Je hebt het niet voor het kiezen waar je wordt geboren, maar het is belangrijk dat je jezelf bent.

Ik ben in 1954 met mijn ouders en zusje naar Brazilië geemigreerd gekomen en ben hier opgetogen. Toch voel ik me nog steeds Nederlands, zelfs na 56 jaren verblijf hier. Ik ben in 1968 min of meer gedwongen genaturalizeerd als Braziliaan, en het spijt me dat de Nederlandse overheid geen prjs stelt op hernaturalizatie, gezien de moeilijk te vervullen eisen voor dit proces. Maar mijn gevoelens blijven nog steeds trots Nederlands en Oranje.

Ik heb altijd gedacht dat ik "onnederlands" was. Ik was altijd verlegen, een kleintje etc etc, maar sinds ik uit Nederland weg ben, ben ik steeds meer gaan merken dat ik meer Nederlandse ben dan altijd gedacht.
Waar je ook gaat wonen buiten je geboorteland, je krijgt altijd een cultuur schok.
In Nederland moet je jezelf bijvoorbeeld in en uitschrijven, hier in Engeland weet niemand waar iemand zit, dus kunt zo verdwijnen.
Nederlanders zeggen wat ze bedoelen, Engelsen nemen meestal 3 "detours", dus duurt het even om eraan te wennen en wat ze precies bedoelen.
Ik woonde nog maar net in Engeland en kreeg al binnen 2 weken een brief van de belastingsdienst om te kijken of ik toch niks open had laten staan in Nederland.
Nederland is vergeleken bij hier super efficient, wat soms ook een beetje als teveel van het goede kan voelen. Maar als ik zou moeten kiezen, werkt dat systeem toch beter.
Ik ken geen Nederlanders hier en zit eigenlijk altijd onder de Engelsen. Ik ben ondertussen met een Engelsman getrouwd en vind het jammer dat je als Nederlander geen 2 paspoorten mag hebben, terwijl mijn man bijvoorbeeld dat wel mag. Ik wil geen Engels paspoort, want 22 jaar opgegroeid in NL heb ik toch het gevoel dat ik daar "gevormd" ben en zal ik mezelf nooit totaal een Engelse voelen. Vreemd wel, want had nooit gedacht dat dat boekje zoveel waarde voor me zou hebben.

Ik ben en blijf gewoon nederlandse, zelfs al zou ik de rest van mijn dagen nooit meer in Nederland wonen. Ik heb nooit aan de nederlandse verkiezingen meegedaan vanuit het buitenland, omdat ik te weinig op de hoogte bleef van waar de politici mee bezig waren. En ik heb maar een paspoort, het nederlandse. Cambridge is heel internationaal, dus daar pas ik wel goed in. Ik praat vaak met internationale mensen, vraag waar zij vandaan komen en vertel ze dat ik nederlands ben, of 'half fries, 100% nederlands'...

ik koester in geen geval mijn Nederlandse identiteit
woon in een klein dorpje in Chili en geniet van de rust en het warm gevoel wat de bewoners mij geven behulpzaam iets waar ze in Nederland weinig van weten en de gezonde en frisse lucht ook iets wat je in Nederland bijna niet meer vind

Afhankelijk van waar je bent, is de Nederlandse identiteit van meer of minder belang.
In Nederland is het van minder belang, omdat bijna iedereen Nederlander is en we denken daarin allemaal hetzelfde te zijn.
Zodra je buiten Nederland komt, ben je anders dan de anderen en vorm je een minderheid.
Het gaat altijd over identificeren, kijken naar verschillen en overeenkomsten. Toen je klein was, voelde je je anders dan je buren, later anders dan de kinderen op de andere school, nog later anders dan de mensen uit het andere dorp of de andere stad, de andere onderneming, en nu anders dan de mensen uit het andere land.
Om met mensen te praten en uit te leggen wie je bent, heb je iets nodig om aan te refereren, of je wilt of niet. Want in het andere land doen ze precies hetzelfde, maar daardoor kunnen ze je niet plaatsen.
Omdat in het nieuwe land niemand het verschil kent tussen jouw vroegere andere buren, scholen, dorpen, steden, ondernemingen etc in Nederland, zal het vaak gaan over wat ze wel kennen: je land.
Het refereren aan Nederland is echter niet een identificeren met alle waarden en normen, dat is onmogelijk met 17 miljoen verschillende Nederlanders met ieder een eigen mening.
Toch wordt het van expats verwacht ('hoe is het nu om als Nederlander hier te wonen?') en voelen we ons verplicht om erover na te denken. Het antwoord is voor iedereen verschillend; omdat we allemaal verschillend zijn.
Dus 'de' Nederlandse identiteit is een illusie; er zijn er 17 miljoen.

