Expat aan het woord
In Expat aan het woord schrijven Nederlandse expats en emigranten zelf over hun leven in het buitenland. Klik op onderstaande kaart om een overzicht van de verhalen te zien.
Wil je ook een artikel schrijven voor onze website en het WereldExpat Magazine? Stuur je bijdrage dan naar onder vermelding 'expat aan het woord'. (Lengte: tussen de 500-800 woorden, graag 4 foto’s meesturen van jezelf en je omgeving).
De eerste 5 inzendingen krijgen nu het boek De Mythische Oom van Mariët Meester toegestuurd!
Eind 2007 vertrok Marleen Willemsen naar Guatemala, om kleine groenteproducenten via een lokaal export bedrijfje de markt op te helpen. Haar man Wietse Vroom ging mee om bij haar zijn proefschrift af te schrijven. Ruim twee jaar verder zijn ze nog steeds in Guatemala en hebben er beiden een nieuwe baan. Voor altijd een nieuw thuis, of blijft er een verlangen om ooit terug te gaan naar Nederland?
“De Latino sfeer had ik leren kennen in Mexico en Ecuador tijdens mijn stages voor Wageningen Universiteit. Dat ik ooit een tijdje terug wilde naar die regio, wist ik eigenlijk al toen ik er nog maar nauwelijks weg was. Maar hoe vind je de juiste kans als je eenmaal afgestudeerd bent, en je partner ook zijn eigen plannen heeft? Ik had geluk. Eind 2007 vond ik een baan in Guatemala en Wietse kon mee. We trouwden vlak voor we weg gingen, met een groot afscheidsfeest. Het idee was om voor anderhalf jaar weg te gaan.
Guatemalteken zijn echte vechters
We hadden het allebei al snel naar onze zin in Guatemala. Wietse kon er lekker schrijven en leerde snel Spaans. Mijn project kwam goed op gang. Het klikte met collega’s, het lukte om de boeren te organiseren en de eerste certificeringen binnen te halen zodat ze voor betere prijzen konden gaan exporteren naar o.a. Europa. Dat niet alles altijd lukt, is soms lastig, maar de mentaliteit van de Guatemalteken maakt veel goed. Ze zijn echte vechters en vaak eigenwijs. Vooruit, het meeste gaat niet zo vlot als in Nederland, maar als iemand iets in zijn hoofd haalt dan zal het er ook komen en dan zal je het weten ook. Gevormd in de tijd van de burgeroorlog, zijn er velen die het opnemen voor de armen en daar vol overtuiging voor gaan. Dat werkt heel inspirerend, en van die verhalen krijg ik nog steeds kippenvel... We maakten veel vrienden. Anderhalf jaar werd al gauw twee jaar en ook die tijd vloog voorbij.
Wietse mocht kiezen
De afspraak was dat Wietse mocht kiezen wat we zouden doen: in Guatemala blijven, terug naar Nederland of toch nog een ander land. Kiezen kwam neer op ‘een baan vinden na zijn promoveren’. Die baan kwam in Guatemala: hij is nu aan de slag met Fairtrade. Kleine producenten van peultjes trainen om in het Fairtrade systeem aan het werk te kunnen. En ook ik heb inmiddels een interessante nieuwe baan gevonden. Via de Belgische ontwikkelingsorganisatie Broederlijk Delen werk ik nu aan lokale marktontwikkeling voor biologische producenten: vooral koffie, jam, honing en chocolade, maar ook shampoo, zeep en textiel. Ik steun een netwerk van coöperaties met kwaliteitsverbetering en marketing van hun producten. Een leuke uitdaging die hopelijk tot duurzame verandering zal leiden voor de boeren.
Nederlands spreken wordt lastig
Intussen zijn we hier zo ver ingeburgerd dat we een vreemde mix van Nederlands met Spaanse woorden en uitdrukkingen met elkaar spreken. Terwijl Nederlandse spreekwoorden steeds moeilijker worden. Regelmatig blijft er een zin hangen omdat we niet op het juiste woord komen. Dat schijnt een typisch symptoom te zijn van Nederlanders die in het buitenland wonen. Ons tempo is aangepast aan dat van de Guatemalteken en niks komt meer echt onverwacht. Het onverwachte is deel geworden van de verwachting. Tegelijkertijd kunnen we ons blijven verwonderen over alles wat we om ons heen zien en blijven we veel leren over het land en de cultuur. Een leven zonder Guatemala kunnen we ons eigenlijk haast niet meer voorstellen.
Gaan we terug?
Het verlangen om ooit terug naar Nederland te gaan is er ook. Nederland zelf missen we niet echt; onze familie en vrienden wel. We hebben nog geen kinderen, maar als die wel zouden komen, zou dat wat veranderen? Zouden we onze familie dan meer gaan missen? Ook het altijd bezig zijn met veiligheid zou op een gegeven moment een reden kunnen zijn om terug te gaan. Maar wanneer, en wat in Nederland te doen, en misschien wel het moeilijkste: hoe weer terug aan te passen.... dat blijft nog een grote vraag die we voorlopig nog even voor ons uit schuiven. Wetend dat hoe langer je weg blijft uit Nederland, hoe lastiger het wordt om terug te gaan. Misschien zijn we over een paar jaar weg uit Guatemala, maar Guatemala zal nooit helemaal weg uit ons zijn.”
