Ben het er helemaal mee eens. De Nederlandse vrouw klaagt al steen en been
als ze 32 uur! werkt en daarna nog eens voor kinderen moet zorgen!
Laat ze eens een kijkje in het buitenland nemen. Daar wordt hoofdzakelijk
hard gewerkt (weken van 50 uur zijn normaal) alleen al om het hoofd boven water te houden en niet voor die idiote materialistische instelling,
want ze willen in Nederland allemaal een eigen huis, ieder zijn eigen auto en natuurlijk een paar keer per jaar op vakantie en natuurlijk het kind godsgruwelijk verwennen.
Maar werken doet de Nederlandse vrouw toch vooral om in sociaal contact te blijven, nou voor mij konden ze de kinderopvang 3x zo duur maken, eens kijken of ze dan nog ging werken. Maak eens een keuze óf carriere óf kinderen en je zult zien dat het beslissen om geen kinderen te hebben ook niet makkelijk is. Zo onderhand ‚lenen’ ze hun
jonge kind aan vrijwel iedere gek.... zouden ze dat ook met hun auto doen?

Waarom zou je als man en vrouw samen besluiten om kinderen te krijgen om ze dan als baby direkt na hun geboorte voor een groot deel van de dag in een creche te stoppen? Zowel ik zelf als mijn dochter hebben geen full time baan gehad tot het jongste kind naar de lagere school ging en toen was het nog meestal voor een deel van de werkdag. 'Moeder zijn' is een hele belangrijke taak. Maar misschien vindt men dat tegenwoordig ouderwets.

Mijn beide zoons heb ik in Frankrijk gekregen, voordat we vertrokken moest ik mijn baan in NL opgeven en heb ik mijn man gezegd dat hij mij wel "blootsvoets en zwanger" moest houden aangezien ik anders niets te doen zou hebben ;-) Ik heb dus zeer ontspannen zwangerschappen en bevallingen gehad wat ik zie als een voorrecht. Na 4 jaar Frankrijk zijn we eerst terug naar NL verhuisd en toen de jongens naar school en peuterspeelzaal gingen ben ik begonnen met vrijwilligerswerk en daarna vond ik een part-time baan.

Na 4 jaar NL zijn we naar Zwitserland verhuisd. Zwitserland is een ouderwets land wat kinderopvang betreft. Vrouwen blijven thuis na de geboorte van hun kind(eren). Part-time banen liggen niet voor het oprapen. Ik heb geluk gehad dat ik een Nederlandse werkgever heb gevonden die een part-time baan wel zag zitten. Veel Zwiterse jonge meisjes die ik spreek kunnen zich niet voorstellen hun baby later naar de creche te brengen. Kinderopvang staat hier daardoor in kinderschoenen. Er is sinds kort overblijf in het dorp waar wij wonen en op de naschoolse opvang zit naast mijn 2 zoons slechts 1 ander kind. In de vakanties is er geen opvang, dan improviseren we constant. Elke vakantie weer een uitdaging opvang te vinden. Naast de overblijf en naschoolse opvang heb ik hulp thuis die schoonmaakt en voor de jongens zorgt. Dat is super !

Veel NL vrouwen die ik ken zijn voor de baan van hun partner naar Zwitserland toe verhuisd, ze hebben geen baan, wel kleine kinderen. Ze maken het zichzelf zo aangenaam mogelijk met hulp en creche ook al hebben ze geen werk. En ik geef ze groot gelijk. Als ze daar gelukkig van worden. Ik heb sterk behoefte aan een baan met bijbehorend sociaal leven en ik zou ongelukkig worden van het thuis zitten. De kinderen zijn nu telkens vaker weg van huis en krijgen steeds meer hun eigen leven.

Zo lees ik dat het in ieder land weer anders is geregeld. Samenvattend zou ik willen stellen: Vrouwen ter wereld kraak elkaar niet af. Petje af voor iedereen die naar het buitenland verhuist en daar weer een nieuw leven opbouwt. Dat is telkens een hele prestatie. Petje af voor alle vrouwen die alle balletjes in de lucht weten te houden. De meeste mannen die ik ken, hebben doorgaans maar 1 bal, het werk (de enkele (part-time) huisman daargelaten). Dat blijft toch een stuk overzichtelijker en minder stressvol. Probeer voor zover mogelijk je leven zo in te richten dat je er gelukkig van wordt. Een ander doet het niet voor je !

Ja, Nederlanders zijn verwend. Maar het is toch heerlijk een keuze te hebben en de kinderen aandacht te kunnen geven? Heel goed voor de kids!

En laten we eindelijk eens ophouden over Duitsland te schrijven. Oost of West is een groot verschil. In Oost-Duitsland zijn geen deeltijd banen. Als er al banen zijn. En in Oost-Duitsland ben je niet rijk met meer dan 3 kinderen. De mensen met werk nemen niet zoveel kinderen, omdat ze vinden dat ze er geen geld voor hebben. De werkelozen hebben vaak zoveel kinderen, omdat ze dan meer kindergeld krijgen.

