weten de zoons eigelijk wel hoe het tegenwoordig is in Nederland ?
waar gaan ze wonen bij familie want een woonruimte zal ook wel een probleem geven en dan nog werken
zal best moeilijk worden voor de kids
wens ze veel sucses

Mijn jongste was 15 toen hij en ik naar Nederland verhuisden. Hij heeft het zo moeilijk gehad dat we deze zomer, na twee jaar weer zijn teruggegaan naar de USA.

In 1979 zijn we met 3 pubers naar Australie geemigreerd. Ze moesten alledrie nog naar High School. De jongste zou in Nederland ook naar de middelbare school zijn gegaan, dus ging in Australie meteen naar High School. De twee oudsten zaten op een scholengemeenschap in Amsterdam, waar we niet erg blij mee waren, vanwege sex, drugs en rock en roll!
Om ons heen werd gezegd dat we ondankbaar waren omdat we weg gingen uit dat "goede Nederland'. Maar mijn man, in Suriname geboren en getogen, vond het weer in Nederland maar zozo en wist dat er een andere manier van leven bestond dan op 5/6 hoog op een flat in Slotervaart.
We hebben de kinderen voorgelegd dat we wilden emigreren, met de mededeling, dat wanneer we het in Australie absoluut niet naar onze zin zouden hebben, we terug zouden gaan naar Nederland, maar dan (hopelijk) niet naar een grote stad. We hadden onze, voor nederlandse begrippen, grote mooie flat opgezegd en zouden in geval van terugverhuizing wel weer zien waar we terecht zouden komen. Het leek de kinderen een prima idee.
De aanpassing op school was niet echt moeilijk. Ze lagen voor op het schema hier. Gingen na de High School studeren, zijn getrouwd, hebben kinderen en op onze vraag na jaren van hier te zijn van: 'vinden jullie, dat we een goede stap hebben gezet destijds?' was alledrie hun antwoord: 'YES'.
Ze zijn totaal geintegreerd en konden, als ze dat al hadden gewild, terug naar Nederland. Ze zijn voor vakantie terug geweest en zijn altijd blij als ze weer 'thuis' in Australie zijn.
Ik heb als meisje van 7 jaar een half jaar in Denemarken gewoond. Was daar ook helemaal geintegreerd en bleef met de mensen, die mij destijds opvingen, tot hun overlijden toe, in kontakt. Het heeft mijn gezichtsveld verruimd en mijn gevoel voor talen versterkt. Ik geloof dat het voor alle kinderen byzonder goed is om een tijdje in het buitenland te verblijven.
Wij vinden dat de z.g 'problemen' vaak meer bij de achterblijvers liggen, dan bij de mensen, die zelf de stap ondernemen. En zolang je nederlander blijft moet het niet zo moeilijk zijn om terug te gaan en dan te kijken waar je hart echt ligt.
Toen wij de verhuizers over de vloer hadden, vertelde een van hen, dat er mensen zijn, die ze drie - vier keer hadden heen en weer verhuisd. Ze konden het hier niet vinden, ze konden het daar niet vinden....
Na meer dan 30 jaar in Australie te zijn en de problemen in Nederland met de dubbele nationaliteit, heb ik de papieren in huis om te naturaliseren, want in Nederland wonen.... dat hoeft voor mij niet meer. Onze kinderen en kleinkinderen vinden het prima hier. Een deel is al genaturaliseerd, omdat het voor werk beter was en ze toch geen animo meer hadden om naar Nederland terug te gaan.
Met internet, Skype, RNW en BVN blijven we op de hoogte van het wel en wee in Nederland. Wie had dat gedacht, toen we in 1979 emigreerden, dat we nu onze kennissen, vrienden en familie in onze huiskamer konden horen en zien.
Nadat we in 1979 waren geemigreerd, kwamen en zus van mijn man, haar man en twee pubers, in 1980 ook naar Australie. Ook zij hebben absoluut geen spijt van hun stap destijds.Hun kinderen zijn genaturaliseerd en hebben geen behoefte om ooit naar Nederland terug te emigreren.
Onze kinderen zijn nog volledig 2-talig en onze kleinkinderen worden ook met meerdere talen opgevoed en krijgen op High school soms ook Japanse- Indonesische-, of Franse les. Prima toch.

