Catharina’s zonnige leventje in Alicante eindigde in een Spaanse hel toen haar man haar aan de kant zette en ze als Nederlandse rechteloos leek.
Het begon als een sprookje. Tijdens een vakantie op Kreta ontmoette Catharina de Spaanse José en het was meteen raak. De hoogopgeleide José wilde altijd al een buitenlandse vriendin, ongeëmancipeerd als de Spaanse vrouwen in zijn ogen zijn.
De eerste vijf jaar reisde Catharina op en neer naar Spanje om José te kunnen zien. Daarna zegde ze haar baan in Nederland op en trok in bij haar Spaanse vriend, in een prachtig huis nabij Alicante.
Droomleven
Catharina genoot van haar droomleven. Een huis met zwembad, tennisbaan en een enorme tuin vol fruitbomen en palmen, het kon niet op.
Natuurlijk was het niet alleen maar koek en ei. José was volkomen gericht op zichzelf en deed waar hij zin in had. Als Catharina hem daar op aansprak bezwoer hij haar 'al in therapie' te zijn om dit probleem aan te pakken. Na ruzies vertelde hij haar altijd hoeveel hij van haar hield en dus liet Catharina het er maar bij.
Affaire
In december 2008 pakte Catharina de computer van haar man om even snel iets op te zoeken. José dacht dat ze die pc nooit gebruikte en dus stuitte Catharina bijna meteen op een mailwisseling tussen haar man en een Poolse vrouw die aan duidelijkheid niets te wensen overliet: de twee hadden al een tijdje een affaire.
Berekenend
Uiteraard zakte de grond onder haar voeten weg toen Catharina de liefdesmailtjes las, maar waar ze helemaal kippenvel van kreeg was de koele berekending waarmee haar man te werk was gegaan. Het leek wel alsof hij zijn minnares van tevoren zorgvuldig had uitgezocht. Het ging om een Pools-Joodse vrouw, iets wat José altijd al fascineerde. De vrouw had hetzelfde boek als José vertaald, van het Spaans naar het Pools, en José begon haar ongezien via de mail het hof te maken. Tot de twee elkaar op een van tevoren gepland congres ontmoetten en het meteen een affaire werd.
Deze berekenende opstelling zou José daarna typeren. Geconfronteerd met zijn minnares was het enige wat hij zei: 'prima, dan gaan we scheiden, regel het maar'. Waarna hij meteen het kaartje van zijn advocaat aan Catharina overhandigde en naar een congres vertrok. Met zijn nieuwe vriendin.
Eindeloze treiterijen
Catharina was in shock. En het werd nog veel erger. Beledigd als José was dat Catharina hem niet binnen wilde laten toen hij terugkwam van zijn congres, belde hij meteen de politie en klaagde haar aan wegens huisvredebreuk. Een maand later moest ze al voor de rechtbank verschijnen. De zaak werd geseponeerd, maar dit was nog maar het begin van eindeloze treiterijen.
Uit de verzekering gegooid
Zo gaf José te kennen niks meer te willen betalen en toen Catharina geld van de gezamenlijke rekening wilde halen, bleek haar bankpas geblokkeerd. Voor José een fluitje van een cent om te regelen, want hij was bevriend met de bankdirecteur. Ook werd Catharina met haar zoon per direct de ziektekostenverzekering van de universiteit uitgegooid. Voor José een kwestie van één telefoontje, voor Catharina een lijdensweg. Omdat ze geen werk had, kon ze zich niet meer verzekeren bij het Spaanse ziekenfonds.
'Nederlandse vriendinnen waren verbijsterd. Waarom gedroeg José zich van de ene op de andere dag zo? Ik kon het na jaren wonen in Spanje wel verklaren: hij had gewoon de knop omgezet. Scheiden is in Spanje meteen oorlog, waarbij het gevoel wordt uitgeschakeld en het alleen nog maar gaat om zoveel mogelijk materie zien mee te krijgen.'
Spaanse hel
Catharina's zonnige leventje werd een Spaanse hel. Er was geen enkel medeleven, integendeel. Catharina kreeg het gevoel dat mensen uit de omgeving in hun vuistje lachten. 'Zo van: daar gaat je luxe leventje, Hollands mevrouwtje. De mensen kozen voor José, want die was Spaans en had status en ik was 'maar' een vrouw.'
Op aanraden van haar ouders, die haar ook van de ene op de andere dag moesten onderhouden, ging Catharina op zoek naar een eigen advocaat. Een vernederende tocht, want niemand wilde helpen. 'Iedereen zei: jij gaat als buitenlandse natuurlijk terug naar Nederland, je hebt geen werk, dus er valt niet veel te halen.'
Pro deo
Uiteindelijk probeerde ze een pro-Deoadvocaat te krijgen. Dat gaat in Spanje via de rechter die beoordeelt of je daar recht op hebt. 'Dat was afschuwelijk. Volgepropte lokalen, het was al volop crisis in Spanje, dus ontslagen mensen die hun huis uit moesten, probeerden massaal aan een pro-Deoadvocaat te komen. En dan sta je daar dus tussen al die mensen huilend je verhaal te doen. Niet dat ik een advocaat kreeg, want José had een goede baan. Dat hij niks wou betalen, interesseerde die rechter niet.'