Hallo allemaal,
Hier een bercihtje vanuit mijn "prinsessenbestaan"....
Ik ben bijna 40 en doe geen betaald werk momenteel. Ik heb alle aandacht voor mijn kleine meid (1 jaar oud), mezelf, mijn partner en regel alles aan het thuisfront. Ik geniet met volle teugen van het feit dat ik een welopgeleide NL vrouw ben (een slimme meid is op de toekomst voorbereid, meiden kies exact!....die generatie!) en toch deze heerlijke levensKEUZE kon maken! Ondanks alle tegenstrijdigheden van wat de norm is in Nederland...immers een welopgeleide vrouw die werkt toch gewoon en doet iets met haar brains en opleiding? Er is goede kinderopvang en kinderen opvoeden doe je samen met je partner. YES! Doen hoor allemaal, kijkeens op een zaterdag rond in de supermarkt en zie al die vermoeide gestresste gezichten! Wie lacht er nog? Is er iemand die geen haast heeft in Nederland? KIJK en ZIE!
Emancipatie is voor mij dat je je vrij voelt en vrij bent om zelf de keuze te maken voor wel/niet/veel/weinig werken, voor het inrichten van je volwassen leven zoals jij dat zelf wilt!
In mijn geval is het zo: Ik wéét wat ik kan, heb jarenlang (ook hoge mngmnt) functies bekleed, weet ook dat ik genoeg ervaring heb en over de capaciteiten beschik om zó weer de draad op te pakken van werk en heb financieel echt wel voor mezelf gezorgd....weet ook dat het niet vanzelfsprekend is dat je als partners je hele leven bijeen blijft (hoop ik wel, want ik heb een kanjer van een vent!) en dat je ook vooruit moet denken en je risico's moet zien op te vangen....nou...volgens mij heb ik dat geregeld! Voel dus geen zorgen wat dat aangaat!
Prestatiedrang? welnee joh....het leven is te mooi om alleen maar NUTTIG bezig te zijn en prestaties te leveren. Uiteraard is het gaaf om te kunnen vertellen welke succcessen je hebt bereikt en welke fantastische prestaties je hebt geleverd. En ja, nuttig bezig zijn is ook gewoon lekker, geeft voldoening. Meer dan alleen maar lummelen....Maar welke nederlanders kunnen dat nog zo af en toe...gewoon niksen, lekker lummelen? bijna niemand , vraag maar eens rond!
Het is ook fijn om jezelf te ontwikkelen, maar daarvoor hoef je echt geen carriere-dier te zijn hoor of persé meer dan fulltime te moeten werken. Jezelf ontwikkelen kun je op nog zoveel meer manieren!!

Enfin: aan ieder zijn eigen keus! Ik ben blij en mijn moeder dankbaar dat ik geemancipeerd ben opgevoed, en ik ben blij zelfstandig te zijn en onafhankelijk in zowel emotioneel als financieel opzicht.

Door onze leefstijl, waarbij ik nu (tijdelijk) niet werk, heb ik het niet alleen als mens, maar wij als totaal gezin in de avonden en in het weekend heeeeeeeeeeeeerlijk de tijd om te ontspannen. Alle aandacht voor onszelf en elkaar. Fantastisch (prinsessen)bestaan!

Vrouwen en mannen moeten zelf een keuze kunnen maken in het aantal uren dat zij willen werken. Ik verdiep mij al een tijdje in de uitspraken van fulltime werkende moeders over niet of parttime werkende moeders. Mijns inziens is het verkeerd om te oordelen over moeders, die vaak in het beland van het kind, ervoor kiezen om ook momenten thuis met hun kinderen te zijn. Niet ieder kind is geschikt om vijf dagen in de week naar een opvang te gaan.
Elma Drayer zou eens naar de documentaires moeten kijken die recent zijn gemaakt in Zweden. Ze komen er nu in Zweden achter dat het vijf dagen in de week werken niet altijd ten goede komt van het kind en de ouder. Emancipatie moet niet doorslaan in egoisme!

Sinds wanneer is het slecht om een prinsesje te zijn en voor je kids te willen zorgen?
Misschien zou je is kunnen kijken naar de statistieken voor de ontwikkeling van kids met full-time werkende ouders en die van niet werkende ouders. Dan praten we daarna weer verder. . . .

