De opdracht van de eindredactie was duidelijk: maak een portret van een Afrikaanse vrouw, tussen 20 en 40 jaar oud, wier leven door microkrediet een positieve wending had genomen en die nu andere vrouwen in dienst had. Natuurlijk zullen er op het continent duizenden vrouwen rondlopen die aan deze beschrijving voldoen, maar vind er maar eens eentje. Het kostte mij in ieder geval enkele maanden.
 
Mijn collega's zetten me op het spoor van een aantal instellingen voor microkrediet in drie verschillende landen. Na weken van email- en telefoonverkeer vond ik eindelijk "mijn vrouw". Comfort heet ze, een dame van eind dertig en eigenaresse van een bloeiende stoffenverfzaak, gehuisvest in een schuur. Een bloeiend bedrijfje dankzij microkrediet, zo verzekerde de organisatie me, met verscheidene vrouwen in dienst.
 
Kon ik haar ook persoonlijk spreken? Helaas, vanwege redenen van privacy weigerde de instelling haar nummer te geven. Ik drong aan, maar ze bleven bij hun weigering. Mijn eindredactie werd ongeduldig en overwoog zelfs om Comfort en haar instelling maar helemaal te laten vallen. Pas toen ik ze dat duidelijk maakte werd men wat toegeeflijker en kon ik Comfort een paar minuten bellen. Haar Engels was zo slecht dat ik er weinig mee opschoot.
 
Luxe auto's
Na aankomst in Kumasi, de tweede stad van Ghana, tijgen mijn cameraman en ik onmiddellijk naar de microkredietinstelling, de Sinapi Aba Trust. We kijken elkaar veelbetekenend aan als we een stoet luxe-auto's voor het gebouw aantreffen. Okay, de stoere terreinwagens zijn tot daar aan toe, maar de Mercedes sport coupés en andere protserige auto's lijken weinig zinvol in een land waar het plaveisel zoveel te wensen over laat.
 
We worden verwelkomd en meegevoerd naar een luxueuze bestuurskamer, waar we bijna twee uur wortelschieten. Waarom we zo lang moeten wachten is een raadsel. Onze komst was toch aangekondigd? Met het verstrijken van de tijd lopen de frustraties op bij zowel de cameraman als bij mij. Maar dan, net voordat het kookpunt is bereikt, verschijnt de persoon waarmee we de afspraak hebben gemaakt. We bespreken de video en gaan eindelijk op weg, naar Comfort.
 
De verbazing is groot, vooral bij cameraman Roland, als we haar werkplaats aantreffen. Het is niet meer een paar kuilen in de modder langs een drukke weg. Roland krabt op zijn hoofd en vraagt me vertwijfeld wat hij in 's hemelsnaam moet filmen, terwijl ik me ondertussen afvraag hoe een niet-bloeiend bedrijf er uit moet zien in Ghana. Uiteindelijk pakt Roland zijn spullen uit en gaat aan de slag.
 
Wantrouwen
Het is de eerste keer dat ik met een professionele cameraman werk. Dus moet hij me telkens wegtrekken en achter muren zetten zodat ik niet in beeld verschijn. Tegen het eind van de dag doen we het interview met Comfort. Ze spreekt Twi, de taal van het gebied, en iemand van de Sinapi Aba Trust vertaalt. Al snel wekt de tolk mijn wantrouwen: iedere keer als ik het woord "microkrediet" in de mond neem, hoor ik haar "Sinapi" noemen, alsof de twee woorden synoniem zijn. Het gesprek wordt steeds bizarder en na een half uur geef ik het op.

Zodra het gesprek ten einde is, verdwijnt de tolk en vraagt Comfort me geld om in haar bedrijfje te steken. Ze leeft namelijk in de veronderstelling dat we een promotiefilmpje voor Sinapi aan het maken zijn. Ik sta paf en bel mijn eindredactie in Nederland voor nader overleg. De Wereldomroep heeft flink in de opname geïnvesteerd en al het materiaal weggooien is dus niet aan de orde. We besluiten om de volgende dag terug te gaan naar Sinapi. We willen een verklaring en een nieuw interview met Comfort, ditmaal in het Engels.
 
Klantenbestand
De directeur van Sinapi heeft een helder verhaal. Hij legt uit waarom het verstrekken van microleningen jaar in jaar uit werkt: mensen die naar een gewone bank gaan raken vaak steeds dieper in de schulden. Toch klinkt het alsof Sinapi vooral uit is op het vergroten van het klantenbestand. En wat de dure auto's op het parkeerterrein betreft: "Als we onze werknemers niet goed betalen, dan zijn ze zo weg naar een commerciële bank".
 
Niettemin vertrekken we uit Ghana met een positief videoverhaal in onze bagage. Want microkrediet heeft Comfort de kans geboden om haar leven in eigen hand te nemen. Ze is er beter van geworden en kan nu voldoen aan haar sociale en financiële verplichtingen. Toch blijft bij mij een gedachte knagen: zou ze wellicht niet beter af zijn geweest als ze een grotere lening had gekregen en een aantal deugdelijke zakelijke adviezen?