Marleen houdt een blog bij vanuit Guatemala
Meer verhalen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Ik vertrok in Januari 1959 op mijn eentje uit Amsterdam naar British Columbia, Canada, toen ik net 21 jaar was na mijn verplichte dienstijd bij de Luchtmacht op Terschelling. Sindsdien heb ik de hele wereld afgereisd o.a. i.v.m. mijn baan bij de Verenigde Naties. Ik heb nooit meer in NL gewoond of gewerkt. Alleen het land bezocht gedurende korte vakanties. Ik spreek nog steeds perfekt Nederlands. Ooit was ik getrouwd met een Guatemalateca. Ik had haar in Mexico D.F. ontmoet waar haar vader Ambassadeur was. Het huwelijk vond plaats in New York in 1965. Zij was een echte Latina met veel temperament, donker haar en fel groene ogen. In die tijd trokken we door het bergachtige Noorden naar plaatsen zoals Quetzaltenango en Chichicastenango waar ik huipiles verzamelde. Die verzameling ligt bij mijn dochter in Jeruzalem. De laatste keer dat ik Guatemala bezocht was in 1990 vanuit Tegucigalpa, Honduras, een van de vele lokaties waar de VN aktief was. Nu woon ik tijdelijk in Chang Mai, Thailand. Guatemala is een bijzonder land dat ik zeker nog weer ga bezoeken op jacht naar huipiles. Het zou me verbazen indien jullie intussen niet zijn teruggekeerd naar NL waar zelfs de kikkers alleen bij groen lichr mogen oversteken.
Robert Kool
jong gewend, oud gedaan
Mooi verhaal. Guatemala is een van de mooiste landen waar ik ooit geweest ben, met een, helaas, gruwelijke recente geschiedenis. Jullie gaan lekker zo.
groet uit bangkok,
cor
Dank je voor jullie reacties!
En goed om te horen dat teruggaan ook gewoon mee kan vallen. Van verschillende vrienden die een tijd in het buitenland gewoond hebben hoor ik dat ze terug gaan heel moeilijk vonden of nog steeds vinden. Maar het wennen zal ook wel gewoon wennen. En misschien verschilt het ook nogal in wat voor land je gewoond hebt.
Wij werken in de zelfde sector en praten daar veel over. Er zijn veel woorden die we hier hebben leren kennen, en eigenlijk niet in het Nederlands weten. Herken je zoiets niet?
Een hond die 2-talig opgevoed wordt...hmmm interessant... ik geloof niet echt mijn ding helaas
Wat goed dat jullie beide betaald werk hebben gevonden. Het is moeilijk om in Guatemala betaald werk te vinden. Jaren terug het ik een tijdje in Guatemala geleefd en als vrijwilliger gewerkt. Ik heb daar ook mijn amerikaanse echtgenoot ontmoet. Ik woon en werk nu alweer 10 jaar in Amerika. Wat betreft mijn Nederlands ik spreek alleen nederlands aan de telefoon met mijn Nederlandse familie en (een goede tip) tegen mijn huisdieren. Ik denk dat mijn nederlands nog steeds goed is. Mijn man begrijpt mijn Nederlands ook erg goed als ik ontzettend kwaad op hem ben. Nederland ontwennen......ik denk dat dat geen probleem is het enige probleem zou het re-emigreren kunnen zijn door alle wetten en papierwinkel. maar ik denk dat jullie je Nederlandse paspoorten hebben. Het opgroeien van kinderen in Guatemala, er is in Guatemala city een internationale school en middelbare school dat zou in Nederland kunnen omdat jullie kinderen recht hebben op een Nederlands paspoort. Alleen Guatemala als geheel is altijd onveilig en politiek onrustig dat is het enige nadeel als je je daar vestigd dat is een van de reden wij nooit gekozen hebben om in Guatemala een toekomst op te bouwen naast het vinden van betaald werk. Je woont een leeft in een 3e wereld land met 3e wereld salarissen dus terug gaan naar Nederland na x-jaar kan financieel niet mogelijk kunnen zijn zonder financiele hulp van familieleden in Nederland. Maar jullie zijn jong en hebben alle opties open en doen goed internationale werkervaring op. Leuk, trek je niets aan van al dat gezeur van die Nederlanders; GENIET VAN HET LEVEN, waar je ook bent. Nederland kan ook leuk zijn. Anita
Ik ben in 2 talen opgevoed en ondanks dat ik al een paar jaar weg ben uit Nederland kan ik elke dag prima met mijn Nederlandse man Nederlands spreken en hij met mij. Het lijkt mij dus een beetje overdreven dat jullie, 100% Nederlanders met elkaar en goed opgeleid de spreekwoorden er niet meer vloeiend uitkrijgen. Ik vind het knap dat jullie met elkaar al na 2 jaar de zogenaamde "symptomen" ontwikkelen, welke mijn vader na 40 jaar weg uit zijn moederland nu pas een beetje begint te krijgen, terwijl hij niemand om zich heen heeft die zijn taal spreekt.
Leuk om te lezen,maar ik ben het absoluut niet eens met -over het spreken van een megelmoesje nederlands-spaans.-
Ik woon nu 22 jaar in Denemarken ,kan wel eens niet direct op een woord komen,maar dat is maar zelden.
Jullie moeten een hond aanschaffen, en daar nederlands tegen spreken! Doe ik ook tegen mijn hond en werkt goed plus dat de hond 2-talig opgroeit!
Blijft leuk die verhalen van andere Nl's in den vreemde. Alleen dat gezeur over "kan ik nog aanpassen als in terug ga", is zo typisch Nederlands. Als je in Guatemala kan aanpassen, dan kan je dat in NL ook, het is gewoon een ander land, zeker als je al een tijdje rondom de aardbol rond zwerft.
Ben het helemaal met je eens ,Hank! Ik heb een poos in Bulgarije gewoont, kon me weer zonder problemen aanpassen in Nederland. Kom ik nu in Nederland voor een paar dagen, ben ik vooral de eerste dag verbaasd over alle ned.nummerplaten op de auto´s en het horen van de ned.taal om me heen. Verder is het net of ik nog maar pas weg ben.
Nieuwe reactie inzenden