Je hebt slapeloze nachten die eindeloos duren, je darmen gaan met je op de loop, je hoofd barst uit elkaar en je kunt om alles janken. Je wilt eigenlijk maar één ding: naar huis. Zo voelt 't voor veel mensen: heimwee. De Wereldomroep besteedt deze zomer regelmatig aandacht aan het thema 'heimwee'. In deze aflevering het verhaal van Sheryl Mae.

De Filippijnse Sheryl Mae weet wat heimwee is. Ze werkt nu bijna vijf jaar als nanny in Koeweit. Daar verzorgt ze twee Libanese jongens die iets jonger zijn dan haar eigen dochters. 'Als ik tegen Joe en Juliano zeg: Maak je klaar om naar school te gaan, is het soms net alsof ik het tegen mijn eigen dochters heb.'

Haar zus vraagt regelmatig: 'Zal ik je een paar nieuwe foto’s sturen?' Maar dat wil Sheryl Mae niet. 'Het zou te moeilijk zijn om elke keer weer te zien hoe ze gegroeid zijn.' Ze koestert nu de babyfoto’s van haar twaalf- en vijftienjarige dochters.

Toen een vriendin uit haar dorp vroeg of ze in Koeweit wilde komen werken, had ze haar twijfels. 'Ik wilde mijn dochters niet alleen laten.' Getrouwd op haar achttiende kreeg ze een jaar later haar eerste kind. 'Ik was altijd bij mijn dochters; wilde dag en nacht voor hen zorgen en had nog nooit gewerkt.' Omdat haar man niet genoeg verdiende, besloten ze na lang wikken en wegen dat Sheryl het zou proberen in Koeweit.

Verkeersongeluk
Aanvankelijk was het plan om twee jaar te blijven. Ze had toen niet kunnen voorzien dat haar echtgenoot nog geen jaar later bij een verkeersongeluk om het leven zou komen. 'Ik ben twee maanden naar huis gegaan en besloot toen terug te keren naar Koeweit. Na de dood van mijn man hadden we het geld extra hard nodig. Ik liet mijn dochters bij mijn moeder achter.'

Ze probeert nu te verdringen wie ze achterlaat op de Filippijnen. 'Maar natuurlijk maak ik me zorgen en ben ik eenzaam. Ik denk altijd aan ze. Ze hebben geen vader meer en ik ben ver weg. Ik heb het gevoel dat het voor hen nog moeilijker moet zijn dan voor mij.'

Koeweit City
Ze woont in een modern gebouw in Koeweit City waar veel Filippijnse nanny’s werken. Ze ontmoeten elkaar dagelijks op de speelplaats of bij het zwembad en kletsen over thuis terwijl de kinderen spelen. 'Ik ben dol op mijn land en ik mis het ontzettend. Maar door de slechte economische omstandigheden worden we gedwongen in het buitenland te werken', zegt ze met tranen in haar ogen.

De schoolvakanties van de jongens brengt ze met de familie in Libanon door. Daar biedt de kerk op zondag uitkomst. 'Het zijn de lucky few die hier kunnen komen. Anderen mogen het huis niet eens uit', zegt een pater in de St. Joseph kerk in Achrafieh, een christelijke wijk van Beiroet. Op zondagochtend stroomt de kerk hier vol met meisjes uit de Filippijnen en andere Aziatische en Afrikaanse landen. De mis is kleurrijk en er wordt muziek gemaakt. 'Ze komen om hun frustratie eruit te zingen. Ze hebben geen makkelijk leven', weet de pater die al jaren met deze groep migranten werkt.

Skype
Sheryl kan via skype naar huis bellen wanneer ze wil. 'Als ik mijn dochters spreek is hun eerste vraag steevast: 'Wanneer kom je terug, mammie?' En dan: 'We missen je'. De eerste maanden huilde ik als ik ze gesproken had. Dan gaf Joe me een zakdoekje en troostte hij me.'

Ze laat nog wat foto’s zien. 'Het album heb ik ver weggestopt. Ik word er ongelukkig van als ik naar hun foto’s kijk. De eerste jaren sliep ik met het album onder mijn kussen en viel ik huilend in slaap. Dat doe ik nu niet meer. Ik heb maar een paar kleine fotootjes', ze pauzeert even en staart voor zich uit. 'Als ik mijn jongste dochter de volgende keer zie is ze vast ontzettend groot; misschien heeft ze al dezelfde schoenmaat als ik.'

Haar werkgeefster heeft aangeboden haar dochters uit te nodigen om twee weken naar Koeweit te komen voor een vakantie. 'Maar hoe eenzaam zal ik zijn als ze weer vertrekken? Dat kan ik helemaal niet aan. Als ik ze nu zie, wil ik ze nooit meer achterlaten.'