Kleine ondernemers maken grootschalig gebruik van microkredieten in Marokko. Daarom moet er ook een videoportret uit mijn geboorteland komen. Bijvoorbeeld van een imker.

"Bijen zijn leuk in beeld en dat gezoem is ook een lekker geluid", zegt Jolan, een van de coördinatoren van dit project. Zij denkt aan alles wat beeld en geluid betreft. Ze ziet het helemaal voor zich, al is haar grote zorg: zijn de bijen nog wel actief als ik naar Marokko ga? Met het antwoord neemt ze pas genoegen als ze het materiaal een maand later ziet. Jolan is streng.

Picknicken
In mijn kindertijd ging ik met mijn oma picknicken. Een zwerm bijen kwam op ons af en we werden overal gestoken. Als ik allergisch was voor bijen, was ik er zeker geweest. Maar nu kan ik mijn angst voor die beesten maar beter verzwijgen.
 
De zoektocht naar een imker en een microkredietorganisatie duurt niet lang. Na een aantal vergaderingen kan ik naar het land van de bijenhouder.

Bang voor bijen
Op het vliegveld gaat alles mis. Vliegtuig gemist. Bovendien een echte crew: een cameraman, een fotografe en ik. We reizen met hetzelfde doel, maar we hebben elkaar niet eerder ontmoet. Wat als het niet klikt? Wat als de cameraman ook bang is voor bijen? Het is pikdonker als we landen in Rabat-Salé. Zonder bagage. Die krijgen we een dag later.

Vroeg in de ochtend rinkelt mijn mobiel. De contactpersoon van  microkredietorganisatie AL Amana biedt een van hun chauffeurs aan om ons op te halen. Geen sprake van. “We betalen onze reis graag zelf om onafhankelijk te kunnen werken, maar bedankt voor het aardige aanbod.”

Jong en stoer
Al Amana bevindt zich op een industrieterrein. De veiligheidsmaatregelen zijn streng, maar we worden hartelijk ontvangen. We krijgen een rondleiding en ontmoeten de mevrouw naar wie we op zoek zijn. Jong, intelligent en stoer. Alle mannen houden rekening met haar. Het lijkt hier op een bijenkorf en zij is de koningin. Morgen naar de bijen. Er is geen weg meer terug.
 
De zon schijnt volop. Dertig graden boven de nul. We bellen een taxi voor een lange dag. Op die manier leren we chauffeur Hadj Ali kennen. Een man met uitstraling. Hopelijk lijkt de imker op hem.

Hadj Ali vertelt onderweg over zijn vijf kinderen die allemaal in Europa en Canada wonen. Hij vertelt ook over de invloed van de economische crisis op zijn sector in Marokko. Er komen steeds minder toeristen naar Marokko en ze geven weinig fooi.

"Hij is het", zegt Hadj Ali, wijzend naar iemand die naar ons zwaait. Ik bel de imker en het klopt. "Hoe wist je dat wij het waren?" "Aan de Hollanders in de auto, natuurlijk", zegt hij.
 
Muntthee
De familie van de imker is erg gastvrij. We krijgen muntthee en koekjes. De fotografe zegt: hoe armer, hoe gastvrijer. Gisteren hebben we niets gekregen bij Al Amana. We hadden dorst en hoopten op een glas water.

We rijden veertien kilometer naar een stuk land waar de bijen traditioneel  worden gehouden. We komen aan op een verlaten, maar schitterende plek. Bergen, rivieren, bomen, zon en blauwe lucht. We krijgen muntthee van dorpelingen.

Agressief
De bijen zijn ziek en ongevaarlijk. Het zijn Afrikaanse bijen, dus agressief, maar door de bijenziekte die hier heerst, kunnen ze niets meer.

We gaan ook naar de bijen die op een moderne manier worden gehouden. Ook Afrikaans. De Europese bijen zijn rustig en beschaafd. “Opvallend..vind je niet?”, zeg ik tegen Roland, de cameraman.

Veel gezoem
Eng is het wel. Veel gezoem. Daar zal Jolan blij mee zijn. Nieuwsgierige bijen naar de microfoon en de camera en naar ons. "Niet bang zijn, want dat kunnen ze  ruiken," zegt de imker. We zijn goed ingepakt, maar ik voel een bij in mijn pak. Ik kan me niet meer concentreren. De imker stelt mij en de cameraman telkens gerust. Als ik het pak uitdoe, kan ik geen bij vinden.

Aan het eind van de dag brengt de taxichauffeur ons terug naar Rabat. In mijn dromen zie ik bijen die mij uitlachen.