Vanwege het lage geboortecijfer hier (en in de rest van Duitsland), stimuleert de overheid hier dat de vrouwen thuisblijven. Na de geboorte van een king kan je hier tot 3 jaar thuis blijven en daarna op het gelijke niveau terugkeren bij je werkgever. Een jaar daarvan kan je een uitkering krijgen met 60-70% van het loon van het afgelopen jaar. Als je na de geboorte van je kind hier binnen een halfjaar op het werk terugkeert, ben je sociaal gezien een slechte moeder. Ze kunnen het hier niet voorstellen, dat een kind met 12 weken naar de creche gaat. Wat dat betreft zijn wij nederlandse vrouwen absoluut niet verwend. Maar de nederlandse vrouw kan makkelijker parttime werken en de kinderopvang is beter geregeld. Wat in de praktijk betekent, dat je in Nederland werk en gezin beter kan combineren. Ook zijn de vrouwen in Nederland daardoor zelfstandiger en kunnen bij eventuele scheiding/ overlijden van de partner zich beter redden. Hier moeten de vrouwen uiteindelijk kiezen: kinderen of carriere. Want als je voor fulltime en kinderen kiest, is de werkgever zeer sceptisch en moet je heel veel geluk hebben om alsnog carriere te kunnen maken. Als je dan een gezin hebt en het loopt niet allemaal zoals je gehoopt had, is het vrij moeilijk voor vrouwen om weer een geschikte baan te krijgen met voldoende inkomen. (Hier bestaat maar in een paar sectoren het minimumloon). Wat je hier dus ziet, is dat er naar verhouding hier veel vrouwen geen kinderen hebben. Wat in Munchen ook opvallend is, dat mensen meestal maar 1 kind hebben, omdat vaste kosten vrij hoog zijn. Als je hier dus laten we zeggen 3 kinderen of meer hebt, dan ben feitelijk rijk, want anders kan je dat niet betalen. Nederlandse vrouwen werken dus naar verhouding veel, maar zijn ook meer zelfstandig en hebben de luxe dat meer kinderen makkelijker mogelijk is.

Ik stel voor dat mevrouw Drayer zelf een gezin met drie kleine kinderen (1,2 en 4) gaat runnen, daarbij 32 uur gaat werken, het huishouden zelf draaiende houdt en ook nog eens kwalitatieve tijd met haar kinderen door gaat brengen. En niet te vergeten, meehelpen bij activiteiten op school of kinderdagverblijf. Ik ben benieuwd of ze het dan nog een prinsessenbestaan zou noemen.
En nee, ik klaag niet, ik ben tevreden met mijn leven, maar het is wel heel erg druk en zeer vermoeiend en soms mis ik de tijd en rust om echt van mijn kinderen te genieten. Een leuk bestaan, maar zeker geen prinsessenbestaan.

Wie is deze mevrouw Drayer eigenlijk? Een verzuurde feministe die de zon niet in het water kan zien schijnen? Als vrouwen in NL verwend zijn is dat inderdaad omdat ze parttime kunnen werken! Hier in Frankrijk bestaat (zoals al door anderen gezegd) die mogelijkheid niet, of nauwelijks, alleen in supermarkten zoals Harmke schreef en eventueel het onderwijs, maar daar kom je alleen in via een "concours" waarna je dan ergens benoemd wordt wat vaak mijlen uit je omgeving ligt. Geen vrije sollcitaties dus. Parttime is hier een beetje een vies woord wat gelijk staat aan precair. Veel vrouwen willen ook niet parttime werken omdat ze hun zelfstandigheid willen behouden, de mentaliteit is heel anders als in NL. Vrouwen werken hier al sinds de eerste wereldoorlog toen alle mannen aan het front waren en er geen keus was. Nu is de keus er vaak ook niet, het leven is duur en er is hier geen renteaftrek voor hypotheken e.d. en geen AOW. Weduwen en alleenstaanden van boven de 60 krijgen een pensioentje van ongeveer 600 €. Ook daarom moeten vrouwen werken.
Persoonlijk zou ik graag parttime werken, maar er is geen werk, fulltime trouwens ook niet, de werkloosheid ligt al sinds de jaren 90 boven de 10%!!
Ook daarin boft NL, of zou het kunnen dat de werkloosheid lager is door dat parttime werken?
Werken in Frankrijk is niet leuk te noemen, ik ken hier geen mens dat met plezier naar zijn werk gaat, de stress is hoog en vanwege de werkloosheid is iedereen bang voor zijn hachje. Ik ken vrouwen die inderdaad graag thuis zouden willen blijven, maar ook anderen die er niet aan moeten denken de hele dag met de kinderen op te trekken en het weekend daarvoor wel genoeg vinden.
De werkdagen zijn ook lang, veel bedrijven houden nog steeds aan de heilige middagpauze van 2 uur vast. Wat inhoudt dat kinderen vaak tot na zessen in de opvang zitten. Kinderopvang is goed geregeld, maar veel kinderen gaan al op hun 2e naar de kleuterschool want die is gratis! En die zijn dan van soms van 8 tot 19 uur van huis. Lekker leventje toch?
Persoonlijk kreeg ik pas op mijn 36ste mijn eerste (en enige) kind, niet in de laatste plaats omdat ik me met mijn toenmalige baan geen kinderen op zag voeden. Want ja, ik ben zo'n ouderwetse NLse moeder die zelf haar kinderen op wil voeden. Heb daarna wel regelmatig thuis gewerkt, maar ben nog steeds blij dat ik zelf voor hem heb gezorgd. Mijn zoon is inmiddels 16 en we hebben een goede band. Heel anders als vele van zijn vrienden die totaal geen boodschap aan hun ouders hebben want die zijn er toch nooit.
Heeft mevrouw Drayer zich ook afgevraagd hoe het komt dat de Nlse kinderen systematisch als de gelukkigste ter wereld uit de bus komen? Het gaat Nl materieel voor de wind, maar dat zal niet het enige zijn. Schooltijden zijn korter als in Frankrijk, ze hebben dus meer tijd voor leuke dingen en ze krijgen gewoon meer aandacht, want moeders is vaak aanwezig! Een Frans kind dat om 19 uur thuis komt en nog huiswerk moet maken heeft echt geen zin meer om nog te gaan sporten!
Glazen plafond bestaat hier zeer zeker, mannen verdienen meer en hebben meer kansen als vrouwen, ondanks het feit dat het gewoon is dat vrouwen fulltime werken.
Beste mevrouw Drayer, wees blij voor de NLse vrouwen dat ze tenminste een keuze hebben (en dan ook niet allemaal natuurlijk) want hier hebben de meesten dat niet. Laat ieder doen wat hij zelf het beste vindt.

