Jarenlang woonde de Indonesische Kindeng Temminck met haar gezin in Nederland. Totdat haar Nederlandse man werk kreeg in haar geboorteland. Nu haar man is overleden, wil Kindeng met de kinderen terug naar Nederland. Maar zij mag het land niet meer in. De kinderen zijn welkom, moeder niet.
Sinds het overlijden van haar man Jan Temminck heeft Kindeng gigantische financiële problemen. ‘Hij had een eigen zaak waar al ons spaargeld in zat. We hebben er nooit rekening mee gehouden dat het plotseling afgelopen kon zijn.
Haar grootste probleem is dat ze de dure internationale school niet meer kan betalen. ‘Ik heb voor dit jaar een regeling met de school getroffen, zodat mijn kinderen dit jaar er nog wel naartoe kunnen. Dat kan zo natuurlijk niet doorgaan. Daarom wil ik terug naar Nederland.’
Maar Kindeng, die de Indonesische nationaliteit heeft, mag Nederland niet in. Haar aanvraag is afgewezen. De kinderen, die beide paspoorten hebben, zijn wel welkom. ‘Maar ik kan mijn kinderen toch niet alleen laten gaan? Ze hebben al hun vader verloren, en dan zouden ze ook nog afscheid moeten nemen van hun moeder.’
Lokale school
Volgens de IND kunnen de kinderen ook in Indonesië naar school. Maar Kindeng heeft grote bezwaren om haar kinderen naar een lokale school te sturen. ‘Ik heb ze altijd Nederlands opgevoed. Thuis spraken we Nederlands. Bovendien zijn ze ook Nederlands en hebben de kinderen recht op onderwijs op dat niveau.’
Volgens Paul Streumer van Stichting Buitenlandse Partner gaat de beslissing van de IND in tegen de rechten van het kind. 'Kinderen hebben recht op onderwijs en kinderen horen bij hun ouders te zijn.' Dat de IND beslist dat de kinderen ook in Indonesië naar school kunnen, is volgens hem een slechte reden. 'De Nederlandse overheid weert eigen mensen, alleen omdat ze hun moeder geen vergunning willen verlenen. En dat terwijl deze dame al jaren in Nederland heeft gewoond, goed Nederlands spreekt en dus geen enkele moeite zal hebben om zich in Nederland aan te passen.'
Negen-maandenregel
Toen Kindeng in Nederland woonde, kon ze aanspraak doen op een Nederlands paspoort. 'Dat heb ik niet gedaan omdat ik graag mijn Indonesische nationaliteit wiilde behouden. Ik wist niet dat je je verblijfsvergunning kwijtraakt als je negen maanden uit Nederland bent. Daar kwam ik pas achter op het moment van vertrek.’
Deze negen-maandenregel is volgens Streumer van Stichting Buitenlandse Partner achterhaald. 'Juist Nederlanders met een buitenlandse partner zijn internationaal gericht en werken vaak ook delen van hun leven in het buitenland. Zo'n buitenlands verblijf duurt bijna altijd langer dan negen maanden. Met de huidige wetgeving verliest de partner daardoor zijn verblijfsvergunning voor Nederland, en moet hij of zij bij terugkeer naar Nederland weer helemaal opnieuw de dure vergunningenprocedure in. Wij pleiten daarom voor een langere houdbaarheid van je verblijfsvergunning, dat je die pas na vijf jaar kwijt raakt.'
Kindeng en haar man dachten destijds dat het verlies van haar Nederlandse verblijfsvergunning geen grote problemen zou opleveren. Kindeng: ‘We waren nog jong. Als we terug zouden willen, zou mijn man zo weer een baan vinden. Dan doet de immigratiedienst niet moeilijk. Maar we hebben er nooit rekening mee gehouden dat je op jonge leeftijd kunt komen te overlijden. Dan heeft de partner in een keer niets: geen man, geen inkomen en geen recht op terugkeer.'
Kindeng Temminck en haar Nederlandse schoonfamilie hebben bezwaar aangetekend tegen de afwijzing van de IND.
Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Abonneer je op het gratis WereldExpat Magazine
E-mail deze pagina
Print deze pagina
In deze zaak was er half december 2011 een zitting in hoger beroep bij de Raad van State.
De Minister was namelijk in hoger beroep gegaan van de voor de Indonesische moeder gunstige uitspraak van de vreemdelingenkamer van de rechtbank.De Raad van State heeft de termijn voor het doen van een uitspraak inmiddels met zes weken verlengd.
Houdt haar advocaat Hans Langenberg de Wereldomroep op de hoogte van de ontwikkelingen?
.
Waarom hebben moeder en kinderen er niet voor gekozen in Duitsland net over de grens bij Doetinchem te gaan wonen? In feite de EU-route.
Willen ze de zaak principieel uitvechten?
Ik hoorde ergens dat duo nationaliteit wel mogelijk moet zijn (tenminste in Nederland; not so sure voor Indonesie)...
Want hoe zit het met die Irene ? die had/heeft ook duo nationaliteit.
Wordt wel procederen ..zelfs voor het Europees gerechtshof...
Een mens is een mens..
En was het rijmpje niet :
Koning keizer admiraal ...
mmmm moeten we allemaal...?
Anyway...good luck !!
