Sanne van der Woude-Doets is voor een paar jaar in Hongkong vanwege het werk van haar man. Ze schrijft over de vele zaken die haar in Hongkong opvallen.

Een paar maanden geleden las ik het volgende verzoek op het forum van de Nederlandse vereniging in Hongkong:

Ik ben M. uit H., Noord Holland. Bij een Japanse muziekwinkel heb ik een gitaar gezien die ik wil kopen. Ik heb de winkel een e-mail gestuurd om deze gitaar te bestellen. Helaas... Ze sturen geen gitaren naar het buitenland. Ik ben dus op zoek naar iemand in Japan die de gitaar voor mij kan bestellen en vervolgens op kan sturen naar Nederland (of iemand die misschien zelfs binnenkort terug vliegt naar Schiphol). Uiteraard ben ik bereid voor deze service te betalen. Het hoeft niet veel werk te zijn. U bestelt de gitaar online, de gitaar wordt naar u opgestuurd, en u stuurt deze naar mij via bijvoorbeeld EMS. Of wellicht kent u een (Nederlands) handelsbedrijf in Japan dat dit voor mij kan verzorgen. Alle tips en suggesties zijn welkom! Alvast bedankt.

Mijn handen jeukten om de verwachtingsvolle M. een jolige tip of suggestie van de hand te doen - iets met een Bosatlas - maar ik hield me in. (M.’s oproep is ondertussen trouwens al meer dan honderd keer gelezen, maar heeft niet één enkele reactie opgeleverd. Zou hij inmiddels snappen waarom, of diep teleurgesteld zijn in de Nederlandse expatgemeenschap in Japan?)
 

Hongkong ligt in China
Er bestaat in Nederland vrij veel verwarring over de geografische ligging van Hongkong, de stad waar ik sinds begin dit jaar met man en dochter woon. Bij een bevriende Nederlandse blogger las ik onlangs dat haar (in Nederland wonende) dochter regelmatig moet uitleggen dat haar ouders in Hongkong, China wonen. En dus niet in Japan. (Ben jij Chinees dan? vragen ze haar - Indo - aansluitend, gevolgd door: Maar dan spreek je zeker wél Chinees?).
 

Dus niet…
Voordat we naar Hongkong vertrokken, dachten de leidsters van het kinderdagverblijf waar ons dochtertje heen ging ook altijd dat we naar Japan gingen verhuizen: “Zo... Dus jullie gaan helemaal naar Japan?” Nee, we gaan naar Hongkong, in China, zeiden we dan, zonder een spier te vertrekken.
 

in Japan
Of ze vroegen: “Al helemaal klaar voor de grote reis naar Japan?” En dan antwoordde ik iets van: “Nou, we moeten nog heel veel regelen hoor, doodnerveus word ik ervan! Maar eh, we gaan naar China, niet naar Japan.”

Maarre, wat eten ze eigenlijk..
Nieuwsgierig waren ze ook naar wat er op ons toekomstige menu zou komen te staan en of ons kieskeurige dochtertje dat dan wel lustte: “Wat eten ze eigenlijk in Japan? Veel rauwe vis toch?” Hoe vaak we het misverstand ook uit de wereld probeerden te helpen, het idee dat we naar Japan zouden verhuizen bleef hardnekkig bestaan - en werd tevens alom verspreid. Regelmatig werden we hier bijvoorbeeld over aangesproken door andere ouders: “Hé wat hoor ik nou: jullie verhuizen naar Japan? Wat leuk zeg!”

in Japan?
Toen we een paar maanden in Hongkong woonden, leek het ons wel aardig om het kinderdagverblijf een foto van onze dochter op te sturen, met, voor de gein, de tekst “Groeten uit Japan!” erop. We hebben het niet gedaan, maar ik denk ook niet dat de grap was aangekomen – hooguit was de verwarring, als het kwartje dan toch ooit een keer was gevallen, nu echt compleet geweest: Hè? Gingen die niet naar China dan?

Azië, is kortom één pot..
Ach ja, China, Japan: ‘t ligt allemaal ergens in Azië natuurlijk en een kniesoor die erop let waar precíes. Zo denken Nederlanders ook vaak dat Chinezen elke dag nasi eten (waarmee ze dan eigenlijk het Indonesische nasi-goreng bedoelen) en dat babi-pangang een Chinees gerecht is (waarschijnlijk omdat je het, net als de eerder genoemde nasi, bij de Nederlandse Chinees kunt krijgen).

Enfin.

Nat
Afgelopen zomer waren we voor het eerst terug in Nederland, op vakantie in Amsterdam. Behalve bij vrienden en familie gingen we ook bij het eerder genoemde kinderdagverblijf op bezoek. Dat leek ons wel lollig en we waren toch in de buurt. De leidsters vonden het heel leuk om ons meisje weer te zien: Wat was ze gegroeid!

Omdat we het niet konden laten, herinnerden we ze er nog even grinnikend aan dat we tegenwoordig in China wonen en niet, zoals ze destijds steeds dachten, in Japan. Daar konden ze wel om lachen. “En”, vroeg één van de leidsters vervolgens in alle ernst: “Spreken jullie nu dan ook Maleis?”
 

Meer lezen over, voor en door Nederlanders in het buitenland? Abonneer je dan op het gratis WereldExpat Magazine