Ik voel wel aan wat Drayer bedoeld met verwende prinsesjes. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nu ik ruim drie jaar in de VS woon ik toch wel wat verwend ben. niet zozeer door mijn ouders, maar door het sociale klimaat in Nederland. Toen ik trouwde met mijn man en ik een verblijfsvergunning moest aanvragen ging ik er zonder meer vanuit dat hij "het brood op tafel bracht". Ik deed geen moeite om werk te vinden, omdat ik vond dat ik zonder werkvergunning toch niets kon doen. Ik heb na een paar maanden toch een zwart betaald baantje genomen,omdat mijn man behoorlijk wat moest overwerken om rond te komen. Er is geen uitkering voor werklozen zonder verblijfsvergunning. Ziektekostenverzekering is niet vanzelfspreken en is erg duur als je niet full time werkt voor een groter bedrijf or corporatie. Als zelfstandige is het niet te betalen. Veel dingen die we in Nederland als vanzelfsprekend zien, zijn eigenlijk hele fijne sociale oplossingen die in andere landen niet vaak voorkomen. Ook vakantie en ziektedagen zijn uniek hier in de VS. serveersters en bartenders leven voornamelijk op fooi. als ze niet werken, verdienen ze geen geld. Ik zie ook regelmatig (jong)bejaarden in de bediening werken. Zij hebben dat hun leven lang gedaan, maar hebben nooit een pensioen opgebouwd, want een pensioenfonds voor horecawerknemers en werkgevers is erg duur.

Ik heb in Nederland een Bachelor of Arts in Engelse taal en Cultuur behaald. In Nederland,zou ik daar best een deeltijd baan in het onderwijs of voor een uitgever kunnen krijgen. Hier in de VS stelt het niet zoveel voor. Werknemers zien het als Engels als buitenlandse taal, terwijl veel van de vakken die ik gevolgd heb, hier pas in een Master's (graduate) opleiding aangeboden worden.

Ik werk nu voor een financieel instituut en samen met mijn man hebben we het comfortabel. Het werk wat ik doe past niet echt bij me, maar ik heb ziektekostenverzekering en ik bouw vakantiedagen op. Wat dus NIET vanzelfsprekend is. Ik ben nu een paar maanden zwange. Ik kan maximaal 12 weken zwangerschapsverlof nemen, maar dit is ONBETAALD VERLOF. Voor mij is het uit den boze te stoppen met werken als mijn kind geboren wordt. Je moet inhet buitenland gewoon hard werken! Nederlandse vrouwen, jullie kunnen nou wel klagen en vertellen hoe moeilijk je het hebt, maar jullie klachten vallen in het niet, bij vele buitenlanden. Jullie mogen maar in je handjes knijpen. Drayer brengt het misschien wat 'populair' en 'kort door de bocht', maar daarom heb dit artikel gelezen. Ze heeft gewoon gelijk als ze zegt "stop met klagen en ga aan het werk!" Ik heb het zelf ondervonden. Ik was een verwend prinsesje uit Nederland. misschien nog steeds wel een beetje, maar ik kijk nu wel heel erg anders tegen de dingen aan en verbaas me soms over hoe comfortabel het in Nederland is.
Je hebt hier danook zeker veel mogelijkheden om succesvol te worden. Veel meer dan in Nederland.

Prinsessen of geen prinsessen wat een onzin. Was het maar waar dat in Nederland de opvang van kinderen goed geregeld zou zijn geweest dan zat ik nu niet thuis. Door wijzigingen op mijn werk en geen partime mogelijkheid besloot ik het onderwijs in te gaan. Wat totaal niet bij me paste dus bleef ik maar thuis om voor de kinderen te zorgen. Wat heb ik daar een spijt van.
Als alle kinderen tussen de middag goed zouden worden opgevangen en ook naar schooltijd bijvoorbeeld meteen kunnen gaan sporten, muziek of huis werkbegeleiding zou bij de naschoolse opvang horen dan was ik zeker nooit thuis gebleven en had ik heel erg graag een verantwoordelijke baan gehad!!!!

