijker voor vrouwen om te werken.”

Dronken van geluk
Terwijl Cornelissen de zaal ingaat voor de stemming, blijven actievoerende vaders en hun kinderen buiten wachten. “Ik vind het goed als ouders gelijke rechten krijgen,” zegt een meisje. Haar vader: “Voor haar heb ik de eerste weken na haar geboorte nog wel kunnen zorgen. Bij mijn zoon hield mijn werkgever zich aan het maximum van twee dagen. Dat is net genoeg om je kind in te schrijven bij de gemeente en een dag om dronken van geluk te worden. Daarna moet je weer aan ’t werk.”

In de EP-commissie Vrouwenrechten werden dinsdagavond beide voorstellen - 20 weken zwangerschapsverlof en twee weken vaderschapsverlof – aangenomen. Eind maart volgt de stemming in een plenaire zitting in het Europees parlement. Vervolgens buigen EU-ministers zich over de voorstellen.