Ik heb hele positieve ervaringen met meertalig opvoeden. Ben in 1973 geemigreerd naar franstalig Zwitserland. Getrouwd met een Italiaanse man. Heb in 1979 een dochter gekregen die, dankzij haar vaak bij ons inwonende Nederlandse oma perfect Nederlands spreekt, in Zwitserland Frans heeft geleerd en op de lagere school 2 middagen in de week naar de Italiaanse school is gegaan. In 1990 zijn we verhuisd naar Italie. Op de middelbare school heeft ze Engels e Duits geleerd. Is afgestudeerd in 1998 als conferentie tolk Italiaans-Frans-Engels-Nederlands. Heeft een tijdje gewoond in Stockholm waar ze Zweeds heeft geleerd en in Hamburg waar ze haar Duits heeft geperfectioneerd. Heeft inmiddels 2 cursussen Armeens achter de rug en kan zich uitstekend verstaanbaar maken bij haar Armeense schoonfamilie. Ik kan me niet herinneren dat ze ooit heeft gestotterd, is ook erg lastig als je tolk bent. Conclusie: voed kinderen meertalig op als er de gelegenheid voor is. Hebben ze in hun latere leven alleen maar profijt van.

Ik stotter vanaf mijn derde jaar. Aan tafel spraken mijn vader Twents, mijn moeder plat-duits en wij kinderen Nederlands. Kwamen er ooms en tantes op visite, dan spraken die weer net een iets ander dialect. Dit ging in een mengelmoes door elkaar. Ieder z'n eigen dialect/taal waarmee wij elkaar wel weer verstonden, maar waarmee mijn man (die niet uit Twente komt) het nog weleens moeilijk heeft om alles te kunnen volgen. Mevr. Franken beschrijft dit als:"Beslis als gezin welke taal je gebruikt als je bij elkaar bent. Het is niet goed om twee talen door elkaar te gebruiken". Bij ons werden eigenlijk drie talen/dialecten als gezin door elkaar gesproken. Ik denk niet dat tweetaligheid de oorzaak van stotteren is, wel kan het, naar mijn mening, een mede belastende factor zijn. Frappant is dat ik zeer goed Duits versta, alsmede dat ik ook duitstalige vakliteratuur lees, maar zodra ik Duits moet spreken, dan stotter ik veel meer dan als ik Nederlands praat. Hetzelfde geldt voor het Twents. Ik versta zo goed Twents, dat ik niet eens merk dat iemand Twents of Nederlands praat, maar moet ik zelf Twents praten, dan breng ik er niets van terecht.

Mijn man een Fin en ik Nederlandse leerden elkaar kennen in Oostenrijk waar wij 10 jaar gewoond hebben. Toen onze dochter 6 maanden oud was zijn wij verhuisd naar Finland waar onze zoon ter wereld kwam. Wij woonden 3 jaar in Finland en zijn vervolgens 3 jaar naar Belgie gegaan waarna toen de kinderen 5 en 6 jaar oud waren wij ons in Engeland hebben gevestigd voor bijna 20 jaar. Mijn man heeft altijd Fins met de kinderen gesproken en ik natuurlijk Nederlands. De kinderen spreken samen Engels en mijn man en ik Duits. Wij hebben nooit problemen ondervonden hiermee maar waren wel altijd heel consequent, dus nooit de talen doorelkaar gehaald en ik kan het van harte aanraden aan iedereen die in een soortgelijke situatie verkeerd.

Hallo, Ik heb 5 kinderen in de leeftijd van 3 tot 17 jaar en na 16 jaar in het buitenland spreken ze allemaal vloeiend engels en nederlands. Wij spreken thuis altijd nederlands en "buiten"leren zij engels. Er is nooit een probleem geweest en de oudere kinderen zijn nu heel blij dat zij een 2e taal zo makkelijk hebben geleerd! Nu piken zij een 3e en 4e taal zoveel makkelijker op! Ik weet alleen dat veel van onze kennissen die hun kinderen ggen nederlands hebben geleerd nu veel spijt hebben, er is geen mogelijkheid om een taal zo goed te leren als vanaf je geboorte! Laat je niet van de wijs brengen; jij weet wat goed is voor je kind! Zelfs ons kind met een autistisch ziekebeeld begreep en sprak beiden talen heel goed, dat zegt toch echt heel veel! Succes!!

