Radio Netherlands Worldwide

Mijn herinneringen aan de Wereldomroep gaan terug tot in mijn jeugd in de 50-er/60-er jaren, waarin ik in Utrecht woonde en veelvuldig, onder andere met een zelfgebouwde kortegolfontvanger, naar de uitzendingen vanuit het zenderpark in IJsselstein luisterde. Omdat het zo dichtbij was, was een goede ontvangst van vele uitzendingen, ook in de andere talen zoals Engels, Spaans, Indonesisch en Afrikaans, relatief eenvoudig. Ik kan mij nog uitzendingen voor de Willem Barendsz herinneren, en uitzendingen in de 11-m band, waarvoor ik aparte spoelen moest wikkelen voor mijn KG-ontvanger. Op zondagen waren de uitzendingen van het Happy Station voor mij "vaste prik", inclusief draaiorgelmuziek waar een van mijn grootvaders erg op gesteld was.

In mijn werkzame bestaan bij PTT/KPN, ben ik sedert 1973 vele malen professioneel met de Wereldomroep in aanraking geweest. Het ontwerp en de bouw van het zendstation in de Flevopolder heb ik van nabij vanuit de toenmalige afdeling Omroep en Televisie van PTT meegemaakt. Later was ik als medewerker van PTT/KPN's adviesorganisatie Nepostel frequent op het zendstation op Bonaire, waar indertijd ook een van mijn oud-collega's, Emiel Smit, enige tijd chef van het zendstation was. Leo Kool was ook een goede bekende van mij. Diverse malen heb ik met mijn gezin in de zomervakanties verbleven in een van de huizen die RNW op Bonaire in eigendom had. Twee jaar geleden heb ik nog een bezoek gebracht aan het station onder leiding van Hans Linkels. Ook het studiocomplex in Hilversum heb ik vele malen bezocht en ik kende er vooral in de periode 1980-1995 vele medewerkers, waaronder ook van het RNW Trainingscentrum.

Tijdens mijn internationale reizen ervoer ik middels de KG ontvanger die ik altijd meenam wat de KG-uitzendingen konden betekenen: behoud van contact met Nederland in een tijd waarin geen sprake was van internet. Dat de KG-overdracht inderdaad werkte, met alle nukken als storing en fading, was iets dat ik altijd wel een beetje als een wonder ervoer, gewend als ik was aan de haast vlekkeloze ontvangst in Nederland zelf. Ik kwam in de periode 1985-1995 ook vaak in Suriname, uit welke tijd ik mij herinner dat eind 80-er jaren de uitzendingen vanuit Bonaire gestoord werden op gezag van de Surinaamse overheid. Als stoorzenders werden maritieme zenders in de Cultuurtuin nabij Paramaribo gebruikt. Op verzoek van RNW hield ik zo goed mogelijk bij welk effect de stoorzenders hadden, waarbij vanuit Bonaire de storing onder andere een beetje werd gepareerd door de zendfrequenties enigszins te verschuiven ten opzichte van het stoorsignaal. Toen duidelijk werd dat niet alle maritieme zenders ingezet konden worden, werd vanuit Bonaire een extra zender bijgezet, die niet gestoord kon worden. De rapporten van de storing gaf ik elke dinsdag direkt mee met de bemanning van de KLM, die toen nog maar een keer per week op Paramaribo vloog. Daarmee werd mogelijk ongewenst meelezen voorkomen, want ik vertrouwde de post toen niet al te zeer. Op een bijeenkomst van de ITU is de toenmalige directeur van Telesur nog ter verantwoording geroepen voor de handelwijze van het bedrijf als stoorzenderexploitant.

Nu luister ik veelvuldig naar RNW via internet, wat, overal ter wereld waar internettoegang voorhanden is, gedurende 24 uur een haast formidabele luisterkwaliteit oplevert. Op zichzelf vind ik dat een enorme aanwinst, maar waar geen toegang tot internet is (bijvoorbeeld op zee en in het binnenland van Bolivia of Suriname) is KG toch de aangewezen weg. Satellietontvangst is ook een goed alternatief, maar ook dat is niet overal mogelijk en vereist toch wat meer en anderssoortige ontvangstspullen, die je niet overal met je mee kunt nemen.

Het beeindigen van de Nederlandse uitzendingen ervaar ik als de afsluiting van een zeer lange periode waarin ik de Wereldomroep zeer goed gekend heb en ook wekelijks beluisterde. Hopelijk houden de resterende uitzendingen via internet nog een voortzetting van de band die ik tot nu toe met RNW heb.

John van Oort
Gouda