Radio Netherlands Worldwide

Eindelijk weer eens een goed bericht. Uit Nederland. De Nederlandse sportwagenbouwer Spyker neemt de Zweedse autobouwer Saab over. Saab was tot de datum van de overname door Spyker in handen van General Motors. Een gerenommeerd Europees autobedrijf blijft daarmee in Europa. Nee, het komt terug naar Europa. De demonstraties wereldwijd van de vele “Vrienden van Saab” hebben dan toch een positief effect gesorteerd.

Mijn vrouw en ik hebben vele jaren lang in de al wat oudere Saab Classic gereden. Voor ons werk, familie- en vriendenbezoek en op vakantie naar en door veel landen in het oude Europa. Andorra, België, Duitsland, Frankrijk, Italië, Liechtenstein, Luxemburg, Polen, Portugal, Spanje, Zwitserland. Met ons tweetjes. Onze De Waard tent achter in de grote kofferbak.

Wat laag op de wielen, reed onze oude trouwe 900 Classic, ons met veel zelfvertrouwen, over ’s Heren wegen. Berg op, pas af, heuvel over, heuvel af, door weer en wind, door regen, bliksem en donder. Hij liet ons nooit in de steek. Een keer de klok rond, en nog een keer. Echt nooit een steekje laten vallen? Nee? Ja, toch wel, een keer maar! Tijdens zijn derde ronde dans! Maar dat kwam omdat de Zweedse techniek zich niet liet manipuleren door mijn rudimentair technische kennis van auto’s. En zeker niet van Zweedse auto’s. En vooral niet een auto van het charismatische niveau van de Saab Classic. Vreselijk, ik schaamde mij achteraf behoorlijk. En terecht dat mijn handelen hem in het verkeerde keelgat schoot. Ik had hem ook niet netjes behandeld. Na een lange rit, doodmoe, een beetje weggefrommeld naast onze tent in een hoekje op een simpele camping aan de voet van de Pyreneeën. Dat doe je natuurlijk niet met een auto van stand. De volgende dag kroop ik blij en uitgerust uit onze tent, maar vergat hem te groeten. Ook heb ik niet even het olie- en waterpeil nagekeken. Dat deed ik anders altijd. Good morning my dear Saab! Goed uitgerust, een beetje bijgekomen? Olie-, water- en remoliepeil ok?
En als ik hem dan startte, grommelde hij meteen blij met zijn bekende diepe, wat hese bas. Net zoals een blije Harley Davidson grommelt als hij gestart wordt en wegrijdt. Niet precies zoals de Harley, anders, en dan op zijn Saab Classic’s. Dat heerlijke vertrouwde geluid werd mij die morgen dus niet gegund. Helemaal niets, geen enkele reactie. Dat is schrikken, zo in de middel van het Pyreneese no where. Dealerboekje erbij. Geen Saab dealer te vinden. Ja in Marseille of Barcelona. De Campingbeheerder kende een monteur in het dorp 15 km. verderop. En die kwam. Motorkap open, een beetje kijken, rommelen en wat mompelen. Start u maar. En ja hoor, hij liep. Als een lentezonnetje, als een klaterende ochtendplas. Wat ben ik u schuldig? Niets, want het is een mooie auto! Wie had dat gedacht, een echte “Saab fluisteraar”, zomaar in het wilde Frans-Spaanse grensgebergte. Ik niet. Vanaf dat moment hebben wij ons altijd aan onze ochtendrituelen gehouden. De Saab, mijn Saab 900 Classic en ik. Tot het moment dat wij voorgoed naar een ver land gingen. Wij verkochten hem aan een goede vriendin. Het was gelukkig een liefde op het eerste gezicht. De Saab en zij. Zij en haar Saab. Wij hebben hem later nog een paar keer teruggezien. Maar de rondes gingen tellen, en uiteindelijk is onze Saab naar zijn eigen Saab hemel vertrokken. Ik denk nog vaak aan hem. Mijn trouwe kameraad. Nooit liet hij mij in de steek. Ja een keer, maar dat kwam omdat ik hem in de steek liet.
Als ik ooit weer terug naar Nederland ga, staat er gelukkig een Saab voor me klaar. Een Spyker Saab.