Ik spreek zelf 4 talen. Nederlands, engels, spaans, en duits. Wij zijn geemigreerd toe ik 7 was. We mochten thuis GEEN engels spreken, want dan werdt er niet naar ons geluisterd. Dus ik spreek lees en schrijf: nederlands, engels, spaans en duits. Ik stotter helemaal niet en heb dat nooit gedaan. Ik vind het beter als mensen meer dan een taal spreken, want dat is altijd handig. Hier in Californie is de voorkeur spaans, want er zijn veel mensen uit Mexico en andere spaans sprekende landen. Als je de nederlandse taal spreekt, dan is dat altijd handig, want het is erg als je in Nederland bent en iedereen moet engels spreken, om dat je ze anders niet kan verstaan. Het zou goed zijn als uw amerikaanse vrouw ook wat zou kunnen zeggen als jullie naar Nederland gaan Marcel Buquet, Californie

Een gouden tip die ik ooit zelf kreeg aangereikt voor het meertalig opvoeden van kleine kinderen: geef de talen de naam van de spreker: Papa's taal, Mama's taal. Onze zoons wisten al heel vroeg dat voor elk begrip twee woorden bestonden, een woord in Papa's taal en een woord in Mama's taal. Eventueel kan daar de Schooltaal of Nanny's taal bijkomen. Houd er verder rekening mee, dat de leeftijd dat je een taal nog zonder accent kunt leren, ongeveer 11 jaar is. Tot die leeftijd is het 'aangeboren taalvermogen' nog werkzaam. Daarna zul je de talen op een schoolse manier moeten leren (grammatica apart, woordjes leren apart, enz). Wil je meertaligheid in je kinderen? Begin daar dan gelijk mee! Stotteren heeft hier verder niets mee te maken, lijkt me. Meertalig opvoeden? Altijd doen! Wel wat extra moeite in steken.

mijn dochter is in schotland tweetalig opgevoed, haar vader sprak engels met haar en ik nederlands. dit is heel goed gegaan, en ze heeft hierdoor een grotere gevoeligheid ontwikkeld voor andere talen. maar ik hield me wel konsekwent aan spreken in het nederlands

Toen we ons 30 jaar geleden min of meer permanent in the VS vestigden, hadden we daar al eerder goed twee jaar gewoond. Onze zoon van 6 sprak en verstond Nederlands en Engels, onze oudste dochter van 3 verstond beide, maar sprak hoofdzakelijk Nederlands. Het was amusant hoe ze aanvankelijk gefrustreerd was doordat ze niet begrepen werd door door de andere kinderen (d.w.z., ze deden niet wat zij ze vertelde te doen), terwijl zijzelf hun wel begreep. Maar die fase was snel voorbij. We zijn uiteindelijk thuis voornamelijk Engels gaan spreken, omdat een kleuterjuf onze tweede dochter dom vond: voor huishoudelijke artikelen kende ze soms alleen het Nederlandse woord. Onze kleinkinderen groeien drietalig op en de moraal van het verhaal is dat kinderen donders gauw leren welke taal ze voor wie moeten gebruiken. Het eindesultaat (van vloeiend meerdere talen spreken) is dat hun taal gevoel en taalgebruik aanmerkelijk boven de middenmaat ligt: het beheersen van meerdere talen geeft het kind (en later de volwassene) een beter inzicht in hoe taal in elkaar zit, op een intuitive wijze. Een aardige anecdote van rond 1980 in New Mexico: de kinderen kwamen thuis uit school met een questionnaire. "Is uw kind tweetalig?" Jazeker! "O', werd ons toen gevraagd, "dus ze spreken Spaans?" Nee, Engels en Nederlands. "Nee, dan zijn ze niet tweetalig." ...