Onze kinderen waren 9 en 11 toen we naar de US verhuisden, en 12 en 14 toen we terugkwamen. Na twee bijzonder moeilijke jaren in Nederland hadden we de kans om naar Groot Brittanie te verhuizen. Inmiddels waren de kinderen dus 14 en 16. Na drie maanden waren ze gewend aan de nieuwe school en hadden ze nieuwe vrienden; ik geef direct toe dat de keuze voor een internationale school daar heel belangrijk bij geweest is, want ze bevonden zich in het gezelschap van allemaal andee tieners die precies hetzelfde mee hebben gemaakt. Natuurlijk was het wel eens moeilijk en natuurlijk is het ons weleens kwalijk genomen dat we ze "gewoon opgepakt en neergepoot" hebben in een ander land. En natuurlijk voelen wij ons er weleens schuldig over - totdat de jongste van inmiddels 19 zegt, dat ze blij is dat ze zo'n brede kijk op het leven heeft, dat ze zoveel gezien heeft en drie "vaderlanden" heeft. Ook vinden beide kinderen dat ze door dit leven ervaringen op hebben gedaan en kansen hebben gekregen die ze nooit zouden hebben gehad wanneer we in ons kleine dorpje in Nederland waren gebleven. Was het moeilijk? Soms wel. Was het de moeite waard? ABSOLUUT!

Wij emigreerden 19 jaar geleden, de oudste zoon was toen 19 jaar, die is na 2 jaar terug gegaan en woont nog steeds in Holland, de andere drie hebben hier hun draai gevonden.
Maar hebben wel een achtenstand in moeten lopen op de scholen, want ze spraken geen Engels, maar gelukkig waren er wel wat kinderen van Nederlandse ouders op de scholen, dus daar waren ze al snel mee bevriend, en die kon ook voor hun vertalen:-)

Ook wij zijn anderhalf jaar geleden met onze kinderen (toen 13 en 15 jaar) richting Parijs gegaan. Wij hebben toendertijd gekozen voor een engelstalige school. Onze dochter, die eerst niet meewilde, had al snel haar draai gevonden en voor onze zoon, die juist open stond voor het avontuur, heeft het een tijdje geduurd. Nu hebben ze allebei hun draai gevonden. Over een half jaar verhuizen we weer naar Schotland en gelukkig hebben ze daar nu zin in. Mede door de internationale school waar ze op zitten en waar het heel gewoon is dat kinderen overal heen verhuizen. Het is zeker een voordeel dat ze op wat latere leeftijd naar het buitenland zijn verhuisd. Als ze nu in Nederland zijn hebben ze nog steeds een heleboel vrienden en gaan ze lekker op stap. We hebben ze elke keer weer overal bij betrokken en geinformeerd. Dat is wel erg belangrijk want je trekt ze al uit hun vertrouwde omgeving en als je ze ook nog niet alles verteld verliezen ze er alle vertrouwen in.

