De twee kleine christelijke partijen, ChristenUnie en SGP waren vroeger bijna twee handen op één buik. Maar bij de verkiezingen voor de Eerste Kamer afgelopen maandag gunden de twee partijen elkaar niet eens een restzetel. De verzuring tussen wat vroeger 'klein rechts' was speelt al langer. Vorig jaar werd de lijstverbinding bij de gemeenteraadsverkiezingen in Den Haag afgeblazen en in het Europees parlement werd de samenwerking al in 2009 opgezegd.

Feitelijk is de verwijdering al ingezet bij de oprichting van de ChristenUnie in 2000, zegt hoogleraar protestantisme George Harinck de Vrije Universiteit in Amsterdam. 'Het is niet alleen het christelijk-sociale dat de CU introduceerde. Het is ook het elan, de wil om echt regeringsverantwoordelijkheid te dragen, wat in 2007 ook gelukt is. Vanaf dat moment zie je dat de SGP ze kritischer gaat volgen en bevragen.'

Vrouwenstandpunt

Harinck zegt in NL Magazine wel verbaasd te zijn dat de twee partijen elkaar in de Senaat ook geen restzetel meer gunnen, omdat ze in de Eerste Kamer eigenlijk fungeerden als één fractie. Hij denkt dat ook het vrouwenstandpunt - politiek is wat de SGP betreft een mannenaangelegenheid - een rol heeft gespeeld. ' De SGP heeft in 2002 echt moeten slikken toen Tineke Huizinga voor de CU in de Kamer kwam. Aan de andere kant heerst ook bij de ChristenUnie een soort onvrede. Als je nauw samenwerkt moet de CU telkens zeggen van 'ja, daar hebben wij niks mee te maken, wij vinden dat vrouwen wel in de politiek actief mogen zijn.' Op een gegeven moment wordt dat een handicap.'

SGP en ChristenUnie hebben nog altijd veel gemeen. Beide partijen zijn tegen abortus, euthanasie en het gedogen van softdrugs. En vóór handhaving van de zondagsrust. Toch betwijfelt Harinck of het nog goed komt. 'Bij de economische vraagstukken zit de SGP veel meer op de conservatief-liberale lijn en de ChristenUnie op de sociale of sociaaldemocratische lijn. Dat zijn vrij forse verschillen.'

Luister hieronder naar het interview met George Harinck