Wij wonen in Zuid Afrika: ik spreek Nederlands met mijn kinderen (bijna 4 en 1.5), mijn man spreekt Tsjechisch met ze, en mijn man en ik spreken Engels met elkaar. De nanny spreekt Engels en de peuterschool is ook Engelstalig. Onze zoon begon een half jaar terug wat te stotteren en sindsdien is hij er alweer helemaal vanaf, alleen als hij heel opgewonden iets wil vertellen, stottert hij nog wel eens. Wij kregen inderdaad ook veel suggesties van "specialisten" en vrienden dat het wel eens aan alle talen kon liggen. Ik denk echt dat dat onzin is, ik denk meer dat hij door een fase ging waarbij hij ineens veel leerde begrijpen (een 'ontwikkelingssprongetje') waarbij hij gewoon sneller begon te denken dan dat zijn mond kon praten. En daarbij kunnen alle verschillende talen inderdaad misschien een beetje moeilijk zijn (de klanken van vooral Tsjechisch zijn heel anders dan Nederlands en Engels), maar ik denk niet dat het voor een langdurig probleem heeft gezorgd. Zoals gezegd, hij is al min of meer van zijn stotteren af. Maar ook, voordat we besloten drie-talig op te voeden, hebben we aardig wat onderzoek verricht. Het belangrijkste schijnt om talen niet te 'mengen'. Dus ik praat NOOIT Engels tegen mijn kinderen. En als ze een Engels woord tegen mij zeggen, herhaal ik de hele zin met het Nederlandse woord erin (maar ik zeg nooit dat ze iets 'fout' zeggen, ik bevestig simpelweg hun vraag of opmerking in het Nederlands). In het begin, voordat ze het concept 'taal' snappen, verbinden ze mensen met een bepaalde taal (bijvoorbeeld, ze 'weten' dat opa en oma Nederlands praten) - talen mixen is dus niet goed. Onze zoon zegt rustig een Nederlandse zin tegen mij, om zich daarna naar zijn vader te draaien en in het Tsjechisch uit te leggen wat hij net tegen mij zij - ik vind het super om te zien! Hij is nu op een leeftijd dat hij een beetje begint te snappen wat een 'taal' is, dus we proberen hem dat uit te leggen. We zitten er zelfs over te denken om hem naar de Franse school te sturen (mijn man en ik spreken ook allebei Frans - mijn man heeft zelfs in Frankrijk gewoond). De enige 'nadelen' die ik zou kunnen noemen, is dat ik het gevoel heb dat hun woordenschat wat langzamer opbouwt (dat zag ik toen we laatst in Nederland waren) - alhoewel dat natuurlijk ook een persoonlijk ontwikkeling kan zijn. En ook dat mijn zoon een beetje verlegen is als hij tegen vreemden iets wil/moet zeggen - maar dan ook weer, hij heeft uit zichzelf al wat verlegenheids-trekjes. Maar ik vind dat dit niet opweegt tegen de voordelen; in de toekomst, de mogelijkheden die ze zullen hebben wat betreft banen, communicatie! Maar vooral ook emotionele voordelen: niks is mooier dan met je opa en oma, en met je deda en babicka, in hun eigen taal te kunnen communiceren. Het zou niet 'juist' voelen als mijn kinderen Engels zouden praten met hun grootouders. En ik kan het weten; als mijn man en ik ruzie hebben, flap ik er het liefste een paar lekkere Nederlandse scheldwoorden uit (het goede daarvan: ik voel me beter, en mijn man is niet beledigd want hij weet toch niet wat ik zeg, haha!).

Wij wonen ruim 8 jaar in Canberra en hebben twee kinderen van 4 en 6 jaar. Thuis en onderling buiten de deur spreken we nederlands. Elders is het engels. Onze kinderen spreken beide talen zonder problemen en de oudste leest ook beide talen. Van een goede logopediste hebben wij gehoord dat het geen enkel probleem is om meerdere talen te leren als je opgroeid zolang de ouders maar concequent zijn.

