De Colombiaanse kunstenaar Francisco Camacho voert campagne in Nederland om via een wetswijziging groepshuwelijken mogelijk te maken, huwelijken van meer dan twee personen. Met islamitische polygamie heeft het volgens hem niets te maken.

"Een vrij burger moet kunnen kiezen met hoeveel personen hij of zij het leven wil delen", verklaart de 30-jarige Camacho strijdbaar. Gekleed in een wit t-shirt met de tekst "Ja wij willen!", staat hij op straat handtekeningen te verzamelen voor een petitie die hij eind september aan de Tweede Kamer wil aanbieden.

Het monogame huwelijk is volgens Camacho een erfenis uit de tijd dat religie een bepalende rol speelde in de samenleving. Maar de tijden zijn veranderd. "Mensen van mijn generatie hebben meer open relaties die zich niet laten vangen in het keurslijf van de monogamie. En er zijn verschillende groepen in de samenleving nu: hippies, moslims, homoseksuelen enzovoorts die allemaal op hun eigen manier vorm willen geven aan hun leven."

Het 'groepshuwelijken initiatief' maakt deel uit van een groot Amsterdams kunstproject getiteld 'My name is Spinoza'. "De filosoof Spinoza", legt Camacho uit, "was een van de eerste voorvechters van een staat die geen religieuze normen aan zijn burgers oplegt."

Sommigen reageren sceptisch op de campagne. " Dat kan toch helemaal niet" , zegt iemand, "dan wordt toch iedereen jaloers op elkaar!" Maar Camacho heeft intussen al heel veel mensen ontmoet die in een zogenaamde poly-amore relatie met meerdere personen samenleven. "Soms gaat het om relaties van mensen die het moe zijn achter elkaars rug om het bed met anderen te delen, weer anderen willen graag met meer dan twee personen een kind opvoeden." Die mensen blijken de grootste moeite te hebben om erkenning te krijgen voor hun keuze en om hun samenlevingsvorm uit te leggen aan de Nederlandse bureaucratie.

Ook Nederlandse moslims tonen belangstelling. De Marokkaans-Nederlandse journaliste Samira El-Kandoussi breekt in het VPRO programma Café de Liefde een lans voor polygamie. Nederlanders houden er een dubbele moraal op na, vindt ze. Officieel zijn we monogaam, maar uit onderzoek zou blijiken dat veertig procent van de getrouwde Nederlanders vreemdgaat. In het islamitische instituut van de polygamie kunnen mannen tenminste aan hun polygame natuur toegeven zonder daarover geheimzinnig te hoeven doen.

Kandoussi ziet in Camacho een bondgenoot, maar Camacho legt haar fijntjes uit dat het bij zijn project toch om net even iets anders gaat. "In een islamitisch polygaam huwelijk zijn meerdere vrouwen met één man getrouwd en hebben die vrouwen niet dezelfde rechten als de man; maar in het poly-amore huwelijk dat wij voorstellen is iedereen met iedereen getrouwd en hebben alle deelnemers dezelfde rechten."

Onlangs trad Camacho zelf symbolisch in het huwelijk met twee geliefden: een man en een vrouw. Ze vonden een notaris die een samenlevingscontract voor ze opmaakte waarin ze in totale gelijkheid met elkaar getrouwd zijn. Met dat contract gaan ze nu een rechtszaak tegen de Nederlandse staat aanspannen. Camacho: "Ik wil wel eens zien wat de rechter antwoordt als we met dat contract dezelfde rechten eisen als andere getrouwde mensen."

Maar wat drijft een Columbiaanse kunstenaar om in Nederland campagne te gaan voeren voor het veranderen van de wet? Eigenlijk, zegt hij desgevraagd, gaat het om de vrije liefde. "Liefde is vrij, in zijn natuur. Die laat zich niet in een keurslijf dwingen. Als je de liefde wil vangen in maatschappelijke regels en wetten, moeten die regels en wetten open en vrij zijn, net als de liefde zelf."

• De kunstmanifestatie My name is Spinoza, een initiatief van de Stichting Kunst in de Openbare Ruimte (SKOR), vindt plaats van mei tot september 2009 in Amsterdam en biedt een platform aan kunstenaars, kunstinstellingen en publiek om het filosofische gedachtegoed van Spinoza op een prikkelende manier onder de aandacht te brengen.