Internationale advocaat
Ondertussen deed Catharina een paar verstandige dingen. Allereerst bleef ze angstvallig in haar huis wonen, ondanks meerdere rechtszaken die José aanspande om haar eruit te krijgen. Verder vond ze eindelijk een goede, in internationale echtscheidingen gespecialiseerde advocaat. Met haar stelde Catharina een uitgebreid convenant op, waarin precies werd vastgelegd hoeveel José voor Hercules zou moeten betalen en hoe de omgangsregeling zou moeten zijn.
Uiteraard lag José dwars, maar uiteindelijk tekende hij het convenant. Vervolgens probeerde Catharina het huis te verkopen. Dat ging zeer moeizaam, en ondertussen kwam José op de gekste tijden langs om haar te tonen dat het ook nog altijd zijn huis was en dat hij dus mocht komen wanneer hij wou. 'Ik stond stijf van de stress, maar wist ook dat er voor mij als Nederlandse vrouw alleen in Spanje geen toekomst meer was. Dus ik ging gewoon door en zocht ondertussen op internet naar een huis in Nederland.'
Hou je moedertaal aan
Ze bereidde haar zoon voor op een nieuw leven. Gelukkig had ze altijd Nederlands met hem gesproken, dus de taal was voor Hercules geen enkel probleem. Nog zo'n aanrader, volgens Catharina: spreek van het begin af aan consequent alleen je moedertaal met je kinderen. Het heeft Hercules gered op zijn nieuwe, Nederlandse school.
Uiteindelijk lukte het Catharina het huis in Alicante te verkopen en een kleine woning in Amersfoort te bemachtigen. De nieuwe school was al uitgezocht, het afscheid van Hercules op zijn oude school was geweest en in het convenant stond keurig beschreven dat Hercules in mei, dus voor het eind van het schooljaar, zou vertrekken. Het leek Catharina handig dat de jongen al voor de zomer zou kennis maken met zijn nieuwe klas in Amersfoort, vandaar.
Maar op het laatste moment gooide José weer roet in het eten. Toen hij achter de plannen van Catharina kwam, spande hij meteen een nieuwe rechtszaak aan. 'Stond ik weer bij de rechter de boel uit te leggen met mijn ex naast me in driedelig pak.' Het zou volgens José niet goed zijn voor Hercules 'curriculum' om de laatste schoolweken niet af te maken in Spanje.
Kinderontvoerder
De rechter vroeg bedenktijd. Tijd die er niet was, want Catharina en Hercules zouden de volgende dag naar Nederland vliegen. 'Dat zat er natuurlijk achter bij José. Je mag een kind niet meenemen naar een ander land zolang de rechter nog geen uitspraak heeft gedaan. Doe je dat wel, dan ben je meteen al je rechten op het kind kwijt en word je zelf als kinderontvoerder opgepakt.'
Zenuwslopende uren braken aan. Uiteindelijk besloot Catharina dat Hercules niet mee zou vliegen. Ze liet hem achter in Spanje bij haar ouders die op hem zouden passen. Een verstandig besluit bleek, want José stond haar op het vliegveld al op te wachten, klaar om haar af te laten voeren als ze hun zoon bij zich zou hebben gehad.
Na vijf dagen deed de rechter uitspraak, Hercules mocht gewoon naar Nederland. Catharina's moeder vloog onmiddellijk met het kind naar Amsterdam. 'Er viel wel 10 kilo van me af. Nu vielen we godzijdank onder de Nederlandse wet. José kon ons niet meer pakken.'
Geen uitkering
En nu kijkt Catharina tevreden uit over haar postzegeltuintje in een buitenwijk van Amersfoort. Ze is hard op zoek naar werk, want ze krijgt geen uitkering en geen kinderbijslag. 'Dat is wel weer typisch Nederlands, al die regeltjes. Ik zou geen duurzame relatie met Nederland hebben en heb daarom nergens recht op. Zonder de steun van mijn ouders zou ik nergens zijn. Maar we zijn hier gelukkig, al is alle luxe weg.'
'Hercules kan hier op de fiets naar school, hij voelt zich heel zelfstandig. Hij kan hier echt kind zijn en geniet van de rust op zijn school. Zijn juf is oprecht geïnteresseerd. Toen zij belangstellend op Hercules afstapte, schrok hij zich rot. In Spanje doet een juf dat alleen als je iets gedaan hebt! En het allerbelangrijkste is natuurlijk dat de stress weg is. José is definitief verleden tijd.'
Meer interessante artikelen lezen? Abonneer je op het gratis WereldExpat Magazine
E-mail deze pagina
Print deze pagina
Vrouwen van tegenwoordig worden geacht economisch onafhankelijk te zijn en ook onafhankelijk te handelen. Ik ben ook een alleenstaande moeder in Spanje en heb altijd mijn eigen brood verdiend en dat is uiteindelijk mijn redding geweest. Ik beweer niet dat het altijd even gemakkelijk is, maar ik heb hier niets te klagen. Onderwijs en nagenoeg gratis en goed net als de ziektenkostenverzekering. We hebben hier zon, rust en nauwelijks stress en dat is ook heel wat waard.
ik zou bij deze wat informatie willen bekomen omtrent een scheiding met een spanjaard, waar ik ook een dochter van 10j bij heb,ik ben al meer dan een jaar gaan verhuizen met de bedoeling van hem te scheiden,maar hij blijft mij achtervolgen,zelfs met een privaat detective,hij blokeert mijn rekeningen en betaalt niets zo dat ik in de financele problemen kom te zitten,ook probeert hij onze dochter te manipuleren door haar uit te vragen telkens hij haar belt,waar zij helemaal overstuur van geraakt,kan iemand mij helpen,want aangezien mijn advocate ook niets voor me doet ,enkel de rekening opstuurt,zit ik in de put en weet me geen raad. Bij voorbaat dank.