Hello, Allemaal Wij wonen in Amerika en hebben een zoontje van 6 maanden. Mijn vrouw spreekt Italiaans, Ik spreek Nederlands, en in het dagverblijf spreken zij Engels met hem. Ik vraag mij af of de Engelse cultuur een bijdrage levert aan het resultaat van dit onderzoek. Wij voelen geen drempels met een drie talige opvoeding van ons zoontje. Staan wij Nederlanders niet wereld wijd bekent om onze talen kennis? Ik hou dit imago graag hoog met mijn zoontje. Uiteindelijk geeft dit hem een stevige basis voor de meeste Europese talen en grotere kans om successvol te zijn in een Globale Zaken Wereld. Blijf allemaal maar lekkere nuchtere Nederlanders, want er is voldoende bewijs om ons heen om te zien waar de wereld naar toegaat als gezond verstand de deur uitgaat. Tabee, Paul

Ik ken het onderzoek niet, maar ik heb het gevoel dat er iets uit zijn verband getrokken word. Zou de conclusie niet kunnen zijn dat stotteren vaker voorkomt onder meertalige kinderen dan 1-talige. Ik kan me hier wel wat bij voorstellen omdat ik ook problemen bij mijn kinderen (6 en 3 jr, nl/eng/arabic) ben tegen gekomen. Ze zijn zich meer bewust van hun spraak en hebben dondersgoed door dat ze nog niet zo ver zijn als hun leeftijdsgenootjes, wat ze dus onzeker maakt. In ons geval zijn we ook nog eens drie keer internationaal verhuisd met alle stress, verandering van taal etc die dat met zich meebrengt. Mijn kinderen stotteren niet, maar zijn wel 'reluctant speakers'. Ze hebben extra tijd nodig voordat ze een antwoord geven en soms zijn ze zo angstig en gespannen dat ze helemaal geen antwoord durven geven.

Mijn kinderen spreken Nederlands en Engels. Wij wonen ruim 30 jaar in Canada. En mijn kinderen stotteren niet. Een of andere geleerde die weer wat wil zeggen. Zeker jaloers, dat ze geen twee talen spreken. Onzin, Onzin.

Wij wonen sinds 1,5jr in Canada en hebben 2 dochters van 8 en 10jr. Ondertussen spreken de dames vloeiend engels, maar blijft de "huis-taal" nederlands. De oudste heeft hiermee geen moeite, maar onze jongste (wellicht minder taalgevoelig?) stottert inderdaad sinds een tijdje als we haar net ophalen van school. Wijzelf denken dat het omschakelen is na een hele dag engels gehoord te hebben. Uiteraard vragen we wat de dag zoal heeft gebracht en is het op dat moment moeilijk voor haar dat in het nederlands te doen. Na verloop van tijd komen de zinnen weer vloeiend eruit. We houden het wel vol!! dan maar een beetje stotteren..... :-))

Ook ik kan me niet vinden in dit 'stotteronderzoek'. Wij zijn een aantal jaar geleden voor het werk van mijn man naar Polen verhuisd en die taal is ### om te leren. De oudste ging naar de internationale school en sprak binnen drie mnd. vloeiend Engels. De twee kleintjes werden op de Poolse peuterschool gedropt, waar alleen Pools gesproken werd. Inmiddels zitten ze alle drie op de internationale school en spreken vloeiend: Nederlands, Engels en Pools. Ook valt het ons op dat het aanleren van andere talen -spaans en Duits op school- heel snel gaat. Tot nog toe ken ik ook geen enkele expat/emigrant met een stotterend kind. Onze ervaring is, dat kids vreemde talen heel snel en zonder problemen opslaan. Eh, daar kunnen wij (de oudjes) alleen maar een puntje aan zuigen.

