Radio Netherlands Worldwide

Geacht college

Ik ben zeer verheugd om te vernemen dat de politiek inziet van de rechtsongelijkheid van partneralimentatie en steun dit volop..
Graag wil ik u mijn geval voorleggen.
In de eerste plaats ben ik in juni 1997 veroordeeld tot partneralimentatie na 24 jaar huwelijk. Er waren geen kinderen meer in het spel en mijn ex kon normaal werken, wat door de rechter ondanks het hoger beroep door mij ingesteld van de tafel werd geveegd. Zij gaf als argumentatie aan dat de werkzaamheden van dien aard waren dat zij niet financieel kon rondkomen en ook niet meer aan het werk kon komen. Op dat moment was haar leeftijd 46 jaar. Haar gezondheid was niet beperkend en er waren geen omstandigheden om hier rekening mee te houden. In de periode hierna is zij wel regelmatig aan het werk geweest tot medio 2000. Na kleine ziekenhuis opnames en overlijden van haar vader heeft zij het voor elkaar gekregen om zich in januari 2003 volledig arbeidsongeschikt te laten verklaren. Gezien haar leeftijd (51 jaar) hoefde ze niet te worden hergekeurd. De mogelijkheid om ondersteuning naar passend werk werd door haar constant afgewezen. De partnerplicht liep aanvankelijk af op 14 juni 2009. Hierna ben ik gestopt met betalen. Mijn ex ging in beklag, met het gevolg dat ik in ieder geval veroordeeld ben tot mijn 65e jaar (maart 2015). Daarna heeft zij de mogelijkheid om alsnog weer verlenging aan te vragen ondanks dat zij partnerpensioen ontvangt. Van deze mogelijkheid gaat zij zeer zeker gebruik maken omdat er voor haar minimale of geen kosten zijn, maar ondergetekende alle kosten voor advocaat en dergelijke zelf moet ophoesten. Mijn inkomen is modaal dus geen vetpot. Ik moest in het begin fl. 400,= (€ 188.=) betalen en nu betaal ik al € 260,=. Dus ik heb volgens mij levenslang.

Graag zou ik aan deze rechtsongelijkheid een einde willen zien en steun daarom van harte jullie voorstel.