Al eerder konden jullie op deze plek lezen over de belevenissen van Onderwegluisteraar Olaf Oud, die als Ice Road Trucker in Canada de tijd van zijn leven heeft. Alhoewel, af en toe gaat het mis... Hieronder vind je deel 3 en 4 van zijn dagboek: 

Message From The Ice Box 3 (18 februari 2011):

Hallo allemaal,

Zit hier nu 3 weken. Alles verloopt aardig. Alleen de onvermijdelijke wachttijden bij het laden en lossen zijn 'n Pain in the Ass. Dan maar korter in bed, want ook hier; tijd is geld. We proberen het toch op 'n rondje (1000 km) per 2 dagen te houden. Hier hebben we 'n speciale 'boven de 60e breedte graad' rij en rusttijden wet: 15 uur rijden per dag, 18 uur totaal per dag waarna je 8 uur stil moet staan. Dat gaat niet altijd passen dus. Maar mensen in de transport wereld zullen begrijpen dat het (geschreven) logboek gewoon 15 uur rijden, 1 uur lossen en 8 uur slapen aantoont. Dag na dag na dag. Lekker geloofwaardig he?

Omdat je weet hoe lang het rijden is van A naar B naar C en weer terug, onder perfecte omstandigheden, schrijf je DAT gewoon op. Ongeacht wat. Ten alle tijden. De Canadese Rijksverkeers Inspectie komen toch niet buiten Yellowknife.

Daar is namelijk geen warme chocolade melk en snert te krijgen. 'T zijn ambtenaren weet je!?

Ik kan dit stukje schrijven omdat ik zit te wachten totdat ze tijd hebben in de garage om 'n kapot veerpakket te vervangen. Wacht al 4 uur voor 'n karweitje van 30 minuten. Maar door de drukte heb je overal langere wachttijden. Bij het laden tot 5 1/2 uur; het was gewoon spitsuur daar. Meestal laden we nu rond 9 uur 's ochtens en is er geen kip.

Bij het lossen schiet het ook al niet op. Normaal gesproken los je zo'n auto in 3 kwartier. Zeker met de pompen die ze op Diavik hebben. Het duurt daar soms tot 4 uur. Dat komt mede door de temperatuur.

Die losploegen (indianen / eskimos whatever het zijn) staan 24 uur per dag auto's te lossen. Tot de - 30 doen ze gewoon hun werk. Als de temp. daalt tot tussen de -30 en -40 nemen ze tussen elk te lossen groep (4 trucks per keer) 10 minuten pauze om op te warmen. Tussen de -40 en -50 15 min. enzovoorts.

Gisteren toen ik er was was de 'opwarm tijd' voor de mannen 20 minuten, en sta je er zo 4 uur. Het was er -59, zonnetje erbij, heerlijk. Die kou kruipt in elk naadje van je kleding naar binnen. Die lieden daar zijn er beter aan gewend dan wij, en ze hebben er de kleding ook voor. Ik probeer zo veel mogelijk lagen over elkaar aan te trekken. Helpt ook niet. Als je klaar bent, ben je toch vernikkelenelist. O ja, als het, inclusief windchill, kouder is dan -80 kappen ze er helemaal mee. Watjes. Dan vinden ze het tijd om voor de kachel te gaan zitten.

Verder had ik nog 'n Fan Belt die brak, maar gelukkig gebeurde dat niet ver van onze vestiging in YK. De uitgeroepen monteur had die nieuwe er binnen 'n uurtje omheen. Ook is de weg nog 2 nachten afgesloten geweest door EN 'n tanker die van de weg was geraakt EN 'n speciaal transportje die erdoor moest. MRC (de locale versie daar van dan...) moest even 'n "Rock Box" van 7 meter breed over de weg verkassen. Dan is er niet veel ruimte meer over. Dat zijn die bakken op die enorme dump trucks die ze hier op de mijnen gebruiken. Je kent ze wel van Discovery channel. De grootste hier is de Komatsu 830. Die heeft 'n 60 liter (!) V-16 van 2.500 PK aan boord. Dat ding laadt 250 ton en de brandstoftank heeft 'n inhoud van 5.000 liter!

Dus om 10 van die dingen de hele dag te laten rijden, heb je de lading van een super-B-tanker aan diesel nodig. U vraagt, wij leveren. Niet vreemd dat Diavik 'n diesel opslag heeft van 110 miljoen liter.

De weg is in die storm van vorige week 2 dagen afgesloten geweest, en toen ie ging liggen hebben ze op 'n portage 'n shovel nodig gehad om de jongens die daar gestrandt waren weer rollend te krijgen. Die witte rotzooi zat overal.