Ik woon sinds 1990 in het buitenland en ben met een buitenlandse getrouwd. Ook kinderen. Nederland heeft de mond vol over mobiliteit, maar doet helemaal niets voor de eigen burger in het buitenland. Alleen als je voor Shell werkt of voor Buitenlandse zaken schijn je minder problemen te hebben. Ben nu net in Belgie gaan wonen om geen problemen te hebben met wilders en de foute IND. Als ik zou overlijden in Nederland moet mijn vrouw na een paar maanden het land uit, en de kinderen ook. Nederland is fout, maar wie gaat jarenlang procederen?
Als jullie samen terugkeren uit België en je nog een jaar blijft leven mag je vrouw volgens de EU regels gewoon blijven.
Volgens de Nederlandse regels mag ze ook blijven als je eenmaal samen in Nederland bent, al ga je de dag na aankomst dood (of beter: de dag nadat haar verblijfsrecht is vastgesteld).
Dit voor de duidelijkheid en om het aanschouwelijk te maken. Ik wens je overigens een lang leven in goede gezondheid toe.
The Dutch don't have anything like an ancestral visa, where people with Dutch ancestry can move back to the Netherlands. Britain, Italy and Ireland all have ancestry visas which give people the right to move back to the country of their ancestors. Only the Netherlands treat it's own descendents like crap. YOu can be muslim with 5 wifes and be allowed into the Netherlands but if you have a Dutch surname and you can trace all your ancestors back to the Netherlands for hundreds of years, you are not welcome.
Wat een trieste toestand voor de familie. Bij het gedicht van de Opa springen de tranen in m'n ogen. Ik hoop dat het allemaal goed komt voor hen, dat ze terug naar NL kunnen gaan.
Dit beleid hebben we voornamelijk te danken aan de reeds in ons land verblijvende (foute) buitenlanders en de al 30 jaar aan de macht geweest zijnde linkse lobbyisten, die al die jaren van alles en nog wat hebben toegelaten.
Het wordt tijd dat de nederlanders recht krijgen waar ze recht op hebben.
Ik, geboren nederlander, ben samen met mijn nederlandse vrouw 3 jaar geleden vertrokken naar spanje, maar het rare doet zich voor, als wij bv na 10 jaar terug willen, dan zouden wij een inburgeringscursus moeten volgen, te gek voor woorden die regeltjes.
Het wordt tijd dat er een flinke bijl en schop door al die regeltjes gaan.
Jo & So: binnen de EU gelden voor zover ik weet heel andere regels en heeft u heel veel rechten. Ik kan mij dan ook niet aan de indruk ontrekken dat dit riekt naar stemmingmakerij...
Of dat historisch juist is betwijfel ik. Wie hebben de gastarbeiders vorige eeuw naar Nederland gehaald en van hun arbeid geprofiteerd? Zonder goed na te denken over de gevolgen op lange termijn.
De regels zijn eenvoudig:
U bent niet inburgeringsplichtig
U hoeft niet in te burgeren als u:
een Nederlands paspoort heeft;
afkomstig bent uit de Europese Unie (EU), de Europese Economische Ruimte (EER) of Zwitserland;
Zelfs Japanners hoeven niet in te burgeren. Hoe krom kan het zijn.
Ik woonde 35 jaar in verschillende landen in Azie, Afrika en Z.Amerika. In 1984 ben ik in Venezuela met een Venezolaanse getrouwd.De eerste dag van de huwelijksreis gingen we naar Caracas voor een Nederlands paspoort voor mijn nieuwe vrouw.De volgende dag konden we het ophalen. Mooie regels toendertijd:een droom van vele buitenlandse vrouwen. Daarna meer en meer misbruik en meer en,meer regeltjes daartegen: Ja, REGELTJES TEGEN MISBRUIK. Het is iedereen duidelijk dat in geval van Kindeng GEEN SPRAKE VAN misbruik maar van een zeer verdrietige omstandigheid is zoals ook in vele andere gevallen. Alleen de ambtenaren belast met de uitvoering krijgen hebben oogkleppen en weten niet te differencieren. Ik denk dat het kamerlid dat het meeste tegen immigratie ijvert, de heer Wilders haar gewoon zou toelaten. Ik ben nu 2 jaar terug in Nederland en dergelijke amtelijke inzichten lees ik bijna dagelijks in de kranten. Ik zou hier en daar weleens tegen zijn oren willen slaan, maar ook dat mag niet(terecht) Maar toen ik werd opgevoed waren oorvijgen heel gewoon. IK ben hier in NL. gewoon wat ze me naroepen als ik niet handel naar iemands wensen: "ouwe lul". Jan.
Wat kunnen we hieraan doen.
Waarom niet bij Wilders aankloppen? Hj heeft demacht om dit door te drukken
De mogelijkheid voor de gehuwde vrouw tot 1984 (vrijwel) direct de Nederlandse nationaliteit te verkrijgen is niet afgeschaft vanwege misbruik. Die mogelijkheid bestond namelijk niet voor mannen en zo'n discriminatie was niet langer vol te houden. Onder het motto "even slecht is ook gelijk" is toen bepaald dat men pas na een aantal jaren huwelijk (of samenwonen) kon naturaliseren. Als pleister op de wonde is de termijn daarvoor teruggebracht van vijf naar drie jaar. Verantwoordelijk staatssecretaris toentertijd was mevrouw Korte-van Hemel (CDA).
