Expat On Air
Expat On Air: hét radioprogramma voor expats, elke zaterdag van 09.00 tot 10.00.
Expat On Air is in heel Europa op kortegolf te beluisteren. De uitzendingen zijn ook online te horen via de streams en podcasts. Na de uitzending verschijnt een uitgebreid artikel met audio op Wereldomroep.nl.
de redactie met uw vragen en opmerkingen.
Hendrik Marsman dichtte in zijn beroemde gedicht over het Nederlandse lente landschap: 'Denkend aan Holland zie ik brede rivieren traag door oneindig laagland gaan'. De redactie van Expat On Air denkt dat Nederlanders in het buitenland vooral de winters herinneren als ze denken aan Holland. Het zijn toch de schaatspartijen, de koek en zopie en de elfstedentochten die je nergens anders vindt?
De afgelopen drie winters mogen er zijn. Eind november 2010 viel de winter Nederland binnen met veel sneeuw, kou en ongemak. En dat nadat de winter daarvoor ook al sneeuwrijk en koud was én ook nog eens heel lang duurde. In 2008 was de winter één van de zachtste maar tijdens de Paasdagen, in maart, sneeuwde het op sommige plekken wel tot tien centimeter.
Barre winters
In Expat On Air praten we zaterdag 8 januari 2011 over de Hollandse winters. Is deze winter nu bijzonder en hoe zit het met al die winters in het verleden die we ons herinneren? Waren de winters van 1963 en 1979 echt zo mooi en koud?
Harry Otten van Meteoconsult weet precies hoe het zit. Hij is mede-schrijver van het boek 'De Winters van Toen en de winters van nu.' In het prachtige platenboek geeft hij een antwoord op de vraag of de winters vroeger echt wel zo veel strenger waren. Daarnaast volop aandacht voor kruiend ijs, elfstedentochten en auto's het op IJsselmeer.
Herinnering
Wat zijn de Nederlandse winters? Verlangt u onder de palmbomen naar het bouwen van een sneeuwpop? Bent u, ook al woont u aan het andere einde van de wereld, nog steeds lid van de Elfstedenvereniging? En wilt u, ook al woont u in de woestijn, toch een keer per jaar erwtensoep eten?
Wij willen het graag horen. Schrijf uw herinneringen op onder dit artikel of mail ze naar .
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Al bijna 30 jaar woon ik in Griekenland maar de winterse taferelen van Nederland geven me een romantisch heimwee gevoel. Als kind werd je wakker met de "bloemen" op de ramen (geen verwarming toen!) en liepen we toch vaak door de sneeuw naar school. Toen waren er toch ook strenge winters! Erwtensoep lusten mijn kinderen niet en zoiets maak je niet alleen voor jezelf. Maar hutspot zijn ze gek op! Zo probeer ik ook andere stamppotten op ze uit. Lekkere rookworsten nemen de logees vanuit Nederland mee. Nederlander blijf je in "hart en nieren"!
Ik heb een sterke herinnering aan de winter van 1963. Zelf was ik toen een meisje van 9 jaar, we gingen met vader en broers een "toertje" maken in de auto vanuit Schiedam richting Hoek van Holland, om de zee te zien. Groot was onze verbazing toen we daar het voorste deel van de zee bevroren zagen! Er reden zelfs auto's op maar mijn vader waagde dat niet. Nooit vergeet ik dit beeld.
Nu in een warm land eet ik nog geregeld erwtensoep, als ik geen spliterwten heb, maak ik de soep van erwten uit de diepvries.
Ik heb verleden jaar genoten van Nederland (vooral het noorden) dik onder de sneeuw. Het was mijn vijfde keer terug, in 54 jaar en derde keer in de Nederlandse winter. Tussen al de video en foto's die ik genomen heb, sta ik ook bij een bord met al de informatie i.v.m., de Elfstedentocht.
Ik was in Heiloo (mijn huis in Sydney geruild voor die paar weken, met kennissen). Het begon te sneeuwen toen ik daar het huis gevonden had. Het was weer even een gewaarwording dat sneeuw zo stilletjes naar beneden dwarrelt. (Niet de herrie van regen op het dak en raam dat we hier gewend zijn.) Verschillende lieve kennissen reden mij rond en we hadden het steeds over dit "Winterwonderland". Ik loop hier nu rond met foto's van sneeuw op mijn borst en achter op het t-shirt staat dan ook: 'Winter wonderland'. (kreeg ik als cadeau. Zelf zou ik dat misschien niet op de achterkant hebben laten zetten.)
Zelf rondreizen per trein was een andere zaak. Mijn Nederlands is nog aardig goed. Maar de uitleg van via de luidsprekers i.v.m. veranderingen waren vaak te ingewikkeld voor iemand die 54 jaar in Sydney gewoond heeft.
Minstens twee "informatie" personen, waren niet aardig: "Volg je neus." Had veel veel meer sympatie van een man op het perron, die voor de spoorwegen werkte.
Vanuit de auto vond ik het een vertederend beeld: Zo'n moeder op het voetpad, met een kind op een slee. Ook was het zo leuk te zien hoe ouders en kinderen genoten van het glijden van de dijken af. En ik heb een leuk fotootje van het zoontje van de overburen die duidelijk nog niet zo VEEL sneeuw gezien had en het stond te 'beleven'.
Nee "verlangen" er naar is wat anders. Vind het fijn dat ik het weer eens mee gemaakt heb.
Nieuwe reactie inzenden