Goed van jullie ik hoop dat jullie heel gelukkig worden in Nederland weet wat je hebt doorgemaakt ben hier al 4 jaar mee bezig gelukkig heb ik hier een leuke baan maar het liefst ga ik morgen naar Nederland terug met mijn dochter. Ook al zijn er geen luxe rust en vrede is alles en weet zeker dat Hercules Nederlandse school veel leuker vind Dikke kus voor alle 2
Ik zit in een soortgelijke situatie, maar ik was erg verbaasd te lezen dat bij terugkomst in Nederland zij geen recht heeft op kinderbijslag en bijstand!!!!
Onvoorstelbaar!
Al die buitenlanders in Nederland hebben die dan wel een duurzame relatie met Nederland? Ik denk dat als je van geboorte Nederlandse bent, dat je dan een hele duurzame relatie hebt met je land, want dat voel je in je hart en je bent trots op je land! Jammer dat ze dat bij de sociale dienst niet begrijpen!
Hmm..."Het gaat dan om juridische, sociale en economische binding. Vragen die hierbij gesteld worden gaan bijvoorbeeld over het hebben van een tweede woning buiten Nederland, de verblijfplaats van gezinsleden, het doel van het verblijf in Nederland, mogelijke binding met een ander land en de plaats in het maatschappelijk leven."
Ik woon in Nederland en ik voldoe al niet aan deze voorwaarden, toch ontvang ik bijstand; Ik heb geen baan, vrienden of familie anders dan een minderjarig kind(die wel een schoolverbintenis heeft. Op de vraag of ik problemen zou krijgen als ik in het buitenland een nieuwe start zou maken kreeg ik te horen dat, mocht het mislukken, ik benadeeld zou worden bij nieuwe aanvraag wegens wangedrag.
Ik weet zeker dat zodra ik in het buitenland zit ik er beter aan toe zou zijn, wel (oppervlakkige)vrienden zou hebben en een baan of autarkisch zou zijn...maar ik heb ook PTSS en deze last is me met een minderjarige kind net iets teveel stress. Kostte me weer een paar maanden om daar van bij te komen, gevangen zitten in een zgn. vrij land...het is toch de bedoeling dat we uit de bijstand komen?
Beste Catharina,
Niks persoonlijks maar het lijkt me dat je gewoon zélf je problemenen moet oplossen en niet moet rekenen op 'vadertje staat'.
Is een beetje een (slechte) Nederlandse mentaliteit dat de 'staat' alles moet oplossen; leer gewoon om op eigen benen te staan.
Veel sterkte!
groet,
R.
wat mij opvalt is dat de (zullen wemaar gemakshalve de echte) nederlander , mee te maken krijgt is de alternatieve discriminatie, om te beginnen is onze huidskleur niet goed, getint of zelfs donkerbruin is beter, een grote mond , meestal in een voor ons niet verstaanbare taal levert over het algemeen overvloedige financiele en andere soorten steun op, wij , de meestal langere tijd in het buitenland verbleven nederlanders, kijken bij terugkeer tegen een maatschappij aan die de onze niet (meer)is,
de politiek is van geen kant meer te volgen, mijn inmiddels overleden vader zei tegen mij bij het afschaffen van de dienstplicht, "de instroom kan beginnen" de week daarop wees Mr.G.J.B.Hilterman is zijn radio kolom " nederland stelt zich open aan etnische mee eters" , deze hebben met hun wel gevulde buikjes voor de terugkerende nederlander niets overgelaten. Op is , voor hen althans op.
Beste Conny en redactie.
Het klopt als je met Spaanse ingezetene voor het gerecht komt heb je weinig kansen,toch spreekt men over Europees recht.
Het verhaal van deze vrouw is heel vreemd want er is ook een nieuwe wet aangenomen die bij scheiding speciaal de vrouw beschermd,mijn conclusie is dan ook dat deze echtgenoot wel over heel goede vrienden beschikt.
Zoals je wel zult begrijpen is recht krom en vooral in de zuid europese landen.
Zonder geld en goede vrienden kom je hier nergens.
Ik heb zelf 7 jaar lang voor de rechtbanken tegen een Spaans ingezetene gestreden en uiteindelijk mijn gelijk gekregen.Van de belasting gewonnen,de gemeente Arona en bank de bilbao.(wel heb ik met geld moete strooien wat ik later allemaal er bij hebt gerekend)
Heeft veel geld gekost en daar bij kwam dat ik veel ervaring op dit gebied heb en over goede vrienden Beschik.(wel vermeld het loopt niet in alle gevallen zo goed af)
Met geld is werkelijk alles te koop,daarbij komt dat je werkelijk invloed moet hebben via goede vrienden.
