Kunstenaar Dirk de Bruyn was 8 jaar toen hij emigreerde met zijn ouders naar Australië. De verwarring die hij voelde zie je terug in zijn kunst. Een koperen gedenkplaat bijvoorbeeld, waarop staat: Hier ligt de Geest van Dico de Bruyn, verdwenen 17 oktober 1958 op de Johan van Oldenbarnevelt. De Bruyn doelt op de boot waarmee hij naar Australië vertrok, en waar het Hollandse jongetje plaats maakte voor een Australisch jochie.
In Museum Beelden aan Zee in Scheveningen laten zes kunstenaars zien hoe hun werk is beïnvloed door hun migratie. Renée Ridgway heeft er de behandelkamer nagebouwd waar ze van haar emigratietrauma is afgeholpen. Haar emigratie van de VS naar Nederland duurde 7 jaar. En al die tijd mocht ze niet werken. Maar de ellende is de moeite waard geweest, vindt ze: 'Het geeft me kracht om meerdere culturen te hebben'.
Verrijkend
Ook Sonja van Kerkhoff vindt het verrijkend om meerdere 'roots' te hebben. Ze werd geboren in Nieuw-Zeeland, als dochter van een Nederlandse vader en een Schots/Ierse moeder. Ze heeft in het museum een maori-voorouderhuis gebouwd dat je ook zou kunnen zien als een omgekeerde boot.
'Een boot is een huis dat reist', zegt ze. 'Dat is mijn interpretatie van emigratie. Buitenlanders zijn altijd belangrijk in de hele wereld. Wij brengen nieuw bloed, en wij leren van onze nieuwe omgeving'.
De tentoonstelling Unwanted Land is tot 13 februari 2011 te zien in Museum Beelden aan Zee in Scheveningen.
Meer artikelen lezen voor en door Nederlanders in het buitenland? Neem een gratis abonnement op het WereldExpat Magazine
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Ik WEET het het geeft niet. Maar ik ben er trots op dat emigreren toen ik 12 was mij niet belemmerd heeft om toch onderwijzer te worden en genoten heb van 37 jaren voor de klas. Totdat ik mijn naam verengelste (voor mijn kinderen) konden al mijn leerlingen Mul uit spreken.
Ik kan het niet hebben dat ik hierboven "Ik geeft toe" schreef. Als onderwijzer-gepensioneerd, wilde ik die T weg halen. Maar het systeem laat me mijn reactie niet meer veranderen. Ik weet het. het geefT niet. Maar mijn Nederlands is nog steeds o.k.. Heus!! :)
Leuk, zou ik me zelf ook dood aan ergeren!
Ik was 12 jaar, toen ik emigreerde met mijn ouders, naar Australië. In april, 1956, beklommen mijn geest en ik de loopplank van de Johan van Oldenbarnevelt. Ik heb die geest aardig vastgehouden, deze afgelopen 54+ jaren. In Londen en in Gouda werd me gezegd dat ik duidelijk een Australisch accent heb. Gisteren had ik een hele leuke conversatie met een man en vrouw uit Friesland, die hier, in Sydney een wandeling maakten aan de noordelijke kant van de haven. Ik vind het een fantastisch voordeel dat ik ook nog zo "Nederlands" ben. Dat ik de weg in Gouda net zo goed weet, als in Sydney. Emigratie heeft mij 95% verrijkt. Ik geef toe: mijn ouders (39 toen zij emigreerden) misschien meer 50/50! Mijn expositie, in 2008, bevatte 62 schilderijen, met de titel (door mijn dochter gekozen): Remembering - an anthology. Werkelijk, heus!! Alleen fijne herinneringen. Dat was bezoekers aan de expositie duidelijk.
Niet geloven? Kijk maar! http://www.youtube.com/watch?v=N4Wgh0xRLqM
Nieuwe reactie inzenden