Ik heb 3 kinderen 6/8/10 jaar, zijn geboren in Panama, ze gaan naar een Amerikaanse internationale school waar zij Engels en Spaans leren, en thuis spreken wij gewoon Nederlands, en de maid Spaans, ze spreken alle 3 de talen vloeiend, zonder te stotteren. Er is ons altijd verteld dat het juist goed is om zo jong mogelijk een andere taal aan te leren zodat ze het vloeiend gaan spreken omdat kinderen voor het 7e jaar de talen het best aanleren, en als een kind 7 jaar of ouder is het veel moeilijker zou zijn om andere taal vloeiend aan te leren, en dat ouders altijd in hun moeders taal moeten spreken tegen de kinderen om geen verwarring te scheppen. Mijn zonen spreken veel mooier en beter Spaans en Engels dan wij, dus weet eigelijk niet zo zeer wat het stotteren hier mee te maken zou kunnen hebben. Juist goed meerdere talen te leren op jonge leeftijd:)!

mijn vrouw is venezolaans en ik NL.onze 2 kinderen spreken spaans met hun moeder, nederlands met mij en nederlands onder elkaar,mijn vrouw en ik spreken altijd nog engels samen.Tot onze verbazing bleek toen zij 10-12 jaar waren dat ze ook het engels machtig waren!! Nu zijn zij 29 en30 zijn w.o opgeleid en spreken 6 talen. Zij hebben nooit gestotterd! In mijn 35 jaar in meer dan 10 landen heb ik nooit stoterrende nederlanndse kinderen meegemaakt.

Arda Mijn dochter is met meerdere talen groot geworden. Ik woon in Duitsland en dus praat ze Duits, bovendien het duitse dialect wat hier gesproken wordt; Nederlands en Drents (mijn familie woont in Drenthe) en Deens (ze gaat hier naar de deense school). Nu is er in school nog engels en frans bij gekomen.Zo veel talen heeft voor mijn dochter nooit problemen opgelevert. Mijn opvatting; des te kleiner kinderen zijn des te makkelijker is het om een taal te leren en dus als het mogelijk is: in ieder geval doen!