Ook advocaten zijn niet te vertrouwen,net als notarissen daar kun je helmaal niets mee.
Ik wil een ieder waarschuwen,vertrouw nooit een notaris of advocaat.
Koop nooit via een makelaar onroerendgoed,kost hier namelijk 6 tot 6,5 %,Ga altijd naar een bank en vraag desnoods om een kleine hypotheek,die kun je na registratie snel aflossen
Als een Advocaat nodig hebt pas op,als je eenmaal klant bent kun je ook niet meer van de advocaat af,ook als hij erg slecht blijkt te zijn(zoek iemand die je taal spreekt en maak goede afspraken op papier.
Alles enorm frustrerend vooral als je niet de weg weet.
Tot slot:
Mijn naam is tony de Gouw ik heb diverse bedrijven en bezit diverse bedrijfs onroerend goed,wat ik verhuur(zo beschik ik over veel ervaring op een groot gebied)
Ook in Nederland en daar kom ik dan ook regelmatig voor naar Nederland maar woon zelf op tenerife en geniet verder van het prachtige weer,want dat kunnen ze mij hier niet meer weg nemen.
Ik hoop hier mee mensen te helpen en te waarschuwen.
Mooi weer kan ook problemen met zich mee brengen.
Met vriendelijke Groeten,un cordial saludo.
A.H.de Gouw O.G.
Beste reageerders op dit verhaal,
Er is, zo te zien, veel onduidelijk over scheiden in het buitenland en je rechten als je besluit terug te keren naar Nederland. Collega Margreet Strijbosch heeft onderstaand al uitgelegd hoe het zit met het recht op bijstand. Ik wil graag nog even het artikel 'Internationale echtscheiding, welke keuzes moet je maken' onder de aandacht brengen, van onze internationale juriste Sabine Verbeek. http://www.rnw.nl/nederlands/article/internationale-echtscheiding-welke-keuzes-moet-je-maken
Hopelijk geeft dit al wat meer duidelijkheid. Dezelfde expert heeft ook een artikel geschreven over verdeling van vermogen na een internationale echtscheiding: http://www.rnw.nl/nederlands/article/verdeling-van-vermogen-na-een-echtscheiding
Daarnaast wil ik jullie er graag op wijzen dat wij binnenkort een artikel publiceren, gemaakt door de Sociale Verzekeringsbank, SVB, wat zal gaan over het recht op kinderbijslag. Daarin wordt ook uitgelegd wat wordt bedoeld met de 'duurzame relatie' die iemand met Nederland moet hebben, wil diegene recht hebben op kinderbijslag.
Hartelijke groeten, Conny van den Bor, redacteur www.wereldomroep.nl/nederlands
Ik ben nou toch wel erg benieuwd wat de waarheid is omtrent iemand's rechten als je terug komt naar Nederland met je kinderen, zonder baan en zonder geld. Kan iemand verheldering geven?
Bijstand
Op de website van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid staan de voorwaarden vermeld voor het aanvragen een bijstandsuitkering. Ook daarvoor geldt dat iemand legaal in Nederland moet wonen en een vaste verblijfplaats dient te hebben, niet in eigen onderhoud kan voorzien en over onvoldoende eigen middelen beschikt. Een gezin mag niet meer dan 10.910 euro bezitten, voor een individuele aanvrager is de grens de helft van dit bedrag, 5.455 euro.
Volgens Jeantine Reiger, woordvoerder van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, gelden voor het recht op een uitkering in principe dezelfde voorwaarden als voor andere Nederlanders die al in Nederland wonen. Maar aan remigranten worden aanvullende voorwaarden gesteld. De uitkerende instantie, de gemeente, zal ook onderzoeken of de aanvrager een persoonlijke en duurzame band met Nederland heeft. Het gaat dan om juridische, sociale en economische binding. Vragen die hierbij gesteld worden gaan bijvoorbeeld over het hebben van een tweede woning buiten Nederland, de verblijfplaats van gezinsleden, het doel van het verblijf in Nederland, mogelijke binding met een ander land en de plaats in het maatschappelijk leven.
Zie verder: http://www.rnw.nl/nederlands/article/tips-voor-terugkeer-naar-nederland
Ik sta een beetje met mijn oren te klapperen na het lezen van de reacties hier.
Er kunnen nog zoveel wetten en regeltjes zijn, maar de instanties waarmee je van doen hebt, moeten ze wel goed kunnen toepassen. Doen ze dit niet, sta je mooi te kijken. Hier in Denemarken kent men bijvoorbeeld de EU-regelgeving ook niet altijd. Als je hier komt wonen, word je soms van het kastje naar de muur gestuurd bij je inschrijving. Bij de een gaat het gemakkelijk, bij de ander gaat het moeizaam. Je bent toch afhankelijk van de persoon met wie je op dat moment te doen hebt. Na een vergeefse rit naar het staatsambt heb ik heb mijn baas moeten vragen om gelijk een vast contract voor me op te stellen, omdat ik anders de eerste drie maanden (proeftijd) niet verzekerd kon zijn, terwijl ik wel belasting betaalde. Puur omdat men de regels niet juist wilde toepassen.
Dat de een gemakkelijk in Spanje kan scheiden voor 600 euro, is geen garantie voor anderen. Spanje is vast op de goede weg, maar het is niet lang geleden dat de corruptie floreerde, zeker op de woningmarkt. Dat krijg je er niet zomaar uit.