Alhoewel een heleboel dingen voor mij niet spelen (Als Burger van de EU én Nederlander) toch even een opmerking voor Tinus_52. Het bestrijden van de Nederlandse wetten is misschien een vermoeiende maar toch zeer verrijkende bezigheid. De reden: Men besluit voortdurend in Nederland wetten zonder ook maar een seconde te kijken wat de EU en/of Internationale Verdragen erover te vertellen hebben, en dit terwijl al deze verdragen door Nederland met toestemming van het parlement zijn goedgekeurd. Men laat het gewoon op een proces voor het Europese Hof of vergelijkbare instanties aankomen. Zo heeft men (de politici) "het volk" duidelijk zien wat men voor "goede" regelgeving maakt. ... Maar helaas, helaas die rare verdragen verhindern de soevereiniteit van het Nederland. Als we even terug gaan in de tijd ... tot de jaren 1970-80 kreeg men als buitenlandse bij het huwelijk met een Nederlander meteen de Nederlandse nationaliteit erbij als je in Nederland trouwde of je kon hem zo aanvragen als je in het buitenland woonde (mijn eerste Duitse vrouw kreeg nog in 1978 een Nederlands paspoort na een aanvraag bij het NL consulaat in Düsseldorf en wel gesproken alles per post!!) en mocht haar Duitse nationaliteit houden ! Dit werd vanwege de emancipatie afgeschaft, maar op zo'n "onbeschofte" manier, dat zulke vrouwen nu alleen nog maar "buitenlanders" zijn. Het gedrag destijds van Nederland t.a.v een Poolse moeder van een Nederlands kind die werd verzocht Nederland te verlaten na het overlijden van haar man was toch iets waar iedereen met een grijntje humaan denken met afschuw aan denkt. Dit zou men ook kunnen bedenken zonder ellenlange nationale en internationale procedures ... en dit allemaal omdat eigenlijk het hebben van een buitenlandse partner en het zich héén en weer bewegen tussen de landen van de beiden partners bij voorbaat als misbruik en ongewenselijk wordt gezien.
Misschien kan de redactie de regel onder het artikel in de toekomst afstemmen op de inhoud van het artikel.
"Meer leuke artikelen lezen? Abonneer je op het gratis WereldExpat Magazine"
Zo leuk is het verhaal niet, zeker niet met de überpünktliche humane benadering van de IND.....
Ik wilde deze exacte opmerking ook maken.
U heeft helemaal gelijk. Het regeltje is inmiddels aangepast.
Als ik al deze verhalen lees begin ik bang te worden dat ik als NL'er straks ook niet meer welkom ben in mijn eigen land waar ik ben geboren en 40 jaar heb gewoond, gewerkt, getrouwd en mijn kinderen heb gekregen. Is er nog verschil in hoe je je hebt uitgeschreven uit de desbetreffende gemeente in NL? Wordt er genoteerd (en maakt het verschil) of je als expatter het land verlaat (en weer terugkomt, of als emigrant of als remigrant. Ik heb geantwoord emigratie, maar was toen al van plan om later weer terug te komen. Had ik dat moeten vermelden? Wat ben je anders antwoorden als je niet voor een NL's bedrijf wordt uitgezonden. Heb ook al zoiets gelezen van: 10 jaar weg en alle bruggen achter je zijn verbrandt. Ik word er zo onzeker van. De woningbouwvereniging heeft mij ongevraagd uitgeschreven (ook al betaalde ik keurig en had ik een NL's postadres) dus weg kans op een woning en nu lees ik dat je volgens de aakomende regels niet meer terugkunt naar NL als je daar geen eigen woonruimte hebt? En dat mijn man, die keurig gewerkt heeft (een baan waar menig andere nieuwkomer te trots voor was) de tijd dat we als gezin in NL woonden, straks een jaar niet bij zijn familie mag zijn. Ik ben op en top NL'se en loop nu al te stressen hoe we dat straks gaan doen (over het geld nog maar niet te spreken) in plaats van nog te genieten van het land van mijn man.
Ik wil even reageren op je brief. Als je een NL paspoort hebt kan je ALTIJD terug, met werk, zonder werk, met een huis, of zonder een huis.
Dat je uitgeschreven bent bij de woningbouw is logisch, ook andere moeten de kans te krijgen een huis te huren en dan gaan de mensen die al in NL wonen voor. Je kan altijd in de vrije sector een huis huren, om te beginnen.
En niet zo stressen, want zo moeilijk is het niet hoor.
Ben zelf sinds 4,5 jaar expat in Dubai, maar ook expat in NL. Ben er gewoon, werk er gewoon als ik er 2 of 3 maanden ben en heb nog nooit problemen ondervonden.
En voor wat betreft het binnen komen of zijn in NL, nogmaals als je een NL paspoort hebt en ook de Nationaliteit kan je altijd terug, zonder al te veel problemen. Ja je moet weer overal achteraan maar dat is logisch.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt.
