Een stille revolutie, dat is de opkomst van robots in de zorg. Hun unieke eigenschappen maken ze prima geschikt als hulpmiddel, maar moeten we mensen die zorg nodig hebben overlaten aan robots?
Robots zijn voorspelbaar. Wat ze ingeprogrammeerd krijgen voeren ze steeds op precies dezelfde manier uit. Dat biedt mogelijkheden. Zo is de robot-zeehond 'Paro' een soort high-tec knuffel. Hij is bewezen effectief bij het vermijden van stress en depressiviteit bij demente bejaarden. Ook de verzorgers zijn enthousiast.
Het kleine robotmannetje 'Nao' kan emoties laten zien en sociale interactie met mensen vertonen. En dat op een volledig voorspelbare, niet bedreigende manier. Het blijkt goed te werken bij autistische kinderen. Ze leren zo bijvoorbeeld herkennen hoe boos, blij, en verdrietig er uitzien. Binnenkort zal hij ook echt ingezet worden.
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Wat worden die oude mensen toch zo blij van zo'n zeehondrobot. Ik ben nu 25 jaar en vraag me af wat ik in een bejaardentehuis zal krijgen wanneer ik oud ben.
Ik probeer mijn robotkennis bij te houden door regelmatig de website http://www.robot161.nl te bezoeken. Maar de ontwikkeling is veelste snel. Dat je het niet bij kan houden
Als moeder van 3 kinderen weet ik nog dat, toen ze klein waren, ik ze soms een knuffelbeest gaf en ze op de bank zette, waardoor ze rustig waren. Die knuffel, vaak een warm zacht hoesje om iets, geeft een goed gevoel. Een robot kan ook die functie vervullen bij dementerende ouderen. De vraag is wat mij betreft: waar dientde robot voor?
Anja
Jeetje zit ik hier een beetje ontroerd te wezen achter m'n computer omdat ik naar een robot zeehond kijk.....
Mijn eerste reactie is: Wil iemand me een spuitje of een pil van Drion geven als ik alleen nog leef om een robot met een zeehondevacht te knuffelen? Als ik er wat meer over nadenk ben ik blij dat mensen al dementerend hun gevoelens kwijt kunnen bij een stuk elektronica met een hoesje erom. Maar laat het mij bespaard blijven, alsjeblieft.
Nieuwe reactie inzenden