Dus noem het een avontuur, maar als je steeds tegen een muur oploopt, en je je helemaal alleen voelt, dan kan het wel als een hel voelen. Het feit dat Catharina niet werkte, is iets waar zij uiteraard in overeenstemming met haar ex-man voor heeft gekozen. Eigen-schuld-dikke-bult-opmerking vind ik persoonlijk dan ook niet op zijn plaats.
Succes, Catharina! Ik hoop dat je in Nederland weer iets kunt opbouwen.
Ik denk dat de meeste mensen zich te veel concentreren op deze specifieke zaak. Uiteraard is een scheiding heel vervelend, maar het maakt in mijn gedachten niet veel uit waar dat ook ter wereld plaats vindt. In deze situatie gaat het om een gecompliceerde scheiding waarbij uitwegen bewandeld moesten worden om het leven van Catharina weer op orde te krijgen. Nederland was uiteraard een goede optie omdat ze daar familie en vrienden heeft. Geen onlogische gedachte als je plotseling in een situatie verzeild raakt waarbij je financieel dus volledig in de kou komt te staan. Uiteraard weten wij (ex-) Nederlanders die al vele jaren in het buitenland wonen dat ze daar werkelijk niet op ons staan te wachten. Maar het artikel gaat in mijn ogen meer om de essentie van het doormaken van een scheiding die in het buitenland plaatsvindt en waar je dan als partner staat in termen van je rechten etc. vooral kijkend naar de wijze van tactiek en manipulatie door haar ex-man vanwege zijn zogenaamde 'positie'. Ik ben ook in het buitenland gescheiden, maar ik heb tot op zekere hoogte altijd op vriendschappelijke wijze onze scheiding op redelijke wijze te weten regelen. Ik wens Catharina veel succes met zoon Hercules in Nederland!
Woon al 20 jaren in the USA, gescheiden en her-trouwt. Ik kwam in Amerika aan met twee koffers. De eerste maand in Amerika haalde ik mijn amerikaans rijbewijs, de volgende maand kocht ik een auto, de maand daarna ging ik aan het werk. Werk al 20 jaren in dit land, 16 jaren bij de politie, ik werk me rot en ik moet wel als ik wat wil bereiken en geld in mijn spaar rekening wil hebben. Niemand heeft mij ooit gezegd wat ik moest doen, en ik heb me zeer zeker nooit afhankelijk van een man gemaakt! Als ik lees dat Catharina zegt: "alle rekeningen werden op mijn naam gezet terwijl ik geen inkomsten had,hij vertrok voor een sabbatical naar Polen en ik bleef achter met het kind", dan kun je toch aan je tenen voelen dat hier iets niet goed is!! Het is niet makkelijk om in het buitenland te wonen, en een scheiding is niet leuk waar je ook woont, maar informeer je, leer waar je recht op hebt, en spaar je geld zodat je niet afhankelijk van iemand bent. Ik heb mijn eigen huis, land, auto, spaar rekeningen, meubels, verzekering en ik hanteer het geld in de familie, niet mijn man. Niemand heeft mij ooit iets gegeven, ik zou het niet anders willen, ik heb voor alles zelf gewerkt en daar ben ik trots op. Je hebt je eigen toekomst in je handen, je kunt onafhankelijk zijn of je kunt afhankelijk van iemand anders zijn en op het einde op een kruimeltje zitten te wachten. Ik wens je het beste.
In Mexico gescheiden zonder mijn medeweten. Als buitenlander heb je geen rechten in dat land. Tot op vandaag staat er een arrestatie bevel uit voor mij omdat ik de uitspraak van de rechtbank niet schijn nagekomen te zijn (welke ik noch steeds niet ontvangen heb). Ondertussen worden mijn kinderen in Mexico gehouden door de nu ex-schoon familie en ex-vrouw.
Het is heel, heel erg moeilijk om naar NL terug te komen! Een woning vinden gaat al niet, of heeeel erg duur: je hebt nergens recht op. Dann werk vinden, dat is me zowaar gelukt en dan nog een school vinden voor je kind, het liefst hetzelfde systeem, ook níet gelukt. Ik heb het dan opgegeven, na maanden van stress, en ben in D. gebleven.
Het maakt echt de indruk, dat je beter weg kunt blijven, ik heb nog nooit zoveel intolerantie beleeft en onvriendelijkheid!! Je leert een stuk van NL kennen, heel negatief, die niet bemerkt wordt als je er zelf woont. Als asielzoeker wordt je op alle mogelijke manieren geholpen, als je na jaren terug wilt, als Nederlander, is dat bijna onmogelijk! (of met veel, veel geld!)
Woon al meer dan 14 jaar in Patagonië, Argentinië. Ben nog steeds Nederlander, praat Nederlands met mijn kinderen en heb geen Argentijnse nationaliteit. Woon met 3 kinderen, de moeder heeft ze achtergelaten en heeft nooit meer wat van zich laten horen. Gisteren werd met oudste dochter 14, mijn jongste zoontje was nog geen jaar oud toen zijn moeder verdween. Kinderbijslag hier heb ik als vader nooit kunnen regelen. Ik heb er recht op maar de lokale instanties denken nog steeds dat ik gek ben, dat in Nederland de rode loper voor mij uit licht, en werken me slechts tegen. Heb geiten, kippen, varkens en een enorme moestuin, maar nooit vaste inkomsten gehad. Als ik €200,- per maand aan boodschappen uitgeef is het veel.