Groeten
Anne-Mieke Verhoeve
Waarom is uitgeschreven worden logisch? In veel plaatsen (bv amsterdam) moet je sowieso jaren! ingeschreven staan om uberhaupt in aanmerking te kunnen komen voor een huurwoning via een woningbouwvereninging. En of je dat nu doet terwijl je in nederland woont of in het buitenland dat maakt toch niets uit. Bovendien zijn er genoeg mensen in nederland die ergens jarenlang ingeschreven staan en gewoon wachten tot ze net zolang ingeschreven staan tot ze een woning in hun favoriete wijk kunnen huren. Waarom zou je dan niet jarenlang ingeschreven kunnen staan als je in het buitenland woont?! Ik vraag me uberhaupt af of dat wettelijk gezien een reden is om iemand uit te schrijven.
En nee, je kunt niet altijd in de vrije sector een huis huren. Om in de vrije sector een huis te kunnen huren moet je een bepaald inkomen hebben en niet iedereen zal dat hebben, zeker niet als je net uit het buitenland komt.
Dus graag even nadenken voor je iets roept.
Deze kwestie vergelijken met asielzoekers, zoals een van de reacties van 10 oktober 2010 onder dit artikel doet, is het vergelijken van appels met peren en doet beide groepen geen recht. Hun verblijfsrechten in Nederland zijn ook gebaseerd op afzonderlijke regelingen in de Vreemdelingenwet en Internationale verdragen. Bovendien is het ook voor asielzoekers helemaal niet zo makkelijk om te worden toegelaten. Wel hebben ze het recht altijd een asielaanvraag in te dienen en duren procedures daarover (te) lang. Dat levert dan het onterechte beeld op van grote aantallen en makkelijke toelating.
.
Voor degenen die nog moeten vertrekken en willen voorkomen dat ze in een soortgelijke situatie terecht komen is er soms een verblijfsrechtelijke oplossing. De financiële risico's van overlijden moet men zelf inschatten en zonodig verzekeren als dat mogelijk is.
Iedere vreemdeling die langer dan vijf jaar in Nederland is kan naast de nationale verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd een verblijfskaart (of aantekening) krijgen voor langdurig ingezeten derdelanders. Met die verblijfskaart kan men tot twaalf maanden buiten de EU verblijven zonder het verblijfsrecht te verliezen. In zo'n geval volstaat een jaarlijks bezoek aan de schoonouders of een weekendje Parijs voor het behoud van het recht op terugkeer naar Nederland op ieder gewenst moment.
Een goede voorbereiding van de emigratie is hier zeker veel meer dan het halve werk. Aan de overheid heeft u weinig, want die verzaakt m.b.t. verblijfsrechten regelmatig haar wettelijke informatieplicht.
Overigens bestaat deze verblijfskaart pas sinds 23 januari 2006 zodat u als u eerder bent vertrokken zichzelf niets hoeft te verwijten.
.
Wat is nu de oplossing voor mevrouw Kindeng Temminck?
Als zij nog niet langer dat twee jaar geleden is vertrokken zou zij kunnen proberen een verblijfsrecht te krijgen na het overlijden van haar man. Sinds de zaak van de Poolse weduwe is dat inmiddels mogelijk, maar haar definitieve vertrek naar Indonesië zou ook hier roet in het eten kunnen gooien. Er is sprake van omgekeerde discriminatie (een Nederlander wordt in eigen land slechter behandeld dan een Unieburger) en de vraag of dat is toegestaan hangt af van de uitleg van artikel 18 Verdrag omtrent de Werking van de EU (het oude artikel 12 EG) die er op neer komt dat omgekeerde discriminatie, ontstaan door de wisselwerking tussen artikel 21 VWEU en het nationale recht, die gepaard gaat met een schending van een grondrecht dat onder de bescherming van het Unierecht valt, verboden is wanneer het nationale recht niet ten minste een gelijkwaardige bescherming biedt.
Een snelle oplossing is echter een verhuizing van de kinderen naar een ander EU land. België zou wat betreft taal en nabijheid van opa en oma waarschijnlijk de beste oplossing zijn. Omdat de kinderen de zorg en steun van moeder behoeven ontleent de moeder daaraan wel een verblijfsrecht. Europese regels hebben wat dat betreft meer begrip voor wat vrijheid en gezinsleven betekenen dan Nederland. En mevrouw heeft het Europese Hof in Luxemburg aan haar zijde, gezien de uitspraak in de (Engelse) zaak Chen van 19 oktober 2004.
Ik zou mevrouw adviseren nu snel met de kinderen naar België te gaan. Dan kan ze voor Pasen weer terug naar Nederland. Na een verblijf in een andere EU lidstaat zoals België gelden namelijk de gunstiger EU regels ineens wel.
.
Deze zaak leent zich duidelijk voor het stellen van (de eerste?) Kamervragen aan aantredend minister Leers van Immigratie. Tenslotte heeft de zaak van de Poolse weduwe zo ook gezorgd voor een oplossing van haar geval en voor die van toekomstige vergelijkbare gevallen.
Het moet dan wel gaan om goed geformuleerde vragen (dat ontbreekt nog wel eens bij drukke Kamerleden). Een geïnteresseerd Kamerlid kan zich bij mij melden. De concept vragen liggen bij wijze van spreken als klaar.
