Ik heb een hekel aan Fransen. Vooral Fransen in combinatie met skigebieden bezorgen ze me de koude rillingen op de rug. Het heeft niets te maken met de fantastische sneeuw of met het skiën zelf. Maar alles met de Fransen zelf. Een ware nachtmerrie.

Het is een bekende uitspraak: 'Frankrijk is een mooi land. Alleen jammer dat er Fransen wonen'. Een aantal jaren geleden heb ik dat aan den lijve ondervonden. Nee, dit wordt geen politiek correct stukje. Sorry. Ik zal vast in de toekomst nog eens Fransen tegenkomen die mij van het tegendeel kunnen overtuigen. Tuurlijk.

Het is alweer jaren geleden dat ik besloot voor het eerst van mijn leven te gaan skiën. Frankrijk. Daar moesten we volgens de kenners heen. Het land met de fantastische skigebieden en de overheerlijke keuken. Zo gezegd, zo gedaan. We hadden ons oog op Les Arcs laten vallen. Een skioord in het departement Savoie in de Franse Alpen.

Scheurtjes
Wij in de trein 's ochtends vroeg vanuit Nederland naar Les Arcs. Dat ging prima. De eerste ontmoeting met de Franse Alpen was betoverend. Het uitzicht schitterend. Maar tijdens de busrit naar ons appartement in Les Arc ontstonden de eerste scheurtjes in dat beeld.

We hadden al opgemerkt dat de Franse chauffeur problemen had met de klep van de bus. Maar de chauffeur had haast. Of we nog mee wilden? Vooruit maar. Op een gegeven moment wordt de bus ingehaald door een toeterende Belgische automobilist. De buschauffeur stopt, loopt even naar buiten om te kijken wat er aan de hand is en rijdt dan door.

Tijdens de rit naar boven wordt ons te kennen gegeven dat de klep open is gegaan en er enkele koffers het ravijn in zijn gevallen. De hele rit zitten we in spanning. Hebben we onze koffers nog? Op de parkeerplaats wordt duidelijk dat we een koffer kwijt zijn. Geen enkele emotie bij de chauffeur. Niets. Hij wil alweer snel terugrijden, of er niets is gebeurd.

Desinteresse
Gelukkig weten we hem te overtuigen dat we echt met hem mee terug moeten. Al was het alleen maar om bij de politie voor de verzekeringen een proces-verbaal op te maken. Dat lukt. Bij de politie overheerst vooral des-interesse. Ze zullen het vast al eerder hebben meegemaakt. Maar het gaat vooral erg traaaaaag en erg bot. Het duurt uren voordat er een papiertje - routineklus? - is ingevuld. De koffer is overigens nooit teruggevonden.

Het was geen goed begin van onze skivakantie. De kiem voor de irritatie was gelegd, maar hij was nog niet tot volle wasdom gekomen. Dat zou weldra komen. Na wat extra spulletjes te heben gekocht, hervonden we ons al snel. Met goede moed verder. Toch maar eerst wat eten in één van de Franse restaurantjes.

Wat we krijgen voorgeschoteld is waardeloos. De pizza's hebben een pikzwarte bodem. Je kan er het zwart van afkrabben. Toen maar even de ober gezegd dat deze ‘pizza noirs’ toch echt niet kunnen. Het meisje knikt vriendelijk en loopt gewoon weer weg. Geen reactie. Niets. Nou wil ik niet zeggen dat onze kennis van de Franse taal fantastisch is, maar toch zeker wel verstaanbaar.

Zonder gêne
We komen er al snel achter dat dit geen uitzondering is. De Fransen slagen erin om me het bloed onder de nagels vandaan te halen. Dieptepunten: Een ober die een vork op de grond laat vallen en deze vervolgens zonder gêne naast mijn bord neerlegt.

Of die keer dat we tien minuten te vroeg in een restaurant arriveren. 'Mais non, mais non!' This is not a waiting ruuuummm.' Naar buiten. In de vrieskou. Ach ja, het zijn maar toeristen. Hebben we er toch genoeg van.

Toegegeven. Het skigebied is prachtig. Briljant. Misschien wel één van de mooiste van Europa. Maar die Fransen. De behandeling van klanten. Onbegrijpelijk. Ook onze Franse skileraar - Yves - is allesbehalve klantvriendelijk. Als iemand, na een valpartij, niet snel genoeg overeind komt, slaat hij met zijn skistokken tegen haar skies. "No. No. No. Not like this!" Na twee dagen houden we het voor gezien. We hebben de techniek dan toch al aardig onder de knie.

Jarenlang zijn we niet meer naar Frankrijk geweest. Uit principe. Dit jaar gaan we het voor het eerst weer eens proberen. In een ander Frans skigebied. Misschien dat mijn vooroordeel na al die jaren verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Meer wintersportverhalen>

Foto: Flickr/ Cyriel Plapied