Nederlandse vrouwen prinssesjes? Weer zo'n slavendrijfster aan het woord.
Heb in verschillende landen gewoond, maar de nederlandse vrouw is naar mijn mening alles behalve een prinssesje. Er wordt hard gewerkt, naar mijn mening te hard. Dat is niet goed voor de vrouw, niet goed voor de man en zeker niet voor het kind of kinderen.
Waar is mijn manicure en waar is mijn bad van ezelinnenmelk? Waar laat ik zijde van eerste kwaliteit invliegen om het vervolgens af te keuren. waar is mijn personeel???
Kijk dat lijkt meer op een prinssesje i.p.v. een volledige baan en het volledige huishouden en dan nog worden uitgelachen als je dat niet lukt. Welke sadisten kwellen de nederlandse vrouw zo erg?
Wie is hier aan het woord? Heeft ze zelf kinderen? Is ze getrouwd of woont ze samen?
Regelmatig vertoef ik in Zweden. Het voorbeeldmodel voor Nederland.
Waar vele vrouwen kinderen van verschillende mannen hebben. Ze 'werken' jawel en ze doen het huishouden en niemand vertelt dat de keerzijde van deze medaille oververmoeide en uitgeputte vrouwen en waarschijnlijk ook mannen zijn.
Waar vrouwen welke de keuze kunnen maken om zelf voor hun kinderen te zorgen 'luxery moms' worden genoemd. Is dat waar we met z'n allen naar toe willen?

Mw. drayer heeft geen goed beeld van de situatie in Nederland. De afgelopen jaren heb ik kunnen vergelijken hoe de situatie is in andere landen. Bijv. aan de middellandse zee.
Nederlandse vrouwen en mannen werken keihard en hebben weinig vrije tijd.

-In Nederland verdienen de vrouwen nog steeds minder als de mannen, bij jonge gezinnen die een gezin stichten speelt het salaris dan ook mede een rol als gekeken wordt wie korter gaat werken. Zijn salarissen van de beide partners ongeveer gelijk dan proberen beide partners korter te werken. Zijn de salarissen niet gelijk dan gaan meestal de vrouwen korter werken. Als je dan toch korter werkt en geen carrierekansen meer hebt moet het op zijn minst nog leuk zijn het werk wat je doet anders is het helemaal niet motiverend meer.

Nederlandse mannen hebben ook moeite om korter te gaan werken omdat ze daardoor minder carrierekansen hebben. ook bedrijven zitten nog niet te springen om mannelijke parttimers.

Omdat Nederland geen familiecultuur heeft, popelen opa's en oma's niet om meerdere dagen per week de kinderen op te vangen en ervoor te zorgen dat het eten klaarstaat als papa en mama thuiskomen.
Je moet voor jezelf zorgen, een dag in de week ok, maar niet meerdere dagen.( In veel landen aan de middellandse zee gebeurt dit wel. Daar is het vanzelfspreken dat er voor de kinderen en kleinkinderen gezorgd wordt.) Daardoor zijn we in Nederland afhankelijk van kinderopvanginstellingen waar je kinderen ook niet elke dag naartoe kunt sturen. drie dagen in de week is voor de kinderen goed te doen. Mijn kind was met 4 dagen creche te moe om te praten. Natuurlijk is dit mede afhankelijk van het kind maar ook de opvanginstellingen raden meer dagen niet aan.

Als moeders drie dagen werkt, zorgt zij voor de boodschappen, het huishouden, de afspraken met school en de kinderopvang, ed. Zij neemt dus vaak de volledige huishouding op zich.

Diensten zijn in Nederland vaak te duur, een tuinman, een wasserette, een schilder is voor een jong gezin vaak te duur om in te kopen. dus verf je zelf even een kamer in het weekend.
Ook een nanny is hier onbetaalbaar. menig moeder droomt van iemand in huis die zorgt dat het eten klaar staat en de was is gedaan als ze thuiskomt. Bovendien kun je dan ook nog eens iets leuks doen met je partner. In Nederland is een hulp een keer in de week vaak de enige dienst die ingekocht wordt.

Boodschappen thuis bezorgen? of service van supermarkten zoals boodschappen inpakken, naar de auto brengen of thuis bezorgen. Alleen het laatste doet bijv. albert Heijn of nog enkele andere. maar over het algemeen kun je in Nederland weinig service verwachten.

In Nederland moet je de kinderen zelf naar de creche of naar school brengen.
er zijn landen bijv. in griekenland waar de kinderen vaak opgehaald worden door de schoolbus of de bus van de kinderopvang.