Met een kleine investering kan ik enorme economische voorruitgang boeken, maar is me nog nooit gelukt om een instantie of fonds te vinden. Woon in een omgeving met kleine gemengde organische boerderijen. Geen industrie, een beetje toerisme. Een bevolking uitermate solidair en vakkundig. Veel ruilhandel. Ik doe alles met mijn handen. Ben in Nederland heel Beta opgeleid, heb nooit geleerd af te dingen of op te komen voor mijn rechten als individu. Nu ben ik timmerman, metselaar, bosbouwer, akkerbouwer, veehouder, huisvader en vrolijk en gezond. Mijn kinderen hebben alleen maar tienen op hun rapport op school.
Na de devaluatie is het voor mij praktisch onmogelijk geworden om terug te keren naar de "eerste wereld". EEn ticket kost al gauw een paar maandsalarissen en ik heb geen salaris. Heeb veel steun aan van mijn familie in Nederland en wens iedereen daar het beste toe. Ben er van overtuigd dat iedereen zijn eigen boontjes moet doppen, de krant in Nederland beter niet kan lezen om zijn goede humeur niet te verliezen. Wees niet bang voor natuurrampen of "moslims". Denk globaal en handel lokaal. Beter een goede buur dan een verre vriend.
Proficiat! Ik dank U voor uw heerlijke wijde blik!
Ben 100 % procent eens met wat U schrijft. Woon zelf al meer dan 40 jaar in Spanje en heb mij volkomen aangepast met de lokale omstandigheden. Ik zou er niet over denken om ooit weer eens in Nederland te gaan wonen (en dat is geen kritiek) , maar ik zou mij nu niet meer aan kunnen passen met de leefgewoontes van daar en uiteindelijk woon ik hier op 2 uur vliegafstand.
Ben geabonneerd op de wereldkrant van Nederland, maar zo klein als die is, toch vaak te veel.
Ik wens U veel sterkte en geluk, maar misschien bent u daar al mee behebt!
Beschouw mij maar als een verre vriendin! Johanna
Misschien handig om te bekijken voor mensen in hetzelfde schuitje, of met meer vragen: http://ec.europa.eu/civiljustice/divorce/divorce_spa_nl.htm
Ook is het altijd slim om je huwelijk in Nederland te registreren, dit kan over de post via Den Haag. Er zijn genoeg expats hier in Spanje, waaronder advocaten die gespecialiseerd zijn in internationale rechten. Ik ben zelf in Catalonie getrouwd, en daar gelden andere regels dan in de rest van Spanje. Ik werk hier echter ook, en heb wat dat betreft dezelfde rechten als m´n man.
Sterkte met alles.
Veel mensen willen wel weg uit het koude, regenachtige Nederland, waar niets goed aan is. Maar als er problemen zijn verwachten ze wel te kunnen terugkeren en in Nederland in het pluche terecht te komen. Als je al zo lang weg bent, heb je ook al die jaren niets bijgedragen tot het sociale zekerheidssysteem. Je kan dan ook niet verwachten dat je onmiddellijk weer recht hebt op uitkeringen. Het geld moet ergens vandaan komen.
Ik ben het helemaal met Rosa eens, waarom reageren mensen zo fel (''dit is klets''), terwijl ze niet weten hoe de regels zijn. Dit is een mooi, helder en persoonlijk verhaal over hoe je, nadat je verlaten wordt door je buitenlandse man in het buitenland, je dubbelop ellende kunt ervaren. Goed om te lezen hoe belangrijk het is je kind tweetalig op te voeden, just in case, en dat je alles goed moet vastleggen door een advocaat. Door alles in twijfel te trekken geef je deze vrouw nog een extra trap na, geeft zo reageren een kick of zo? En waarom wil die Kat eigenlijk meteen weten welke advocaat Catharina heeft gebruikt? Reageer je soms zo omdat je zelf iemand nodig hebt? Leven en laten leven mensen!
Kan me niet voorstellen dat je als Nederlandse geen recht hebt op bijstand en kinderbijslag. Zelfs mensen van buiten de EU krijgen dat in NL. Wel ben ik het volmondig er mee eens, dat terugkeren naar Nederland een absoluut drama is. Ik moest na 20 jaar Duitsland vanwege mijn werk, naar de vestiging in NL. Het begon al bij het inschrijven in de gemeente met de vraag: wat kom je hier doen? Plus nog de opmerking dat ik daar moest blijven waar ik vandaan kwam. Door de aard van mijn werk en ook de aard van de internationale firma, had ik nooit problemen met mensen uit andere continenten. Maar deze meneer aan de balie, kwam uit de west, sprak als zodanig Nederlands en ik nog steeds mijn wilde haren niet kwijt, ontplofte en gaf ten antwoord, vraag ik jou toch ook niet, maar je zit er wel. Mij direct aanpassend aan het gejij en gejou wat ik helemaal niet gewend was. Op de vestiging was het ook geen rozengeur uiteraard. Kregen ze daar toch iemand van het hoofdkantoor door de strot geduwd en ook nog een Nederlandse met een licht accent ondertussen. Ik moest naar NL taalles. Op het instituut hebben ze de directeur gebeld en hem uitgelegd wat discriminatie was. OK, had ik weer iets geleerd.