Ik ben niet blij met het publiceren van een onderzoek dat enerzijds angst inboezemt bij jonge ouders, anderzijds met een korrel zout moet worden genomen, omdat 'over de relatie tussen stotteren en tweetalige opvoeding nog veel onduidelijkheid bestaat'. Aan de hand van de jonge Pablo leert de lezer dat een stotterend kind geholpen kan worden. Gelukkig. Stotteren is niks nieuws. Uiteraard zullen er ook stottereaars zijn onder kinderen die tweetalig worden opgevoed, maar om daar nu de tweetaligheid als oorzaak van aan te wijzen... Ik zou alle jonge ouders die hun kinderen meertalig willen opvoeden, een hart onder de riem willen steken. Wees absoluut niet bang! Geniet van de leuke versprekingen die gemaakt worden en wees er zeker van dat je je kind iets meegeeft dat van onschatbare waarde is. Het leren van meerdere talen op jonge leeftijd stimuleert de taalgevoeligheid en 'opent' de hersenen voor een taalkundige ervaring die tot een grotere taalvaardigheid leidt. Stotteren en in dezelfde zin twee talen gebruiken, zijn twee totaal verschillende dingen. Ik betwijfel ten zeerste of een kind dat stottert en meertalig is, niet ook zou stotteren als het slechts in een taal zou worden groot gebracht. Kinderen leren talen vanzelf scheiden en mochten ze op latere leeftijd, zoals in mijn eigen gezin, inclusief door mezelf, in het Engels spreken en een Nederlands woord in diezelfde zin stoppen, dan lachen we er om. Het is niet dat we dat woord niet in beide talen kennen. Wie nog aan de vooravond staat van het meertalig opvoeden en bovenstaand verhaal leest over kleine Pablo, moet zich realiseren dat er veel meer verhalen te vertellen zijn over kinderen die zonder kleerscheuren hun meertalige opvoeding hebben doorstaan. Alle ouders die ik ken die hun kinderen slechts in een taal hebben groot gebracht, terwijl de vader een andere taal beheerst dan de moeder, hebben er uiteindelijk spijt van. Zeker als ze mijn kinderen naadloos van de ene in de andere taal horen overgaan. Er is zoveel dat een kind moet leren; praten (ook in meerdere talen) is iets dat in de meeste gevallen vanzelf gaat. Er is een periode waarin een kind extra gevoelig is voor het leren van taal. Of het nu een enkele taal is of meerdere talen. Maak daar gebruik van! Wacht niet. Vaak wordt verteld hoe belangrijk het is om talen te scheiden. Men adviseert dat de ene ouder de ene taal spreekt en de andere ouder de andere taal. Dit kan werken, maar het maakt het spreken tegelijk ook minder spontaan. Omdat zowel het kind als de ouder er bij stil moeten staan in welke taal er gesproken dient te worden. Dat zou mij teveel moeite kosten in een gezin met drie kinderen die allemaal graag door elkaar praten. Het is een goed advies, maar ook zonder dat kom je en heel end! Zelf ben ik Italiaans-Nederlands opgevoed, mijn echtgenoot Spaans-Nederlands en onze drie kinderen hebben we de laatste zestien jaar Engels-Nederlands opgevoed. Geen van ons stottert. De kinderen zijn uitmuntende sprekers die, mede door hun internationale leven en meertalige opvoeding, zich in elk land op hun gemak voelen en met een rijke vocabulaire zelfverzekerd gesprekken voeren. Mijn man en ik spreken beiden Nederlands met elkaar en met de kinderen. Toch hebben ze een accent in het Nederlands en niet in het Engels. Omdat ze opgroeien in Amerika. Maar wie kan het schelen dat je kunt horen dat ze in een Engelstalig land wonen? Het is toch heerlijk dat ze tweetalig zijn. Als voormalig onderwijzeres en hoofdredacteur van een blad voor jonge ouders en bovenal als expat-moeder van drie kinderen (12-14-20 jaar), wil ik ouders vooral aanmoedigen om hun kinderen (liefst zo jong mogelijk!) spelenderwijs in aanraking te brengen met diverse talen. Echt, ook zonder dat je een expert bent, zonder dat je ervaring hebt, zul je je kinderen iets meegeven dat niemand ze meer afneemt. Geniet, lach, luister, lees voor (in twee talen), zing, maak grapjes, en hoor hoe je kind uiteindelijk vanzelf de twee talen scheidt en zich leert uitdrukken in beide talen. Ik moet wel zeggen dat het enorm helpt als je in het buitenland woont. Natuurlijk hebben wij onze kinderen in eerste instantie woordjes en zinnetjes in twee talen geleerd, maar het meeste leren ze op school en op straat. En voordat je het weet verbeteren ze je grammaticaal. Door thuis gewoon Nederlands met elkaar te spreken en verder niet moeilijk te doen of ze in het Nederlands of Engels antwoorden, blijft taalverwerving iets natuurlijks en plezierigs. Juist wanneer je er een klus van gaat maken, wanneer je jezelf te serieus neemt, zul je weerstand in je kinderen opwekken. Je kind op bepaalde momenten of in het bijzijn van bepaalde mensen niet toestaan zich uit te drukken in de taal die het verkiest, zal het kind blokkeren in zijn taalvaardigheid. Niet doen dus. Na al die jaren weet ik echt dat het goed is om talen te scheiden. De kinderen doen dat feiloos. Degene die echter regelmatig twee talen in een zin door elkaar gooit ben ik zelf. Vooral als ik het heel druk heb. Dit tot grote hilariteit van mijn kinderen. "If you don't turn that music down, right now, dan ben je je stereo kwijt." Geloof me: geen kind van me dat hierdoor in verwarring raakt en geen kind dat diezelfde zin niet in correct Engels of Nederlands kan herhalen. Doordat we altijd veel met onze kinderen hebben gesproken (positieve interactie is in de opvoeding belangrijker dan wat dan ook), zijn de kinderen gewoon geworden die ze zijn. De een studeert inmiddels zang en zingt nu ook in het Engels, Italiaans, Duits en Nederlands. De ander kan als enige goed Nederlands lezen, maar spreekt met een vertederend accent en de jongste communiceert het meest van de drie in beide talen en maakt tegelijk de meeste leuke fouten ("Hoe 'weet' jij die mevrouw?") Leren praten gaat vanzelf (bij verreweg de meeste kinderen). Ook kinderen van ouders die niet hun best doen, die nooit bij de taalontwikkeling van hun kind hebben stilgestaan, leren vloeiend spreken in een taal. Als jij de kans hebt je kind ook een andere taal aan te bieden, doe dat. Pas als het je hoogste prioriteit is dat je kind vloeiend, foutloos en accentloos in beide talen is, dan zul je hier bewuster mee moeten omgaan. De vuistregel die mijn kinderarts me meegaf, was: een kind wordt vloeiend in meerdere talen als het minimaal twintig uur per week is ondergedompeld in die taal. Nu ik zo'n beetje klaar ben met dat (tweetalig) opvoeden en kan terugkijken op hoe we het hebben gedaan de afgelopen twintig jaar (waarvan 16 in het buitenland), dan kan ik bevestigen dat die 'twintig uur regel' een aardige leidraad is. Wat ik tenslotte vooral wil overbrengen: laat je door GEEN ENKEL onderzoek van je plan afbrengen om je kinderen meertalig op te voeden. Dat zou verschrikkelijk jammer zijn.

