Marnix ten Kortenaar werd als schaatser vaak de professor genoemd. Altijd was hij bezig met het ontwikkelen van nieuwe snufjes waardoor schaatsers net weer wat harder konden rijden. Als schaatser bepaalde de klok zijn leven. Nu hij niet meer professioneel schaatst, is hij fulltime uitvinder, maar wel één met oog voor de mens.

Als topsporter voelde hij zich altijd een beetje een buitenbeentje. Hij was altijd bezig met technische ontwikkelingen die de sport vooruit zouden kunnen helpen. En hij testte ze zelf ook uit: “Veel sporters vinden dat wat eng en houden vaak aan het oude vast. ” Zijn bekendste innovatie is misschien wel de kunststofstripjes op de schaatspakken.

Nagano
De stripjes deden tijdens de Olympische Spelen in Nagano in 1998 veel stof opwaaien. Zelf schaatste hij er ook mee tijdens deze Olympische spelen. Hij kwam uit voor Oostenrijk en was één van de eerste Nederlanders die schaatste voor een ander land. Voor hem was dit een manier om zijn droom van deelname aan de Olympische Spelen waar te maken. Hij werd tiende op de 5.000 meter.

Ander mens
Als mens is hij veranderd, nu hij niet meer schaatst. Hij heeft meer tijd om na te denken over de zin van het leven. “Het is niet langer ‘ik en de klok’. Ik kijk nu ook veel meer naar wat ik voor andere mensen kan betekenen.”

Zijn geloofsovertuiging speelt daarbij een grote rol. Hij zet zich daarom in voor de christelijke stichting Schaatsjewezenloos. Door op een plastic schaatsbaantje met schoolkinderen te gaan schaatsen, zamelt hij geld in voor aidswezen in Afrika. “Ik heb toch wel ervaren dat je niet alleen op aarde bent om geld te verdienen en records na te jagen, maar dat je er ook moet zijn voor je naaste.”