De nieuwe Europese Commissie dankt zijn bestaan aan handjeklap. Eigenlijk hadden er dit keer vijftien eurocommissarissen moeten komen, geen zevenentwintig. Ook waren niet alle kandidaten populair bij het Europees Parlement. Toch mogen ze aan de slag.
 
Elke keer als er een nieuwe lidstaat bij de EU kwam, betekende dat automatisch een nieuwe eurocommissaris. Met zijn eigen portefeuille. Tegen de tijd dat het er zevenentwintig waren, was de inspiratie op om daar nog iets zinnigs voor te bedenken. 
 
In het Verdrag van Lissabon werd daarom afgesproken dat het dagelijks bestuur van Europa fors zou inkrimpen. Maar toen stemde Ierland 'nee' tegen het verdrag. En om Dublin weer aan boord te krijgen ging het goede voornemen van een afgeslankte commissie alsnog het raam uit.
 
Er moesten dus opnieuw zevenentwintig - zesentwintig plus een voorzitter - geschikte kandidaten gevonden worden. En opnieuw moest het Europees Parlement ze grondig keuren. Zo besloot Bulgarije na forse kritiek de aanvankelijke kandidaat-commissaris te vervangen door Wereldbank-kopstuk Kristalina Georgieva.
 
Bewijs dat ze wel degelijk meetellen, vonden de europarlementariërs. Maar die winst werd tenietgedaan door ouderwets partijpolitiek geruzie over een aantal andere kandidaten. Onder wie de Nederlandse Neelie Kroes.
 
Ook die zaak werd uiteindelijk met wat compromissen en een extra portie nederigheid opgelost. En dus was de nieuwe ploeg van zevenentwintig eindelijk klaar - drie maanden nadat het mandaat de van de oude commissie verliep, met nog eens twee weken extra vertraging vanwege de Bulgaarse wissel.
 
De belangrijkste uitdagingen voor de nieuwe commissie zijn verdere hervorming van het financiële bestel, het veiligstellen van Europa's reputatie als 'kenniseconomie' - iets waar de afgelopen jaren fors de klad in zat - en het voorbereiden op de toekomst over tien jaar in de vorm van de EU-2020 strategie.
 
Van het Europees Parlement krijgen ze daarvoor nu het groene licht, met gepaste trots. Of is het opluchting?