Ik stond niet meteen te springen. China? Verhuizen binnen Europa was één ding, maar naar Azië: hoe vaak zouden we onze vrienden en familie dan nog zien?

We hadden bovendien een heerlijk meidje van nog geen jaar oud - dat kon toch allemaal niet zomaar? En wat moest ík daar eigenlijk?

Belevenis
Eind 2008 zegde ik mijn baan op en op 29 januari 2009 vertrokken we dan toch van Amsterdam naar Hongkong. Drie dingen gaven de doorslag. Ten eerste: een tijdje in het buitenland werken was al lang een grote wens van mijn man. Nu hij de kans kreeg voor zijn werk een project in Hongkong te doen, wilde ik hem die niet door zijn neus boren. Ten tweede: het ging om een periode van maximaal anderhalf jaar. Dat kon ik wel uitzitten, ook als ik mijn draai niet zou kunnen vinden. En ten derde: het avontuur! Toen ik aan het idee gewend raakte, begon ik er ook de lol van in te zien. Een periode als gezin aan andere kant van de wereld doorbrengen is een belevenis die je de rest van je leven samen deelt. En dat is toch wel heel bijzonder.

Heet lavendelbad
Inmiddels zitten we hier een half jaar en ik ben blij dat we het gedaan hebben. Niet dat het allemaal zonder slag of stoot gaat, hoor. Ik ben al een paar keer met een glas ijskoude wijn in een heet lavendelbad gaan zitten – om een beetje af te koelen. Want behalve dat ik ineens fulltime moeder ben, ik mijn vrienden en familie niet in de buurt heb en dus ontzettend op manlief en meidje ben aangewezen (wat, laten we eerlijk zijn, soms wel eens een beetje eenzaam en eentonig kan zijn), speelt dit tafereel zich dus helemaal aan de andere kant van de wereld af. Alles is hier anders dan ik gewend ben en het ontbreekt me wel eens aan de flexibiliteit om daar goed mee om te gaan.

Bugaboo
Probeer je om te beginnen maar eens te verplaatsen als je meidje nog niet kan lopen en zo’n grote Hollandse Bugaboo onder haar lekkere billetjes heeft - in een stad waar liften regelmatig ontbreken, trappen overal ineens kunnen opdoemen, mensenmassa’s groot en metropoortjes nauw zijn. Of open als “(huis)vrouw van” een bankrekening. God allemachtig, over wat een uithoudingsvermogen moet je dan beschikken! Zelfs toen ik al mijn officiële documenten (inclusief trouwboekje) bij me had , kwam ik nóg ergens een stempel te kort. Uiteindelijk, met manlief aan mijn zij, kreeg ik na weken van zinloze bankbezoeken dan eindelijk die eigen rekening.

Kakkerlakken
Ik dacht altijd dat ik een Tolerante Hollander was, maar sinds ik Hongkong woon, ben ik daar niet meer zo zeker van. Zo kan ik er nog steeds nijdig om worden dat Chinezen in elke situatie voordringen en overal deuren in je gezicht laten dichtvallen - ook als je met je baby in buggy, tassen vol boodschappen en het zweet op je gezicht komt aanstrompelen. Cultuurverschillen!, roept mijn man altijd. Allicht, denk ik dan. Hij is daar gewoon een stuk beter in. En dan heb ik het nog niet eens gehad over dat loeihete, vochtige weer! En die kakkerlakken!

Visarenden
Maar ach, wat hebben we het hier ook heerlijk! We wonen relatief rustig, kindvriendelijk en comfortabel in het doorgaans drukke Tsim Sha Tsui. Vanuit onze woonkamer op de negenentwintigste verdieping kijken we links uit op water met boten, pontons, bruggen en bedrijvigheid, en rechts op wolkenkrabbers, wolkenkrabbers en nog eens wolkenkrabbers - met daarachter bergen. Langs het raam suizen gigantische visarenden voorbij en met helder weer zie ik in de verte het gebouw staan waar mijn man werkt.

Doordeweeks zwemmen mijn meidje en ik tegenwoordig bijna dagelijks in het buitenzwembad van ons complex – het is inmiddels te heet voor de speeltuin waar nauwelijks schaduw is. Of we nemen samen een taxi en komen nog eens ergens: bij een internationale peuterspeelgroep bijvoorbeeld, waar ouders samen koffie leuten en kinderen samen spelen, in een lommerrijke tuin. En we kennen nu wat mensen dus we spreken ‘ns iets af. Tijdens de dagelijkse boodschappen loopt mijn meidje lekker naast me - het duurt dan een eeuwigheid maar we hebben geen haast. Als zij haar tukje doet, werk ik aan mijn blog. Alles op ons gemak: dat heb je dan weer wel met dat fulltime moederschap.

Skyline
In het weekend zijn we compleet. Dan maken we kleine tripjes naar nabijgelegen eilandjes met leuke stranden en heerlijke seafoodrestaurants, of we gaan iets bekijken in de stad en eten dan gezellig met z’n drietjes uit. Dat kan in Azië zo goed met een kleintje: als ze rotzooi maakt, is het haar meteen vergeven en als ze jengelt, komen ze haar vermaken met een loopje naar de keuken en een praatje met de kok. Als het kan nemen we korte vakanties: naar Bali, naar Thailand, straks naar Beijing.

Soms vragen we ‘s avonds een oppas voor ons meidje en gaan we met z’n tweetjes op stap. Hongkong by night doet me nog steeds perplex staan. Die lichtjes, die gebouwen, die drukte en vooral: die skyline! Wauw! Wat een stad. Geweldig. Fulltime moederen in Hongkong is misschien geen spannend, maar wel een mooi avontuur.

Meer interessante verhalen lezen? Abonneer je op de gratis WereldExpat Nieuwsbrief