Op dit moment rij ik samen met 'n collega van mij uit Kamloops. Die drie ritten nieuwe jongen voortslepen kostte gewoon 'n bult extra tijd. Nu mag 'n ander het doen. Als je met 2 ervaren jongens bij elkaar zit weet je precies waar je ff harder kunt dan toegestaan om verloren tijd in te halen bijvoorbeeld, en waar de Security uithangt zodat je tijdig het gas eraf kunt gooien (ze klokken je over 'n afstand van 200 km), 3 km te hard en je bent zo voor 5 dagen geschorst. Doen ze niet moeilijk over. Alles om het kwaliteit van het ijs te bewaren. De eerste schorsingen zijn er dan ook al, de eerste gast is ook al verbannen voor het seizoen en bij ons hebben ze er eergister zelfs eentje ontslagen. Die is ook verbannen 'for life', zodat hij niet volgend jaar met 'n andere firma terug kan komen. Dus GEEN inkomsten meer, GEEN bonus, EN je eigen vlucht naar huis betalen.

Kga vreten. Olaf

8 ritten gedaan.

Temperatuur:hoog -25

laag -48

Windchill:tussen -35 en -60

Vrijwel iedere dag zon.

Message From The Ice Box 4 (23 februari 2011):

En toen ging het mis. Goed mis!

"Olaf...hold 'r back!...hold 'r back!, I went off the portage!!!".

Not good. Ik brulde door de radio: "What the fuck is going on there man?!".

Geen antwoord. Not good. Dus gas erop om te kijken wat er allemaal wel niet aan de hand was (zie foto - red.).

Toen ie in m'n gezichtsveld kwam, verwachtte ik 8 assen met banden te zien, die zo'n beetje in de sneeuw zouden zijn weggezakt. Maar mooi niet. Ik keek recht tegen 5 tank-compartements luiken aan. Die dingen zitten normaal gesproken toch aan de bovenkant van de opleggers? Not good. Not good at all... Kotrom; de glimmende kant zat niet meer boven. He rolled the truck. Het zaakje lag op de kant. SHIT.

Ik brulde weer: "Neil, answer me buddy, you gotta answer me!!". Niets.

Ik stop achter hem, ren naar z'n cabine toe, klim via weet ik veel wat omhoog, zegt ie droog:"yeh yeh, I'm o.k. I only try to find my coveralls in this mess in here". Shock.

Op het moment dat ik naar hem toe rende zag ik al de stroom diesel die uit het laatste compartiment van de "pup-trailer" (de 2e oplegger) liep. Ik riep dus tegen hem: "Jesus, you scared the daylights out of me man! Hurry-up, we've got a leak. And it's a damn big one too!!". Ik ren terug naar m'n auto, om ten eerste 'n code 1 af te geven. Een noodoproep.

Hierbij geef je alle gegevens door, maar ook wat voor hulpmiddellen er zijn verreist. Doe ze allemaal maar !!! Waar ze ook vandaan mogen komen. "Because we're in deep shit !!!".

Het hele gebied waarin wij ons bevinden (en honderden, duizenden km's daaromheen) is beschermd. De grond permafrost. Ontdooit maar tot kleine diepte in de zomer. Bomen zijn er al helemaal niet meer te vinden; die houden halverwege de route op te bestaan. Lockhart Lake (het halverwege rustpunt) ligt precies op de noordelijke boom grens. Tegen nieuwelingen zeggen wij ook vaak: "Welcome on the Moon".

De bomen rondt Lockhart zijn hoogstens 2 meter en doen daar ongeveer 20 jaar over. Of langer. Te koud. Als men weer eens gaat exploreren naar nieuwe bodemschatten, worden alle stenen groter dan 'n, laten we zeggen, voetbal gefotografeerd EN genummerd en als men 'n project afsluit op exact dezelfde plek weer terug gelegd.

De portages waarover wij rijden, zijn in de zomer gewoon drassige stukjes land tussen al die meren in. Die worden op het moment dat ze weer bevriezen, opgespoten met water en zo wordt de kneiterharde 'vloer/weg' gecreeerd, die dus tevens de ondergrond beschermd.

De mijnen leggen op hun terrein geen wegen AAN, maar OP. Mochten ze ooit sluiten, dan is alles 'makkelijker' op te ruimen. En die mijn-pits worden weer vol water gezet; hoe het eerder was. Zo werkt dat daar; de natuur komt boven alles.

