Ik zal het maar meteen bekennen; ik ben een ex-Saab rijder. Ik ben dus -samen met duizenden andere ontrouwe klanten - mede verantwoordelijk voor het debacle waar het sympathieke Zweedse merk uit Trolhättan de aflopen maanden doorheen heeft gemoeten.

Waar ging het mis? Wanneer was mijn liefde voor het ooit zo karaktervolle Saab over? Het begon eigenlijk al met de zeer matige bouwkwaliteit. Daar stonden Saabs weliswaar al jaren bekend om, niet voor niets is de tweedehands waarde niet meer dan een grijpstuiver, maar mijn twee nieuwe (!) Saabs hebben me allebei wel erg lelijk laten staan.
 
DENG!
Zo liet mijn '9-3 coupé' uit 2003 vanaf de allereerste meters na de showroom een hard gebonk horen uit de motorruimte. Bij het flauwste bochtje, bij de geringste verkeersdrempel: DENG! Teruggekeerd bij de garage bleek een van de vier grote bouten waarmee de motor was opgehangen simpelweg te ontbreken! De chef werkplaats trok zijn schouders op: 'Ach meneer...'  
 
Spijt
Ik had het snel gezien met deze auto, maar bleef het merk tegen beter weten in nog trouw. Helaas, het ging van kwaad tot erger. In 2005 kocht ik een 9-3 Sportssedan. Grootmoedig stapte ik heen over het feit dat die auto op het onderstel van een Opel Vectra stond. Hij zag er uit als een Saab,  hij rook als een Saab, hij reed als een Saab. Soit. Maar daar kreeg ik snel spijt van.
 
Rijdend Stoombad
Al in het eerste half jaar liet de glanzende bolide midden in het centrum van Antwerpen beide elektrische ramen met een klap omlaag donderen. Het regende, en wat ik ook deed; ze bléven omlaag.  Korte tijd later hield de interieurventilator ermee op; binnen een paar minuten voelde de auto aan als een rijdend stoombad, en om uitzicht door de beslagen voorruit te houden moest ik bij ieder weertype en elke snelheid de ramen openhouden. Die ventilator, diep verscholen achter het dashboard, is vier keer vervangen!
 
De verdere drama's zal ik hier onbesproken laten, maar ze waren ernstig, en veelvuldig.  
 
'The General'
In diezelfde periode kwam het eigen karakter van Saab onder invloed van General Motors steeds verder in de knel.'The General' heeft zijn kleine Zweedse stiefdochter nooit begrepen. En het laatste wat de klanten nog trok, het 'beetje speciale' van Saab verdampte. Het Vectra onderstel was natuurlijk een 'faux pas' zonder weerga, maar het was nog lang niet het ergste.
 
Met een schokkend gebrek aan inzicht bedacht GM dat Saab uit de rode cijfers zou klimmen als ze een SUV in het gamma zouden krijgen. Na wat rommelen in de magazijnen kwam er een foeilelijke en ouderwetse Ford SUV in de showroom te staan waar een uiterst krampachtig Saab-neusje 'aangekleid' was. Het gedrocht verkocht voor geen meter.
 
Rommelzolder
Misschien was die Ford wel té groot', dacht de Generaal, en klom weer op de rommelzolder. Het resultaat was een nóg grotere klap in het gezicht van de klanten: Saab lanceerde het kleine model '9-2', een nauwelijks vermomde Subaru. Gelukkig is dat geval nooit in Europa op de markt gekomen, maar wat imago betreft was het kwaad geschied; de klanten holden bij bosjes weg.
 
En ook ik hield het voor gezien. Ik rijd nu Skoda, wat onder echte 'autofielen' nog steeds 'Not done' is. Die auto is net zo duur als mijn laatste Saab, maar hij is groter, comfortabeler, schoner en zuiniger. En er is na jaren nog steeds niks kapot! Als echte Hollander ben ik best bereid te betalen, maar ik wil wél waar voor mijn geld.
 
Spyker?
En Spyker? Zal dat maffe kleine -en verliesmakende - sportwagenmerkje echt de redding betekenen? Komt het de lening van 400 miljoen die het krijgt van de Europese investeringsbank te boven? Eén ding heeft Spyker goed begrepen; het kapitaal van Saab is zijn geschiedenis, zijn imago, en zijn karakter. Als dat weer terug kan komen juist door de ontwerpers in Trolhättan de vrije teugel te geven, dan heeft Saab een kans, dan kunnen de klanten zomaar terugkomen.
 
 Eigenlijk is het als het verhaal van David en Goliath. Weten we het nog? David won.