In Nederland wordt van ouders verwacht dat ze meehelpen op school. Het is in Nederland heel normaal als je kind thuiskomt met de opmerking: Mama wil jij rijden naar de kinderboerderij? anders gaat het niet door. Je wordt geacht je kind te brengen of te halen, want informatie voor ouders hangt vaak op school!,
bij uitjes met de kinderen wordt er een beroep gedaan op ouders, een beroep wordt op ouders gedaan voor de overblijf, voor het kerstdiner, versieren voor de sint en voor kerst, voor de ouderraad, voor de MR, etc.etc.

Als je kind in nederland op een sportvereniging zit, met name een voetbal of hockeyclub. wordt je ingedeeld bij de bardiensten, het rijden naar verenigingen, als scheidsrechter etc.etc. Dit kost ook veel tijd. Dit soort verenigingen kunnen nu eenmaal niet draaien zonder vrijwilligers. Ook is het in Nederland vrij gebruikelijk dat ouders komen kijken.

Ik ben het dus absoluut met de journaliste oneens. Nederlandse ouders werken met zijn tweeen keihard zonder veel hulp van anderen.

Graag zouden wij hier "prinsesje" zijn en een kinderopvang hebben die funktioneerd. Dan zouden er zeker meer moeders gaan werken. Hier kun je wel parttime werken, maar dan voor een appel en een ei. Dat geld gaat dan weer naar de buitenschoolse opvang (die je dus zelf moet regelen). Vaak kun je niet terug in je vorig beroep omdat er geen deeltijd wordt aangeboden. Prinsesjes in Nederland?? Nee hoor, het is toch een dubbele baan die je hebt met kinderen en huishouding. Een moeder die de mogelijkheid heeft door de weeks de huishouding te doen en dan het weekend voor de kinderen beschikbaar te zijn......is toch fantastisch. Wanneer kan een fulltime werkende moeder (40 uur?) dat doen? `s avonds als de babysitter op de kids past, of dus in het weekend....gezellig voor de kinderen. Een ieder zoals hij wil. Als Mevrouw Drayer graag voltijd gewerkt heeft en "dat hele moederschap wel mee vindt vallen" vind ik dat fijn voor haar. In Nederland - en daarom is Nederland Nederland - is het goed geregeld. Je kunt nog werken en je mag zelf kiezen. Maar prinsesje??? Hoeveel moeders MOETEN werken, omdat er anders geen geld is...........

De uitspraak "Nederlandse vrouwen zijn prinsessen" is vijandig ten opzichte van vrouwen zonder meer nauwkeurig te kijken naar de komplexe realiteit. Vanuit het perspektief dat ik al ruim 20 jaar in de Verenigde Staten woon, ervaar ik Nederland als een kind-vriendelijk land en de sociale ontwikkeling van kinderen wordt erg belangrijk gevonden. "Gezelligheid" is in de kultuur ingebakken. De materiele welvaart in Nederland maakt het mogelijk voor veel Nederlandse ouders die goed opgeleid zijn om voor de vrouw de keuze te maken om part-time te werken. In de tijd dat ik in Nederland woonde, eind jaren zeventig, begin jaren tachtig, waren er jonge ouders in mijn vriendenkring die er allebei voor kozen om een deeltijd baan te hebben zodat de vader ook een aktieve rol bij de opvoeding kon spelen. Er heeft een verschuiving plaats gevonden naar meer traditionele rollen waarbij het als vanzelfsprekend wordt gezien dat de vrouw part-time werkt, niet de man. Als ik om me heen kijk in mijn eigen omgeving naar gezinnen met jonge kinderen, dan zie ik echter meer huismannen terwijl de vrouw full-time werkt. Meestal heeft het te maken met financieen. De vrouw heeft een baan die beter betaalt. Soms heeft het te maken met ambitie. De vrouw wil karriere maken en de man hoeft niet zo nodig. Het verwachtingspatroon is meer flexibel. Ouders met een goede opleiding hebben meer keuzes. Vrouwen kunnen full-time werken als ze dit willen. Mannen kunnen thuis blijven. Als ik mijn situatie vergelijk met vriendinnen in Nederland, dan ben ik jaloers. Ik zou best part-time willen werken nu ik over de vijftig ben. Dit houdt in dat ik mijn ziekteverzekering zou verliezen. Dat heb ik er niet voor over. De kosten van studerende kinderen is hier ook duurder. Pensioenopbouw is zowel in Nederland als de Verenigde Staten een grotere onzekerheid.
Vergeleken met de Verenigde Staten is ambitie minder een kulturele waarde in Nederland. Mijn ervaring met hoog opgeleide ouders die allebei een karriere hebben in de Verenigde Staten is niet altijd positief als het op de situatie van de kinderen aankomt. Er is vaak een nanny of de kinderen gaan voor een lange dag naar de kinderopvang. Soms zijn de ouders gedwongen om full-time te werken om de hypotheek op het grote huis af te betalen en de studie schulden. Er wordt voordurend gepland en het leven is gekenmerkt door haast. Bij hoog opgeleide gezinnen zie je ook het meer traditionele patroon. De man werkt volledig en de vrouw is huisvrouw. De vrouw stopt veel energie in vrijwilligerswerk heeft "playgroups" met andere moeders en kinderen, gaat "lunchen" met andere moeders of naar het fitness centrum waar kinderopvang aanwezig is.
Ik vind de Nederlandse vrouwen geen prinsessen. Dat is de vinger wijzen naar vrouwen. Het is hun schuld. Een echtpaar maakt keuzes die het best bij hun leefstijl past. Men valt vaak terug op een traditioneel patroon. De vrouw werkt minder. De man werkt volledig en is meer gericht op het maken van een carriere. Het is een afspiegeling van een samenleving die conservatiever is geworden. Een discussie is interessanter naar onderliggende waarden en hoe hoe men oplossingen vindt voor waarden die met elkaar in konflikt zijn. Moeders die niet werken en financieel niet hoeven te werken hebben vaak meer tijd en mogelijkheden om tijd en energie te steken in wat hen interesseert. Het is waardevol om aandacht te besteden aan de voorwaarden die een samenleving schept en de creatieve oplossingen die werkgevers aanbieden om het mogelijk te maken voor beide ouders om volledig te werken zonder hun kinderen te kort te doen. Wat je in de Verenigde Staten steeds meer ziet is dat grote werkgevers kinderopvang aanbieden op loopafstand van het werk en flexibele werktijden.
Ouders die gedwongen worden om allebei volledig te werken om de rekeningen te betalen hebben recht op betaalbare kinderopvang van goede kwaliteit. Ouders zijn ook gebaat bij goede wetgeving die de belangen van kinderen behartigd en de werkgever richtlijnen geeft wanneer de taak van het ouderschap belangrijker is dan de taak van de werknemer. Het is nog niet zo lang geleden dat een vrouw haar werkgelegenheid in gevaar bracht door zwanger te worden. De journalist maakt uitspraken die betrekking hebben op een groep vrouwen die het privilege hebben om een keuze te maken of ze volledig of part-time werken. Dat privilege hebben veel vrouwen en gezinnen niet. Ik raad de journalist aan om naar een bredere realitit te kijken dat alleen de midden klasse.