Betr. het scheiden in een ander land. Ja, dat is anders en je moet zorgen dat je weet, altijd en overal wat je rechten zijn en daar naar handelen. Helaas heeft Catherina zich daar waarschijnlijk nooit mee bezig gehouden. Te zeker van haar leven zoals het was. Neemt niet weg dat het toch heel triest is. Toch maar proberen iets van een baan te vinden. Alimentatie kan ingeklaagd worden, zeker in Spanje. Was die advocaat dan toch eker niet zo'n heel goeie.
Overigens, zit weer terug over de grens en heb het prima naar m'n zin.
Om bijv in aanmerking te komen voor kinderbijslag moet je een sociale, economische EN juridische binding met NL hebben. Juridisch heb je, want je bent Nederlander. De sociale binding vervalt na 3 jaar verblijf in het buitenland en het is arbitrair wanneer je dat weer terug opgebouwd hebt, daar staat geen tijd voor. Een economische binding verkrijg je door werk. Dus kan het zijn dat je na terugkomt in 1e instantie geen recht hebt op kinderbijslag, omdat je geen binding meer zou hebben met NL.
Het artikel ging meer over de emotionele en persoonlijke chaos die bij een scheiding in het buitenland voor extra stress en verwarring zorgt. Als degene die een thuiswedstrijd speelt zijn kennis en macht gebruikt om de ander een poot uit te draaien en alles via advocaten besproken moet worden waarbij alles wordt teruggebracht tot materiële zaken- ook het kind ( moederdag viel in "zijn" weekend dus ik zag het kind niet),alle rekeningen werden op mijn naam gezet terwijl ik geen inkomsten had,hij vertrok voor een sabbatical naar Polen en ik bleef achter met het kind en de rekeningen, dan weet je niet waar je het zoeken moet. In Nederland zou je een mediater inschakelen en komen tijdelijke maatregelen snel voor elkaar. Advocaten spelen hier een humane rol, daar eiste de advocaat het onmogelijke en onredelijke en dreef mij zo op kosten met een eigen advocaat en rechtzaken. Het huis was voor het trouwen al gekocht met geld van mijn oom. Nu heb ik weer een persoonlijke lening van mijn oom om zo een huisje in Nederland te kunnen kopen want een hypotheek noch huurwoning waren mogelijk zonder werk/inkomen. Door het beetje eigen geld wat er in zit en mn auto die ik mee verhuisde heb ik geen recht op bijstand, kinderbijslag of andere toeslagen. Werken voor de kost als alleenstaande moeder gaat hier wel partime, daar niet. Vader en kind chatten regelmatig dus dat loopt. Eventuele rechtzaken kan ik nu in het Nederlands en hij zal het dan in het Engels moeten doen, ook dat geeft meer zekerheid.
Als opmerking over sommige reacties:
waarom moet er nou altijd toch zo Hollands lomp gereageerd worden op iemands verhaal?
waarom gelijk toch zo'n scherp waarde oordeel over iemand.
Deze mevrouw heeft toch genoeg meegemaakt en al ben je het er niet mee eens of is het niet helemaal duidelijk-
reageer niet zo met het mes op tafel!
Geen Bijstanduitkering !!!!!!!!!! "Ik zou geen duurzame relatie met Nederland hebben en heb daarom nergens recht op. Zonder de steun van mijn ouders zou ik nergens zijn. Maar we zijn hier gelukkig, al is alle luxe weg."
Dit verhaal over de WWB (de bijstandswet) is klets. Als je Nederlander bent en in Nederland verblijft zonder middelen van bestaan dient de gemeente waarin je verblijft of gevestigd bent je een WWB uitkering te verschaffen. Aan de WWB uitkering is de kinderbijslag gekoppeld. Die zg. duurzaamheid ligt al in het feit dat je een huis huurt (in eigendom hebt ) in Nederland. De belastingen maakt hier ook gretig gebruik van als Nederlanders in het buitenland gevestigd zijn en toch een huis hier in hun bezit houden.
Ik woon sinds 11jr in Adalusie en vind juist dat Spanje te snel modern wordt. Mijn ervaring is dat Spanje vrij dubbel is in zijn scheidingen, zodra er kinderen in t spel zijn staat de vrouw meestal sterker, da's waar. Echter zie ik ook dat de vrouw (die toch nog meestal huisvrouw wordt zodra er kinderen zijn) toch zwakker staat wanneer het de financien betreft. In Spanje verdwijnen vaders ook nog te vaak zomaar van het scenario. Maar zoals onderstaand geschreven is, maken vrouwen het de mannen ook niet bepaald makkelijk nu de wet van mishandeling ed zo sterk aan hun kant staat, na alle moorden van mannen op hun vrouwen de laatste jaren. Regelmatig hoor ik dat een onterechte aanklacht een vader zo van t toneel ruimt.
