Het leek of ze in een grote, warme familie terechtkwamen, vertellen ex-daklozen uit Nijmegen. Samen met daklozen uit Brazilië hebben ze in de sloppenwijken van Recife een speelfilm gemaakt die volgende maand in première gaat.

Tussen de Nederlandse en Braziliaanse daklozen klikte het meteen. “Ik herkende hun onmacht”, vertelt ex-dakloze en geluidsman Patrick de Appel. “Het maakt niet uit waar je vandaan komt, maar daklozen over de hele wereld hebben een zwart gat als toekomst.”

De speelfilm Abraça me (Omhels me) gaat over een rijke jongen die door een ruzie met zijn vader op straat terecht komt. Hij besluit een jeugddroom te verwezenlijken en gaat naar Brazilië om een daklozenproject op te zetten in de sloppenwijken van Recife.

Zowel de cast als de crew bestond uit een mix van Nijmeegse, Arnhemse en Braziliaanse (ex)dak- en thuislozen, (ex)verslaafden, (zwerf)jongeren en (ex)psychiatrisch patiënten. Initiatiefnemer Daan van der Brugge, werkzaam bij het Straatpastoraat in Nijmegen: “Vaak zien ze het leven niet meer zitten. Maar ze hebben ook capaciteiten, die moeten ze leren kennen. En van samenwerken word je sterker”.

Honger
Het contact met de Braziliaanse daklozen was er al; die leerde Van der Brugge kennen toen hij ontwikkelingswerker was. En het geld, vertelt hij trots, komt niet van de overheid, maar is geworven bij particulieren en bedrijven. De Braziliaanse daklozen waren verbaasd om te horen dat er in Nederland mensen wonen die niet rijk zijn en op straat leven. “En dat Nederlanders soms hónger hebben. Dat schiep een band”, vertelt Van der Brugge.

Als de Nederlandse daklozen hun situatie vergelijken met die van hun lotgenoten in Brazilië, zijn ze eensgezind: je kunt maar beter op straat leven in Nederland. “Hier hoeft een dakloze nooit buiten te slapen als hij dat niet wil”, legt cameraman en ex-dakloze René Doorn uit. “Er zijn genoeg voorzieningen in Nederland om de nacht in een bed door te brengen en om een hapje te eten.” En in Brazilië kom je snel in een bende terecht, denkt Patrick de Appel: “Als ik daar zou wonen, zou ik waarschijnlijk met een pistool op zak lopen en dealend aan eten komen”. Toch denken ze met weemoed terug aan het warme Brazilië: “De mensen helpen elkaar en de kinderen zijn zo lief”. 
 
Vliegende auto's
René Doorn is trots op het resultaat van de speelfilm, maar hij tempert de verwachtingen: “Het is natuurlijk geen Jean-Claude Van Damme film. Verwacht niet dat je op het puntje van je stoel zit vanwege de vliegende auto’s en karate kids”.

Het project krijgt een vervolg: zowel in Nijmegen als in Brazilië komt een filmschool waar dak- en thuislozen en mensen in de psychiatrie een opleiding tot filmmaker kunnen volgen.

De première van Abraça me is op 25 september in de Stadsschouwburg in Nijmegen. Begin volgend jaar wordt de film ook vertoond in Recife.