'Goed afgestemd, 100 jaar radio' is een onlangs verschenen boek dat volgens schrijver en samensteller Hans Pars, te gast in Nieuwslijn Magazine, vooral een tijdsbeeld is van de afgelopen eeuw in Nederland. Het is een bonte verzameling foto's van mensen die naar de radio luisteren of radio maken, van zenders, radio's, zendmasten, zendschepen en studio's.
Pars' eigen vroegste herinnering aan de radio is 'Kleutertje Luister'. Maar uit zijn kindertijd bleef hem toch vooral het verslag van Alfred van Sprang over de Hongaarse opstand in 1956 bij. 'Dat was adembenemend. Zo direct bovenop het vuurgevecht. Je beleefde alles in de huiskamer mee. Hij ging er ook uit met de woorden: dit is het einde van de Hongaarse bevrijding. Het is over en uit.'
Jappenkamp
Kort erna kwam hij als kleine jongen Van Sprang in Den Haag op straat tegen. Pars was met zijn bovenbuurman meegegaan om Sinterklaasinkopen te doen. De buurman en Van Sprang kenden elkaar omdat ze allebei in hetzelfde Jappenkamp hadden gezeten. 'Dat was toch wel heel bijzonder om iemand van de radio zo dan in levende lijve te zien.'
Pars herinnert zich vooral zijn imposante stemgeluid. Stem en beeld kloppen vaak niet met elkaar bij de radio en dat was nu ook weer zo. 'Een schitterende stem blijkt vaak toe te behoren aan een iel of dik mannetje.' Pars weet uit eigen ervaring (hij was presentator van een belprogramma bij Radio West) dat mensen die hem ontmoetten dan dachten: nou dat valt tegen.
Serie
Het fotoboek is onderdeel van een reeks van uitgeverij Scriptum, in samenwerking met het honderdduizenden foto's tellende archief van Spaarnestad. Eerder kwamen al de geschiedenis van de vakantie en het transport in Nederland aan de orde. 'Je moet een bundeling van foto's zien te vinden die een goed beeld van die geschiedenis geven.'
Ook de Wereldomroep is terug te vinden in het boek. Op bovenstaande foto is Marie-Andree Amato, Franstalig programmamaker bij de Wereldomroep in de jaren zestig, te zien. Ze reed in haar gloednieuwe DAF naar West-Afrika om ons te promoten en lokale radiomakers te trainen. Eind jaren zestig begon de Wereldomroep samen met de overheid een opleidingscentrum voor omroepmedewerkers in de Derde Wereld. Dat functioneert nog altijd.
Verder in Nieuwslijn Magazine
- De Nederlander Frans Willeme doet een gooi naar het burgemeesterschap in het Duitse Nordhorn. Niet iedereen daar is blij met de kandidatuur van een niet-ingezetene en Hollander.
- Molukkers in Nederland herdenken de komst van het allereerste schip naar Nederland, vandaag precies zestig jaar geleden
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Heb u prachtige uitgave gelezen. Er staat echter een voor mij storende fout in wanneer het gaat over maritieme communicatie. Zendstations aan de wal worden altijd eerst met de plaatsnaam aangeduid en daarna er achter radio.
Het is dus niet Scheveningenradio maar Radio Scheveningen. Moest me even van het hart als oude radio-officier ter koopvaardij.
Radio luisteren is toch wel een dagelijkse bezigheid geworden de laatste dertig jaar. In het begin was het op de kortegolf en wachten op het carljon wat ging spelen en dan maar hopen dat de ontvangst goed was. In Afrika was de meeste tijd de ontvangst slecht en had een draad aan de gordijnrail die weer verbonden was aan de antenne van de radio om toch naar de Wereldomroep te luisteren op de juiste uitzendtijd. ook in Australie was het op de korte golf en was de ontvangst beter dan in Afrika. Nu zit ik in Thaiand en heb mijn korte golf radio in de wilgen gehangen en luister nu via internet naar de Wereldomroep en dat is toch beter en vier en twintig uur kan ontvangen. Het eerste als ik mijn ogen open doet is de computer aan zetten en afstemmen op de Wereldomroep en naar "het oog op morgen" luisteren. De radio is toch, en blijft toch mijn favotiet, en dan op de tweede plaats de TV. Ik hoop dat de Wereldomroep nog heel lang door mag gaan met de uitzendingen waar ook ter wereld.
Met vriendelijke groeten,Leon Noordermeer. Chiang-Mai-Thailand.
Nieuwe reactie inzenden