De campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen is dit jaar weer harder van toon dan de vorige. Bovendien is er meer dan ooit een centraal thema: de economie. Bezuinigen en hypotheekrente aftrekken, dat houdt de kiezers en politici blijkbaar bezig. Maar waar is het klimaat gebleven als verkiezingsonderwerp? Cultuurhistoricus Thomas von der Dunk lucht zijn hart in Nieuwslijn Magazine. 

'Heeft die IJslandse vulkaan ons fatalistisch gemaakt? Door even een paar dagen zijn te luchten bracht die meer ontregeling in onze overgereguleerde wijze van samenleving dan welk dereguleringskabinet ook straks vermag. De Eyjafjallajöküll viel niet de mond te snoeren door hem met beton vol te storten, zoals de restanten van de kernreactor in Tsjernobyl.

Financiële erupties
Of zijn het de recente financiële erupties op de beurs en de daardoor aanstaande financiële erupties in ónze beurs die zoveel zorgen baren dat er voor andere schok­kende problemen geen aandacht is? Is het de met hoofd­doekjes verbonden angst voor terrorisme, die als bedrei­ging net wat concre­ter oogt en de groot­ste demagogen onder ons aan extra Kamerze­tels helpt?

De afwezigheid van het thema in de verkie­zingsdebatten is in elk geval opvallend. Een dreigende zeespiegelstijging: generaties Nederlandse schoolkinderen zijn met de strijd tegen het water grootgebracht - het was lang de enige vijand die ons in zuilen verdeelde volk samenbond. Zonder de strijd tegen het water geen polders, en dus ook geen poldermo­del.

Is dat het misschien? Met polders maak je je in het hedendaagse ver-Wilders-de mediacircus niet bijster populair: polders staan sinds de onder­gang van Paars niet meer voor progressie, voor ingenieursvernuft, voor staaltjes van hoogstaand technisch kunnen, maar voor gebrek aan duidelijk­heid en doortastendheid.

Oude politiek
Liever gaan we met Rita recht door zee! Niet links, niet rechts, zo voegde onze nieuwe Moza er nog aan toe: de golven van de Oude Politiek zouden voor haar Uit­tocht wijken. Die kans is inmiddels overigens zeer miniem, eerder zal zij in haar zelfgeko­zen Rode Zee onder die golven electoraal bezwij­ken.

Wat extra water lijkt overigens dankzij Al Qaeda in islamofobe kringen zelfs popu­lair: ook over Bushs waterboardingspraktij­ken in Guantánamo Bay heeft Wilders immers nooit gezeurd.

Misschien is het daardoor wel van alles wat: een gevoel van machte­loosheid tegenover plots vrijkomende oerkrachten, waarte­gen de wereld­po­litiek dan weinig vermag, zodat zware offers teneinde het hoofd op lange termijn collectief boven water te kunnen houden, zinloos lijken - wát CO2-uitstoot, als één aswolk het werk van honderden luchtzui­veringsinstal­laties toch weer in rook op doet gaan? Daartegen­over dan de acute angst voor de particuliere zekerheid op de korte termijn: kan ik mijn eigen CO2-uitstoot straks nog wel betalen?

Halfabeten
Maar ook de populistische haat jegens de polder speelt een rol: het manifeste wantrouwen in PVV-kring jegens een 'linkse elite' van autoha­tende deskundi­gen die de 'gewone man' van zijn rechtmatige CO2-produc­tie wil beroven. De opkomst van Internet heeft een brede bevolkingslaag van googlelende halfabeten doen ontstaan, die het beter meent te weten dan iedereen die ergens jarenlang voor heeft doorgeleerd.

De klimaatscepsis is daarbij mede wijd verbreid geraakt omdat eerdere doem­ce­nario's ook niet uitgekomen zijn. Na ons dan maar de Zond­vloed, dat is daardoor het gevoel - wie dan leeft, wie dan zorgt. Een stevige politicus, die daar dan tegenin durft te gaan! Wat het Westen China en India op alle klimaatconferenties verwijt - aan economische groei boven ecologi­sche duurzaamheid de voorrang te geven - doet het, nu er even financiële en dus electo­rale nood bestaat, prompt zelf. We zijn erg voor het klimaat, maar hier bij de stembus nu even niet, en dus stellen we elke pijnlijke maatregel tot de volgende verkiezingen uit, net als bij de hypo­theek­rente-aftrek.

Harde botsing
Alleen een harde botsing met de wal lijkt hier het schip te kunnen keren - zeker bij de klimaat-ongelovigen die pas de dijken zullen verstevi­gen als zij het water vlak onder hun lippen zien. Dat zal in Nederland uiteraard daar het eerst gebeuren, waar de polders het diepste zijn: in het IJsselmeer. Daarom is het jammer dat de PVV in Almere niet in het bestuursbootje is ge­stapt.

Maar misschien wordt het tijd voor een klein experiment. We leggen alsnog de Markerwaard droog, en geven Wilders daarbin­nen dictatoriale macht. En als dan straks door de zeespiegelstij­ging de Wilderspolder als eerste onderstroomt weten we meteen wie daar bij het kosmische water­boarden net iets langer onder water gehouden moet worden teneinde een schuldbekente­nis af te dwingen.'

Verder in Nieuwslijn Magazine:

• 
  Het Nederlandse betaald voetbal zit financieel in zwaar weer. Bijna dagelijks zijn er berichten over faillissementen en schuldsaneringen. Een gesprek met sporteconoom Ruud Koning.
  

• Een reportage over het nut van fietshelmen in het verkeer voor kinderen. Jaarlijks overlijden 30 kinderen in Nederland door verkeersongelukken met de fiets.

Luister naar deze aflevering van Nieuwslijn Magazine....