Ik denk dat daarom veel expats zeggen dat ze wereldburger of europeaan zijn, dan hoor je toch weer bij een groep, ben je minder 'anders' en hoef je niet meer na te denken over die onmogelijke vraag wat de Nederlandse identiteit is.

We weten heel goed dat we allemaal verschillend zijn, maar het voelt zo lekker onschuldig om er soms toch even bij te horen: met de oranjegekte: we zingen uit volle borst het Wilhelmus en dragen een oranje shirt, pruik, vlaggetje of strikje zodra 'onze jongens' moeten spelen en fleuren in binnen- en buitenland de camping, het hotel of dorp ermee op.
Ik ben niet gek, ik ben een Nederlander.

Nederlander blijf je, geloof ik, je hele leven. Ik zie mezelf echter niet in de "Nederlandse Identiteit" zoals weerspiegeld in dit artikel.
Een ieder heeft zijn eigen identiteit, die weliswaar gestoeld is op Nederlandse bergippen (voor hen die in NL zijn opgegroeid) maar in de loop der tijd is veranderd, beinvloed door nieuwe omstandigheden. Persoonlijk zou ik willen zeggen dat mijn identiteit de mijne is (behalve natuurlijk mijn paspoort) en niet in een hokje is te stoppen. Wel ben ik blij dat ik enige Nederlandse WAARDEN kan handhaven, hetgeen niet altijd makkelijk is.

graag sluit ik me bij Els aan. Ik ben Nederlandse maar ook een wereldburger en dat komt omdat wij veel in het buitenland gewoond hebben. Ook woorden van Twan komen mij heel erg bekend voor. Vooral hebben wij ons verschrikkelijk geergerd aan het afschuwelijk stomme gedoen met het toesturen van de verkiezings papieren die zelfs op de NL ambassade maar gedeeltelijk aankwamen! Wij doen aan dit geneuzel niet meer mee, kijk dan schaam ik me voor de onnozelheid van 1 week voor vetkiezingen de hap op d ebus doen. Wij schamen ons ook regelmatig voor de manier waarop de NL vakantie ganger zich uitleeft in den verre. Wij hoeven niet meer terug naar Nederland, wij zijn te lang weg en passen dus niet meer in het stramien. Gelukkig hebben wij onze mooie herinneringen aan een héél erg mooi land dat heel langzaam toch niet meer is wat het ooit geweest is.

Je krijgt na emigratie in elk geval een heel andere blik op Nederland. Toen ik drie maanden na emigratie naar Zwitserland voor het eerst terug in Nederland kwam, was dat niet meteen een prettige ervaring. Vooral toen ik tegen de negatieve kenmerken opliep en bedacht: "goh, ben ik zelf ook zo?"

Andere negatieve punten die je pas ervaart als je in het buitenland komt:
- de belastingdienst. Natuurlijk heb ik het dan over de conserverende aanslag.
- het gezeur over nationaliteiten. Nederland doet ontzettend krampachtig als het over dubbele nationaliteiten gaat.
- de gebrekkige procedure bij de verkiezingen voor de 2e Kamer (op www.rnw.nl uitvoerig besproken)

Gelukkig zijn er ook positieve punten. Hier in Zwitserland zien ze de Nederlanders over het algemeen graag. Niet alleen hebben hebben de Nederlandse supporters hier bij het EK voetbal een perfecte indruk achtergelaten, ook de mentaliteit "klikt" vaak goed. Natuurlijk wordt er gegrapt over Nederland: de treinen die niet op tijd rijden, de drugs, en of ik wel genoeg zuurstof krijg op deze hoogte. Maar verder voel ik me hier als Nederlander heel welkom.

Ik weet niet of je je identiteit moet "koesteren".... Ik ben Nederlands maar ben ook een wereldburger. Grappig is wel dat niet Nederlanders de Nederlandse "identiteit" als zodanig wel herkennen en ook kunnen waarderen.