En daar ligt nu dus 'n bijna 30 meter lange tanker met 51.000 liter diesel aan boord op z'n oor, die ook nog eens uit een van de tanks, met al gauw 17.000 liter erin, ligt te zeiken. Not good. En DAT vinden UNESCO en Greenpeace en sommige instanties hier niet leuk. Bert en Anneke waarschijnlijk ook niet.

Als de wiede weerga m'n jas en poollaarzen toch maar aangetrokken (het was er maar -50) en met schep, rol plastic, en spill-kit ten strijde getrokken.

Na Neil in veiligheid te hebben gebracht en rapport uit te brengen was de volgende stap het lek proberen te stoppen en het zaakje dat wegloopt in te dammen. Het lek bleek 'n ventilatie pijp te zijn, en toen mechanische afsluiting hiervan geen resultaat had, heb ik het toch dicht weten te weten te McGyveren (je weet wel, die vent die van 'n lego-doos en 'n pakje kauwgom 'n kerncentrale kan bouwen) m.b.v die plastic rol, 'n steen, de achterkant van m'n schep en 'n goeie klap met 'n hamer. Daaronder graaf je 'n gat in de sneeuw, bekleed je dat met dat zelfde plastic en voila, 'n opvang bakje om de resterende druppels op te vangen. De rest van de opleggers gecheck op meer lekken maar alles was goed.

Toen begonnen met het tegen houden en verwijderen van het weg gelekte product. Van sneeuw en plastic bouw je er als het ware 'n dijk omheen. En DAT hoef je tegen 'n Hollander maar een keer te zeggen; "bouw 'n dijk"...

Wat ik eerder had gedaan deed ik nog 'n keer (ondertussen met Neil erbij) maar dan veel groter; het maken van 'n soort 'basin' om de met diesel doordrenkte sneeuw in in te scheppen. Is het achteraf dan ook sneller af te voeren. Situatie onder controle.

Drie kwartier nadat het hele gebeuren had plaats gevonden bereikte eindelijk ook de opgeroepen hulpdiensten. Maar goed dat Neil o.k. was. Heb je 'm even door meneer d'n dokter?

Even daarvoor stopte er 'n ander convooi, om te assisteren. Maar goed ook want wij waren uitgeput. Neil in een van die andere trucks gezet om op te warmen, en ik reasliseerde me toen pas dat ik dus in aller haast niets op m'n potje had gezet. Ongeloofelijke pijn in m'n dak EN twee oren die bijna van m'n kop afbarsten. Het was er -50 en m'n oren waren waarschijnlijk al na 15 minuten bevroren geweest. Alleen had ik ff geen tijd. Gevolg: frostbite, 4 dagen pijn aan m'n oren, en die dingen vervellen nu dus alsof ik te lang op Playa Del Carmen heb gelegen. Zo jeuken ze trouwens ook.

Maar ja. Heb deze klus toch aardig weten te klaren al zeg ik het zelf. Maar daar zijn we ook voorgetraind. Greenpeace kan tevreden zijn (das 'n lastig woord voor ze, ik weet het) en Bert en Anneke kunnen met 'n gerust hart weer gaan slapen.

Heb achteraf nog 'n verklaring af moeten leggen en al m'n foto's achter gelaten bij de veiligheidsmensen. Die waren vrij onder de indruk door het snelle handelen onzer kant. Neil is al op het vliegtuig richting huis gezet. Einde Ice Road seizoen. Einde bonussen. Einde baan.

Ja, zo gaan ze hier met je om. Te veel 'fuck-ups' en je ligt eruit. Neil had er vorig jaar al 4 en dit hielp zeer zeker niet. Maar daar in tegen, als je 'n foutloos jaar heb kunnen ze je ook uitroepen als "driver of the year'. Die titel hadden mij vlak voordat ik hierheen ging nog even snel gegeven. Hebben in april dus 'n reisje Edmonton voor een of ander gala diner plus de uitreiking van de award met bijbehorende bonus. Zijn ze hier ook helemaal leip van; van bonussen.

Heb weer 'ns vertraging door (alweer) 'n gebroken veerpakket. Hoop wel m'n 10e te kunnen laden vannacht. Was hier tussen de -30 en -50 de afgelopen 1 1/2 week, daardoor is de Ice Road bizar slecht. Het is alles gaten en scheuren (meer kraters) en dat word, zeker nu we op vol gewicht (63.500 kg) zijn, alleen maar erger. Er worden nieuwe banen uit geploegt maar ook die moeten eerst weer op dikte komen.

Spreek jullie later, Olaf (ex Leegwater 't Veld).

Lees ook: Oud in Canada - deel 1 & 2