Dit onderwerp zegt mij wat, omdat vele jaren nadat mijn ouders en ik (toen 12), in 1956 naar Australië kwamen, samen met, een ander echtpaar, met ook een kind (dochter van 6) mij gezegd werd door, Gerda, de moeder van dat meisje, dat zij had begrepen hoe moeilijk het toen ook voor mij was.
Geen engels. Na een paar maanden in de 6e klas, via drie verschillende scholen, naar de middelbare school. Mijn ouders moesten hard werken. Ik had nog meer Engels, na een paar maanden dan zij hadden. Konden mij niet steunen, zoals dat Nederland veel beter gelukt zou hebben. Vrienden vinden niet zo gemakkelijk. Je hebt ook andere manieren van doen, enz.. Mijn ouders moesten eerst werk aan nemen dat zwaar en zeer onaangenaam was en ze leken in mijn ogen machteloos in zekere situaties. Is allemaal goed afgelopen. Ik HOOP en neem dat het tegenwoordig wat gemakkelijker verloopt, i.v.m., hulp met taal; sociaal, enz.. maar wilde de situatie van toen beschrijven, zoals ik het toen als puber beleefde.
.
P.S. De beschrijving, hier boven maakt het zo duidelijk dat dit gebeuren nu zo anders is. In 1956, nam de Johan van Oldenbarnevelt ons naar de andere kant van de wereld en deed daar 5 weken over. Ik herhaal dat bij de sluis, bij IJmuiden, mijn vriendje, Piet, beneden op de kade stond, met mijn ooms en tantes, enz.. Dat hij zijn arm voor zijn gezicht hield en mijn moeder heeft later hier 'tig keer verteld dat zij het er op dat moment moeilijk mee had want zij dacht: "Die vriendjes zien elkaar nooit meer."
(Gelukkig heb ik Piet en zijn vrouw, twee jaar geleden weer voor de derde keer ontmoet, in Nederland.)

Wij, gezin van 4, zijn 5 jaar geleden naar de VS vertrokken. Het betrof een tijdelijke verhuizing van ruim 3 jaar. Iedereen had er zin. Destijds waren onze kinderen 10 en 13. De 3 jaar dat we daar gewoond hebben was super. Totaal geen problemen, zelfs niet voor onze oudste. Je krijgt een "cursus" van het werk van je man over het nieuwe land. Hoe gaat het, wat kan je verwachten. Wat er helaas niet bij verteld wordt is de moeilijkheden die je kan verwachten als je weer terug gaat naar Nederland. Whow, wat was dat een vreselijke tijd voor onze puber dochter, inmiddels 17 en daardoor ook voor ons. Wij hadden verwacht dat het soepel zou gaan en dat ze snel weer haar oude plekje terug zou vinden. Ze is gemakkelijk, past zich snel aan, maakt snel vrienden, ziet er leuk uit enz... enz... Maar het tegendeel was waar. Een nieuw meisje, spontaan, knap, net terug uit de VS was eerder iets wat tegen haar werkte dan dat het een positieve bijdrage was aan onze verhuizing terug. Ze heeft het eerste half jaar een hoop problemen gehad en een jaar lang zich erg rot gevoeld. Veel problemen vooral op sociaal-emotioneel gebied. Het heeft haar al bij al een jaar gekost om zich weer redelijk goed te voelen.

Wij zijn ook in het buitenland met pubers, nu 14 en 17, maar aangezien wij al langer in het buitenland verblijven is het waarschijnlijk makkelijker voor hen om zich aan te passen aan een nieuwe omgeving omdat ze geen probleem hebben met het Engels en al jaren in een internationale omgeving wonen. Ze raken er aan gewend.
Maar als je natuurlijk terug wilt keren naar Nederland, en dat geldt niet alleen voor pubers maar voor iedereen denk ik, wordt het lastiger omdat je de levenswijze bent ontgroeid en met name de jongeren hebben een veel bredere kijk op de wereld en groeien sneller op dan hun landgenoten die altijd in Nederland hebben gewoond.
Als ouder kun je een hoop doen door je kind hierop voor te bereiden.
Onze kinderen hebben in ieder geval extra bagage gekregen door ons buitenland avontuur.

Veel van onze vrienden, collega's en kennissen emigreerden hierheen met pubers. Een aantal van die pubers raakten hier al snel in ernstige problemen op sociaal-emotioneel gebied. Anderen redden het hier wel, maar kregen behoorlijke problemen nadat ze teruggekeerd waren naar Nederland. Slechts voor een enkeling verliep alles soepel (in sociaal-emotioneel opzicht). Voor ons (met kinderen in de puberteit) voldoende reden om de komende paar jaren te blijven waar we zijn.