Het is heel goed dat dit onderwerp eens ter sprake komt. Misschien kan dat ertoe leiden, dat de expats zich in deze situatie kunnen voorstellen en tijdig hun maatregelen nemen, vóórdat de achterblijvende echtgenote en de kinderen in de problemen komen, niet alleen door overlijden van de expat die het geld inbrengt, maar ook door scheiding. Ook de Indonesische echtgenote moet zich tijdig deze situatie realiseren en ervoor zorgen, dat zij en de kinderen niet in de problemen kunnen komen door het wegvallen van haar partner, op het moment dat hij er nog is en alles goed gaat. Een open deur wellicht, maar de mentaliteit van de Indonesische is er één van gelatenheid met de huidige situatie en nimmer vooruit kijkend naar wat eventueel zou kunnen komen, zoals Nederlanders dat meestal wel kunnen doen. Voorkomen is echt veel beter dan genezen.
Hiermee is niemand geholpen, dat realiseer ik mij ook, maar omdat ik ook in Indonesië woon, een (RI)echtgenote en (NL)kinderen heb, heb ik er wel over nagedacht en er afdoende maatregelen voor genomen. Mijn vrouw zal niet de problemen ondervinden die hier worden omschreven, omdat er voldoende financiële middelen voorhanden zullen zijn, die haar in staat stellen te doen wat ze wil.
Ik zie dit probleem daarom niet zozeer als een visumprobleem. Zij, mevr. Temminck, is veel beter af in Indonesië, en haar kinderen ook, zolang ze naar de juiste school kunnen gaan. Het komt op mij over dat zij het visum voor NL wil juist vanwege die financiële problemen en denkt genoeg steun te krijgen in NL. In RI is dat natuurlijk nihil. Economische overwegingen dus, en dus geen goede grond voor een visum. Het is allemaal begrijpelijk, dat het wat wrang overkomt, zeker met het oog de NL kinderen, die natuurlijk wel zonder problemen naar NL kunnen, maar zo zit de wet nu eenmaal in elkaar.
De oplossing voor mevr. Temminck is gewoon te blijven waar ze is en met financiële middelen ervoor te zorgen, dat de kinderen naar de school van haar keus gaan. Lukt dat niet, dan is het voor de kinderen het beste naar NL te gaan, zonder moeder, en daar de school af te maken, wonend bij opa en oma, die dan financiële steun kunnen krijgen (kinderbijslag bijv.). Tja, moeder krijgt dan niets, of niet veel, maar heeft ook niet zoveel nodig. Als de kinderen eenmaal groter zijn (hoeveel kinderen, welke leeftijd?) en eigen middelen hebben, of als er wetswijzigingen zijn, kunnen ze proberen moeder naar NL te halen, of zelf weer terug te gaan naar RI.
Moeilijke beslissingen, natuurlijk, maar iedereen komt die op zijn weg tegen. Ik wens haar veel sterkte en wijsheid toe. Maar ik hoop ook, dat ze bedenkt dan Nederland niet zaligmakend hoeft te zijn voor haar kinderen, misschien wel juist niet.
Ik denk dat je te makkelijk heen stapt over het Internationale verdrag voor de rechten van het kind: kinderen hebben recht op verzorging door hun ouder. Ze hebben ook recht op verblijf in Nederland. Dat kan maar tot één conclusie leiden: moeder zo al om die reden recht op verblijf in Nederland moeten hebben.
Verder moet omgekeerde discriminatie (Nederlandse Unieburgers worden in eigen land slechter behandeld dan andere Unieburgers) direct verboden worden. De tendens is ook in die richting en het wachten is op een uitspraak hierover van het Hof van Justitie van de EU in de (Belgische) arbeidszaak Gerardo Ruiz Zambrano. Zie http://rechtopgezinshereniging.nl/forum/viewtopic.php?f=53&t=1405&sid=dd... en lees vooral de conclusie van de AG: http://curia.europa.eu/jurisp/cgi-bin/form.pl?lang=NL&Submit=Submit&numa...
.
Zolang een en ander nog niet duidelijk is, is een tussenstop van vier tot zes maanden in een andere EU lidstaat second best. In ieder geval beter dan in Nederland procederen over toelating.
.
Dit alles laat onverlet dat iedereen goed moet nadenken over de financiële toekomst en de gevolgen van het wegvallen van een van de partners. Zeker, maar niet allee, als je naar het buitenland vertrekt.
Juiste links naar de zaak Ruiz Zambrano is
http://rechtopgezinshereniging.nl/forum/viewtopic.php?f=53&t=1408
Ik ben natuurlijk niet bekend met zaken als rechten van het kind, dat zult u ongetwijfeld beter weten. Maar ik denk niet dat de rechten van het kind worden aangetast in dit geval. Ze zijn bij hun moeder en krijgen verzorging door de overgebleven ouder, dus dat recht is niet geschonden. U doelt natuurlijk meer op de kwaliteit van de verzorging, ervan uit gaande dat die in Nederland beter zou kunnen zijn (iets wat ik betwijfel); iets subjectiefs dus eigenlijk. Er is sprake van verschillende paspoorten, waarbij u de rechten van de ene drager wilt verbinden aan de andere, omdat men denkt het daarmee beter te krijgen op financieel gebied. Dat zoiets niet kan lijkt me vrij logisch. Dat zou u als advocaat toch kunnen beamen. Omgekeerd zal dat zeker niet gebeuren (RI vs NL).