Mij is altijd gezegd dat de reden waarvoor ik altijd een 'talenknobbel' heb gehad is het feit dat ik mijn jeugd erg veel in het buitenland ben opgegroeid en dus meertalig was/ben. Hoe zit dat dan?

Onderzoek heeft uitgewezen dat meer-talige mensen minder Alzheimers krijgen. Dat wel. Daar houden we het maar op en niet die lariekoek van stotteren.

Nou, dan had ik wel geluk, want ik ben drietalig opgevoed (Nederlands, duits, indonesisch). Nooit gestotterd.

Franken zegt: "Je kunt niet zeggen dat een Nederlands kind dat in het buitenland opgroeit, een groter risico loopt om te gaan stotteren. Daar is echt meer onderzoek voor nodig.” Wat te denken van tweetalig opgevoede kinderen in Nederland. Mijn kinderen werden (worden) tweetalig (Engels en Nederlands) opgevoed. Een ging stotteren, al vrij vroeg. Heeft een jaar of drie geduurd voordat hij er (gelukkig) overheen is groeid. Toen we gingen emigreren was hij er net van af en kwam het ineens weer terug voor een tijdje (overgang taal of stress?).

Ik woon al 14 jaar in Amerika en heb 2 kindertjes ondertussen (een van 2 en een van 3). Sinds mijn vrouw Amerikaanse is, praat ik met Nederlands en mijn vrouw Engels met ze. Sinds ze op het dagverblijf, en met mijn vrouw alleen met Engels in aanraking zijn, ben ik de enige die ze Nederlands kan 'leren'. Nu lees ik in het verhaal hierboven, dat dat niet zo goed schijnt te zijn. Wat kunt U aanraden om ze niet te verwarren zoals vermeld, maar toch om ze Nederlands aan te leren? Groetjes, Mari

Ik heb 10 jaar in Canada gewoond en daar 4 kinderen gekregen. Wij spraken gewoon Nederlands thuis en onderweg. De oudste heeft op school gezeten en wel wat zij daar noemen een "French Immersion school". Daar werd alleen maar Frans gesproken. Op schoolplein en straat leerde hij Engels van zijn vriendjes. Hij volledige 3 talig op 7 jarige leeftijd en kon ook 3 talen lezen! Hij heeft nooit gestotterd. Ik denk juist dat het heel goed is voor een kind om meer talen te leren, het zet de hersenen aan het werk. Maar dat is een ander onderwerp! Groet Gerada