Echter ben je als alleenstaande moeder in Spanje echt NIET slecht af en krijg je hulp van alle kanten. Ik begrijp Catherinas versie dus ook niet helemaal en moet zeggen dat Marjanne Otto's reactie mij meer boeiende info geeft dan het artikel. Ik kan niet oordelen of Catherina goed of slecht gehandeld heeft, maar weet wel dat ik t anders doe. Denk dat haar ervaring niets met Spanje te maken heeft, maar algemeen een slechte scheiding is geweest, in NL had het net zo gelopen waarschijnlijk.
Betreft dat na 10jr geen rechten hebben in NL. Ik heb ook al eens gehoord dat je na 10jr een hoop rechten verliest, welke en hoe of wat weet ik niet eerlijk gezegd.
Mijn ervaring is dat Spanje vrij dubbel is in zijn scheidingen, zodra er kinderen in t spel zijn staat de vrouw meestal sterker, da's waar. Echter zie ik ook dat de vrouw (die toch nog meestal huisvrouw wordt zodra er kinderen zijn) toch zwakker staat wanneer het de financien betreft. In Spanje verdwijnen vaders ook nog te vaak zomaar van het scenario. Maar zoals onderstaand geschreven is, maken vrouwen het de mannen ook niet bepaald makkelijk nu de wet van mishandeling ed zo sterk aan hun kant staat, na alle moorden van mannen op hun vrouwen de laatste jaren. Regelmatig hoor ik dat een onterechte aanklacht een vader zo van t toneel ruimt.
Echter ben je als alleenstaande moeder in Spanje echt NIET slecht af en krijg je hulp van alle kanten. Ik begrijp Catherinas versie dus ook niet helemaal en moet zeggen dat Marjanne Otto's reactie mij meer boeiende info geeft dan het artikel. Ik kan niet oordelen of Catherina goed of slecht gehandeld heeft, maar weet wel dat ik t anders doe. Denk dat haar ervaring niets met Spanje te maken heeft, maar algemeen een slechte scheiding is geweest, in NL had het net zo gelopen waarschijnlijk.
Betreft dat na 10jr geen rechten hebben in NL. Ik heb ook al eens gehoord dat je na 10jr een hoop rechten verliest, welke en hoe of wat weet ik niet eerlijk gezegd.
Ik ben een Nederlandse gescheiden van een Spanjaard sinds 6 jaar, en alweer 26 jaar woonachtig in Spanje. De vrouw in Spanje heeft juist meer rechten dan de man als het op scheiden aankomt. Zolang de kinderen woonachtig zijn thuis is het huis "toegewezen" aan de kinderen totdat die zelfstandig worden. Dat is dus niet leeftijd gebonden maar zuiver totdat de kinderen het huis uitgaan en dan moet het eigendom worden opgedeeld tussen de 2 eigenaars. Als het huis van hem was voor dat ze trouwden, inderdaad dan is dat van de man, maar dan nog moet hij voor een degelijke woonplaats zorgen voor zijn kind! Zelf heb ik ervoor gekozen om mijn man af te kopen, dus een hypotheek genomen over een bedrag dat we bij de notaris en rechter hebben vast gelegd en doei!
Mijn man betaald alimentatie voor mijn jongste zoon van 21 die nog studeert, dus net als met de woonplaats totdat hij zelfstandig is.
Ziekenfonds in Spanje is er voor iedereen....zoals ze hier zeggen in Andalucia, zelfs voor de zigeuners! ....
Man bedreigt vrouw? Dan ga je naar de politie en word er een restrictie opgelegd. Dat zijn snelle rechtzaken en volledig gericht op de vrouw en haar bescherming.
Kom op jongens....na 26 jaar Spanje roep ik zeer zeker niet dat ze hier modern zijn of volledig op dezelfde lengte als een land als Nederland....maar dit verhaal is wel heel erg overdreven.
Ik ben een Nederlandse gescheiden van een Spanjaard sinds 6 jaar, en alweer 26 jaar woonachtig in Spanje. De vrouw in Spanje heeft juist meer rechten dan de man als het op scheiden aankomt. Zolang de kinderen woonachtig zijn thuis is het huis "toegewezen" aan de kinderen totdat die zelfstandig worden. Dat is dus niet leeftijd gebonden maar zuiver totdat de kinderen het huis uitgaan en dan moet het eigendom worden opgedeeld tussen de 2 eigenaars. Als het huis van hem was voor dat ze trouwden, inderdaad dan is dat van de man, maar dan nog moet hij voor een degelijke woonplaats zorgen voor zijn kind! Zelf heb ik ervoor gekozen om mijn man af te kopen, dus een hypotheek genomen over een bedrag dat we bij de notaris en rechter hebben vast gelegd en doei!
Mijn man betaald alimentatie voor mijn jongste zoon van 21 die nog studeert, dus net als met de woonplaats totdat hij zelfstandig is.
Ziekenfonds in Spanje is er voor iedereen....zoals ze hier zeggen in Andalucia, zelfs voor de zigeuners! ....
Man bedreigt vrouw? Dan ga je naar de politie en word er een restrictie opgelegd. Dat zijn snelle rechtzaken en volledig gericht op de vrouw en haar bescherming.
Kom op jongens....na 26 jaar Spanje roep ik zeer zeker niet dat ze hier modern zijn of volledig op dezelfde lengte als een land als Nederland....maar dit verhaal is wel heel erg overdreven.
Nieuwe reactie inzenden