U bestrijdt dus de Nederlandse wet, dat lijkt me een vermoeiende bezigheid. Het is een andere zaak, als de wetten het toelaten dat de moeder zelf mag gaan bepalen waar zij wil gaan wonen. Als die wetten er nog niet zijn, moet er op gewacht worden, waarbij natuurlijk enige aansporing geen kwaad kan, maar een recht is daarmee nog niet verkregen.
Ik kon eerst de video niet zien, maar net wel. Het lijkt mij dat mevrouw in een nogal groot huis woont, wat natuurlijk een aanzienlijke som geld vergt. Bij verhuizing naar een kleinere woning zal dat zeker geld besparen, wat de moeder weer kan gebruiken voor de opleiding van de kinderen. Als ze eigenaar is, levert verkoop genoeg op daarvoor. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat er op NL een beroep wordt gedaan, terwijl men zelf bezittingen genoeg heeft om in eigen onderhoud te kunnen voorzien. Dat is een plicht, in mijn ogen, van de moeder; daarop hebben de kinderen zeker recht.
Van recht op gezinshereniging is ook al geen sprake, want ze zijn al bij elkaar. Ik begrijp daarom uw relaas niet goed, behalve als u concludeert dat het economische beweegreden heeft om een genomen besluit om in RI te gaan wonen terug te draaien. Het klinkt wat hard misschien, maar dat is niet mijn bedoeling. We moeten de feiten wel goed onder ogen zien en de maatstaven zoals ze in de aparte landen gelden hanteren.
Ik denk nog steeds, dat mevrouw beter af is in RI, met haar kinderen, of de kinderen naar NL stuurt en dan vanuit die situatie bekijkt of en wanneer het mogelijk is om zich te herenigen met haar kinderen.
Bedankt voor al de reacties en medeleven.
Tinus, ik kan me iets bij voorstellen dat u denkt dat ik voor de economische beweegreden naar NL wil. U hebt de video goed gezien. Ik woon in een groot huis en dat huis staat bijna 2 jaar te koop. Dat ik geld nodig heb betekent niet dat ik het huis onder de prijs wil verkopen want dat is de enige wat we hebben. Dus ik wacht nog steeds op iemand dat het huis met een goede prijs wil kopen.
Ik kan geen geld aan m’n kinderen geven als ik er niet meer zou zijn. Daarom wil ik een goede opleiding aan hun geven. De school waar ze nu op zitten is prima. Die heeft een vergelijkbare kwaliteit als Nederlandse scholen. Het verschil is dat de internationale school hier duizenden Amerikaanse dollar kost. En in Nederland kost het veel goedkoper. Dit is mijn economische beweegreden dat ik naar Nederland wil gaan.
Natuurlijk weet ik dat er in Nederland ook problemen zijn, dat er geen geldregen is. Ik heb daar 7 jaar gewoond en samen met m’n man zijn we van nul begonnen. Ik woonde in Leiden en werkte in Culemborg. Elke dag moest ik om vijf voor 6 s’ochtends op het bushalte te zijn om naar het station te gaan. Hier, in Indonesie ben ik moeder, vader, helper, chauffeur en alles. Ik klaag niet hoor. Ik besef wel goed, als je niet veel hebt moet je dan niet veel uitgeven. Ik doe het met liefde voor m’n kinderen. Ik wil gewoon zeggen dat ik niet verwend ben, ik ga niet naar NL voor het gemak. Daarvoor heb je wel meer kans als je in Indonesie blijft.
Deze beslising heb ik ook niet zomaar genomen. Ik heb lijst van plus en min punten gemaakt. De belangrijkste is de school en dat kost het meest. M’n kinderen zijn 14 en 9 jaar en ze moeten op z’n minst nog 3 en 8 jaar naar school. Een grote mogelijkheid dat de schoolgeld in de komende jaren ook meer wordt. Met een vermogen van nu (ook van geld van het huis als het verkocht is) kan ik moeilijk inzien dat ik al die kosten kan betalen. Moeten ze dan op een gegeven moment ermee stoppen? Terwijl ze recht op een school in NL hebben?
Net als veel mensen hebben m’n kinderen veel moeielijke gebeurtenissen in een korte tijd meegemaakt. Door de dood van hun vader ben ik hun houdvast geworden. Wat denkt u wat er bij hun zou voorkomen als die houdvast van hun weggenomen wordt omdat ze naar Nederland zonder mij moeten gaan? De wereld van een kind is school, spelen en thuis. Hoewel het niet meer heel is doe ik m’n best om een mooie wereld aan hun te geven.
Ik ben blij voor u dat uw vrouw niet deze problemen zal ondervinden en dat uw voldoende financiele middelen haar in staat stellen te doen wat ze wil.
Ik hoop ook van harte dat er geen andere famile in onze situatie zou belanden.
Als u naar Nederland wilt is de beste en snelste oplossing nu vlug samen naar België te reizen en daar vier maanden te blijven. Vergeet niet gelegaliseerde geboorteaktes van de kinderen mee te nemen.
Beste meneer Adang,
Bedankt voor uw advies. Het is geen makkelijke weg want je moet er veel dingen voorbereiden, vooral dat we er niemand kent maar we denken erover.