VAN CARIBISCHE PRINSES
Tijdens mijn acht jaren in het Caribisch gebied was ik een prinses. Een prinses met een vijftigurige werkweek in het onderwijs.
In "mijn" land werd mijn werk zo gewaardeerd dat ik van mijn beloning mijn kinderen en mijzelf kon onderhouden. Daarnaast kon ik het me veroorloven om personeel in te huren. Ik koos voor een huishoudelijke hulp (12 uren per week/beloning boven minimumloon) en een bekwame "nanny" (40 uren per week/beloning ruim boven minimumloon). Door het fantastische werk van mijn medewerkers hadden mijn prinsen/prinses en ik alle tijd voor elkaar, voor sportieve en/of culturele activiteiten en voor het onderhouden van sociale contacten.

TOT PRINSES VAN AMMEHOELA
Ook in Nederland werkte de voormalige Caribische Prinses aanvankelijk vijftig uren per week in het onderwijs. Haar werk werd/wordt anders gewaardeerd.
Een huishoudelijke hulp beschouwt men in dit land als een luxe, ongeacht het aantal uren dat men werkt, behalve voor een alleenstaande man.
Een "nanny" vindt men in dit land belachelijk, want het land heeft "goede kinderopvang" geregeld.
Geen: 'nanny" die vanaf 6.30 uur aanwezig is en de kinderen naar school brengt. Wel: zelf de kinderen om 7.45 uur bij de voorschoolse opvang brengen, zodat ze daar om 8.00 uur in een taxibusje kunnen stappen om op tijd (8.30 uur) bij hun eigen school te arriveren.
Geen: Sporten en daarna schoollunch in de schoolkantine. Wel: Tussen de middag brood eten uit een trommeltje, overblijven in een klaslokaal en 20 minuten buiten spelen.
Geen: "Nanny" die de kinderen bij school ophaalt, de kinderen naar sportclubjes brengt en weer ophaalt, de kinderen goed begeleidt bij het huiswerk, alle kinderen tegen etenstijd thuis heeft. Wel: Na schooltijd opgevangen worden door steeds wisselende begeleidsters in altijd dezelfde omgeving, ontbreken van vervoer naar clubjes, ontbreken van rustig plekje om huiswerk te doen, om 18.00 uur opgehaald worden door moeder.
Geen: "Nanny" die in huis is als moeder 's avonds moet werken. Wel: Weer een -andere- oppas regelen en betalen.
Geen: "Nanny" die observeert en rustig bijdraagt aan de algehele ontwikkeling. Wel: Observatielijsten, dossiers en geforceerde ontwikkelingsprogramma's.
Geen: "Nanny" en moeder die op één lijn zitten. Wel: Steeds andere (vaak mindere) normen en waarden.
Deze moeder nam het beluit om minder te investeren in "goede kinderopvang", in haar ondergewaardeerde baan en in levensonderhoud. In plaats daarvan investeert zij nu meer tijd in haar eigen kinderen.
Dankzij deze beslissing draag ik, zelf uitgeroepen Prinses van Ammehoela, de nieuwe titel: "Verwende Prinses".

