Dik Trom anno 2010 is niet meer oubollig. Deze week gaat de splinternieuwe film 'Dik Trom' van Arne Toonen in première, en vorige maand verscheen het boek 'De nieuwe Dik Trom' van Ton van der Lee.
Beiden zijn geïnspireerd door de boeken van schrijver C. Joh. Kieviet, die het personage Dik Trom 120 jaar geleden bedacht. Maar ze hebben er wel ieder hun eigen draai aan gegeven.
Afrika
Ton van der Lee is de achterkleinzoon van Kieviet. Hij heeft jaren in Afrika gewoond. Geen wonder dat Afrika doorsijpelt in zijn nieuwe boek. Dik Trom, niet toevallig ook de achterkleinzoon van de 'oude' Dik Trom, heeft een vriendje op school dat uit Kenia komt, een asielzoeker.
Samen gaan op zoek naar een verdronken stad op de bodem van het IJsselmeer, en ze ontpoppen zich als dierenactivist. Het is een fris boek dat, net als de boeken van Kieviet, zich afspeelt in de Noord-Hollandse polders.
Sprookje
Regisseur Arne Toonen heeft het anders aangepakt. Zijn Dik Trom is vooral dik. Net als zijn vader en moeder. Als het gezin verhuist naar Dunhoven, waar pa een restaurant begint, moeten ze zich aanpassen aan de heersende mores. Gezond eten en sporten. Moraal van het verhaal: eet waar je zin in hebt, want dan ben je gelukkig. Een modern sprookje in pasteltinten, dat schitterend is vormgegeven in een tijdloos decor.
Een nieuw boek en een nieuwe film; Dik Trom is weer helemaal terug.




















Oh bah, is er dan niets meer "heilig"? Waarom zou Dik Trom "oubollig" zijn omdat het toevallig 120 jaar geleden is geschreven? NL gaat de kant uit van de USA, waar al jaren geen enkele binding bestaat met het verleden, en alles wordt weergegeven in een "modern" (lees, totaal verschoond van enige emotie of inhoud) jasje. BAH! Geef mij de originele Trom maar!
Nieuwe reactie inzenden