Laat opa en oma anders even contact met me opnemen.
Niet alle ideeën lenen zich voor plaatsing op een openbaar forum waar IND en ambassades meelezen.
Beste Kindeng,
Uw situatie is volkomen duidelijk en ik leef met u mee. U kunt ook wel wat hulp gebruiken. Misschien kunnen wij wat bieden.
Huizen verkopen in Indonesië is er één van lange adem, want er is niet veel geld bij de mensen, de hypotheken zijn erg hoog en aasgieren zitten te wachten totdat het water u boven de lippen staat. Daaraan kan niet veel gedaan worden, niets anders dan een verlaging van de prijs en onder de marktwaarde gaan zitten, hoe vervelend ook. Maar misschien is een verandering van school een oplossing. Het is bekend dat de internationale school erg duur is, en misschien is het niveau wel goed, maar dat neemt niet weg dat er ook andere scholen zijn, die een soortgelijk of zelfs beter niveau bieden dan de internationale school, tegen een veel lagere prijs. Wij hebben op ons eiland geen internationale school, maar wel een Sekolah Pelita Harapan en een Sekolah Djuwita (National Plus), zie ook http://www.sph.edu/sph_edu/menu/index.php voor Pelita, Djuwita http://www.sekolahdjuwita.sch.id/. Ik ben erg tevreden over het niveau van Djuwita, waar onze kinderen (10 en 12) op school zitten. De kosten zijn veel lager, 90 % van de lessen worden gegeven in het Engels. Misschien zit er één in uw buurt, of u kunt er naartoe verhuizen? Ik zal u in contact brengen met mijn echtgenote die precies weet wat de kosten zijn van de opleiding, al verschillen die per lokatie, neem ik aan; ze krijgt ook een korting van één maand per kind bij betaling van het hele jaar ineens, en er is een korting omdat er twee kinderen op school zitten. Voor mij zijn de kosten niet echt interessant, want het is vrij laag en zeker geen restrictie in ons budget. Ik schat het zelf op USD600/jaar, geen duizenden dollars, zoals ju noemt.
Wel is het natuurlijk zo, dat de kinderen na deze school niet klaar zijn en verder moeten gaan leren - bij Djuwita is het plan de opleiding jaarlijks verder uit te bouwen, zodat de kinderen daar zouden kunnen blijven. Dat zal bij u ook problemen gaan opleveren op termijn. Maar als u nu de kosten kunt verminderen heeft u misschien wat meer armslag, maar ook meer tijd om te bewerkstelligen dat u en/of de kinderen hun studie in NL voortzetten.
Het is het overwegen waard, denk ik, en wellicht helpt het wat voor de korte termijn om uw grote zorgen wat te verlichten.
Ik stuur u een bericht. Het ga u goed.
Beste Kindeng,
Er is geprobeerd contact met u op te nemen, maar u heeft nog niet gereageerd.
Ondertussen is mij wel duidelijk geworden, dat uw situatie wat gedramatiseerd is en niet zo nijpend als hier voorgesteld. Ook de door mij voorgestelde, veel goedkopere scholen zijn bij uw woonplaats voorhanden, maar het ontvangen bericht kwam erop neer dat de kinderen er niet heen willen en u daardoor voor de hoge kosten moet zorgen. Ik begrijp ook dat uw kinderen meer Engels spreken dan Nederlands. Op de huidige school zal de voertaal Engels zijn.
M.a.w., het lijkt erop dat de door u gebruikte argumenten niet veel diepgang hebben en het visum voor u dus terecht is geweigerd. Ik hoop voor u dat u bereikt wat u wilt, maar de ingeslagen weg lijkt een dead end te hebben.
Veel sukses.
Beste meneer Tinus,
Allereerst wil ik u van harte bedanken voor uw tijd, aandacht en poging om mij te helpen. Ik verwacht niet dat er iemand is dat me zo veel aandacht schenkt terwijl hij me helemaal niet kent. Het is alleen jammer dat u meteen een conclusie trekt alleen omdat ik uw vragen niet meteen beantwoord heb alsof u mij al jarenlang kent.
Deze zaak kost mij heel veel tijd tijd, geld en energie. Elke dag denk ik eraan. Maar het betekent niet dat ik daar alleen aan denk en daar alleen tijd aan besteed. Net als u moet ik ook vele dagelijkse dingen doen maar niet net als u heb ik geen personneels in huis en ik ben een single parent. Ik hoop dat u goed begrijpt dat ik niet meteen een reactie aan u kon geven. Ik zit niet de hele dag achter de computer.
Bedankt voor uw voorstel om m’n kinderen naar andere school te laten gaan. Het is toch logisch dat ik hierover eerder bedacht heb? En ik heb het ook gedaan. Vorig jaar al. Ik heb zelf de resultaat gezien. Dat de kinderen er niet heen willen heeft natuurlijk een reden. Ze waren er niet gelukkig. Sorry, ik denk dat ik niet alles hier voor u moet vertellen.
Ik denk dat iedereen zal verwachten dat je op een international school het Engels als voertaal gebruikt. Als ze elke dag Engels van 07.30 tot 14-30 moeten spreken, is het niet logisch dat ze meer Engels dan Nederlands praten? Zelfs kinderen van (beide) Nederlandse ouders die op international school zitten spreken beter Engels dan Nederlands.
Meneer Tinus, u hebt uw eigen mening en het klinkt dat u blij bent dat de visum voor me is geweigerd. Dan moet u zelf weten maar a.u.b. denkt niet dat iedereen uw mening of voorstel moet accepteren.
Beste Kindeng,
Zo te lezen is uw grootste probleem, de dure school voor de kinderen, vorig jaar al opgelost. Dat zal een stuk schelen. Het blijft natuurlijk wel de vraag of de kinderen op een NL school wel gelukkig zullen zijn. Ik vraag dat mij af; voor mij persoonlijk is dat geen beste keus.
Uw relaas hier ging er wel over, dat u financieel niet kon rondkomen omdat uw kinderen op een dure internationale school zaten. Uw oplossing daarvoor was naar NL te gaan, waar de kinderen een veel goedkopere scholing kunnen krijgen, en daar ook recht op hebben. Door overheidsregels kreeg u geen visum voor uzelf, m.i. omdat de rechten van uw kinderen niet overdraagbaar zijn aan u, wat eigenlijk best wel gek is in uw geval. Anderzijds is Indonesië ook niet erg flexibel en zijn uw rechten niet overdraagbaar aan uw kinderen, die gedoogt worden in RI te verblijven met twee nationaliteiten (zwaar bevochten en nog maar sinds een paar jaar mogelijk. Daarvoor was het nóg moeilijker), maar straks wel een keuze moeten maken welk paspoort ze wegdoen. Welke dat zal zijn maakt niet veel uit, het zal ongetwijfeld problemen opleveren. In dat opzicht, en vanuit het oogpunt dat de kinderen in NL veel goedkoper zouden kunnen doorstuderen, kunt u inderdaad beter nu proberen naar NL te gaan met uw gezin, in uw situatie.
Nee, ik ben niet blij dat u geen visum hebt gekregen. Ik ben faliekant tegen allerlei restricties die overheden (en religies!) aan mensen oplegt, die de persoonlijke vrijheid van keuze en reizen (en meer) wegneemt. Helaas is het zo dat men die regels heeft bedacht, ook ter bescherming van de mensen die uiteindelijk de rekening krijgen te betalen. Wat mij betreft kreeg u direct een permanent visum voor NL. U spreekt de taal en heeft daar al gewerkt, dat kan dus vast weer, dus u kunt in uw eigen levensonderhoud en in dat van uw kinderen voorzien. Wel jammer, dat u niet in Indonesië wilt of kunt blijven, maar goed, u heeft uw vrijheid van keus. Dat geldt ook voor mijn meningen of voorstellen, die bedoelt waren u op weg te helpen en u een hart onder de riem te steken, maar het lijkt erop dat u uw zaken al prima op orde heeft.
Nogmaals veel succes met uw strijd voor een visum; erg jammer dat het u zo moeilijk wordt gemaakt.
Hartelijk groet, Tinus
Ik ben in China getrouwd, en werk hier al 6 jaar, als ik ooit terug wil naar NL met vrouw en kinderen is dat waarschijnlijk moeilijker dan als ik uit ethiopie zou komen, ik begrijp niet waarom nederlandse gezinnen, die een zoveelste generatie nederlander als gezins starterhebben geen andere, betere rechten zouden hebben als mensen die hier net een jaar een NL paspoort hebben. Kort om, betere rechten voor de nederlanders die in het buitenland wonen, en zeg, 2e/3e generatie nederlands zijn, of langer. dat lijkt me een dood normale situatie. want van re-intergratie is geen sprake, en deze mensen zijn juist heel goed voor intergratie want ze spreken de taal van het land waar ze woonden en kennen de cultuur, en brengen dus mensen bij elkaar. bovendien is het heel goed voor de NL economie.
Wij overwegen juist, om na 13 jaren huwelijk en 2 kinderen, naar Indonesia te verhuizen en daar iets op poten te gaan zetten. Ik, man, nederlander, vrouw bewust indonesisch gebleven om haar rechten daar niet te verspelen. Door de wereldcrisis besloten wij eerder, ons geluk niet in Spanje te beproeven.
Is voornoemd verhaal juist, dan is het een schande. Mijn vrouw en vooral mijn kinderen zijn nederlandser, dan vele asielzoekers of gastarbeiders ooit zullen worden, en dan later toch de deur dichthouden na 13 werkzame jaren ?
Laat uw vrouw voor vertrek eerst de verblijfskaart voor langdurig ingezeten derdelanders aanvragen (en maak direct ebzwaar tegen de daarvioor gevraagde leges, maar betaal ze wel, want die leges zijn naar EU normen veel te hoog).
Die kaart geeft meer rechten op terugkeer naar Nederland zonder formaliteiten op voorwaarde dat tenminste eenmaal per jaar aantoonbaar een bezoek aan Nederland wordt gebracht. Hoewel me dit realiseren vanuit Indonesië bezwaarlijk lijkt.
.
Terugkeren via een andere EU lidstaat en daar vier maanden verblijven (als hele gezin of de moeder alleen met een van de kinderen) is een andere optie die wellicht reëler is.
Nieuwe reactie inzenden