Hallo Rosa, uit Italia. Daar had je een punt ! Overigens kan Nederland wat de opvoeding van kinderen betreft nog wat leren van Italia (en andere zuidelijke Europese landen). In de jaren ´70 ging mijn zoontje vanaf zijn tweede jaar al naar school in Italia, naar het zogenaamde asilo nido. Hij werd ´s morgens keurig opgehaald met het schoolbusje, kreeg´s middags warm eten op school en deed er een middagdutje op de ´sdraia´ om als hij wakker werd de merenda=´s- middags-tussendoortje te nuttigen. Om vijf uur ´s avonds bracht het schoolbusje hem weer naar huis. Alles kostenloos, want dit maakt deel uit van de Italiaanse cultuur en l´arte di vivere (levenskunst). Ik vind dit overigens een hoogstaand beschavingsverschijnsel. Het behoeft geen betoog dat hierdoor werken voor vrouwen zeer toegankelijk is. Eenmaal wegens werkzaamheden weer terug in Nederland werkte ik parttime, evenals mijn Marokkaanse buurvrouw, op welke manier wij om beurten op elkaars kinderen konden letten. In Nederland moeten kinderen door iemand ´s middags worden opgehaald van school om thuis te eten en na het eten weer naar school worden teruggebracht om vervolgens om half vier of vier uur weer te worden opogehaald. In die tijd was er namelijk geen door de Staat geregelde kinderopvang. Misschien dat het part-time werken van vrouwen, in de tijd dat er nog geen kinderopvang was, is begonnen. Werk was er in die tijd in overvloed; het american management en het bezuinigingssyndroom hadden immers nog geen intrede gedaan en het was gemakkelijk te regelen op het werk en met de ´baas´ om ´s middags een uurtje eerder naar huis te gaan, tot 12 uur te werken of niet alle dagen van de week te werken.

In Nederland schijnt men over alles en iedereenl een mening te moeten hebben. Dat is niet leuk en vrijheidsbeperkend. Bovendien barst het er van de regels en regeltjes, want de ene regel lokt uiteindelijk weer de andere regel uit. Men wil immers alles goed regelen, cq. dichttimmeren en er ook nog geldelijk profijt van hebben. Nederlanders zijn handelaren en dit geldt derhalve ook voor de regering. Wat de kinderopvang betreft heeft dit in het algemeen geresulteerd in veel te hoge kosten en administratieve rompslomp voor de belanghebbende en bureaucratie anderszijds. Werknemer/belanghebbende, werkgever(s) en/of de uitkeringsinstantie(s), het opvangsinstituut en de Belastingdienst moeten telkens heel precies met elkaar afestemd zijn, want zij allen dragen financieel bij aan de kosten en hebben te maken met dit financiele circuit. Grote kans dat degene die bij fouten aansprakelijk zal worden gesteld is, u raadt het al ......... de belanghebbende. De belanghebbende zal van fouten van wie dan ook de nadelige financiele gevolgen hiervan ondervinden. Verder heb ik vernomen dat volgens één van de laatste regels een kinderoppas niet zo maar meer wordt tegemoetgekomen door de Belastingdienst, waardoor de belanghebbende in haar/zijn financiele belang niet meer zal kiezen voor bij voorbeeld de ongediplomeerde kinderopvang-boerin, waar Pietje en Truusje voorheen zo leuk op de boerderij met de (kleine) dieren konden spelen en contact met de natuur hadden. Het nieuwe regeltje gebiedt namelijk een DIPLOMA (om voor de ´inkomensafhankelijke´ bijdrage in aanmerking te kunnen komen). Deze `bijdrage=uw betaling voor de kinderopvang` is overigens -zoals gezegd- in principe veel te hoog. Verder zou onze journaliste zich moeten realiseren dat er mensen zijn die hun kinderen in ieder geval tot en met de derde levensjaar ZELF willen opvoeden, wegens de in die periode onder meer belangrijke emotionele vorming van het kind. Maar het allerbelangrijkste is dat een ieder vrij zou moeten zijn om te doen wat hij of zij goeddunkt (wil) ! Toch ?

Ik word zo moe van alle mensen die oordelen over de keuzes die anderen maken. Laat ieder zelf zijn keuzes maken en vanuit die keuze proberen het beste van te maken. Als iemand graag fultime werkt dan is dit prima. Wanneer iemand graag thuis wil blijven is dit ook best. En als iemand de middenweg zoekt (partime werken), ook prima! Wanneer je te veel ergert aan de keuzes van anderen moet je bij jezelf te raden gaan. Laten we het met zijn allen gezellig houden.

Een paar maanden geleden was ik in Nederland met vacantie. Vaak ondervond ik dat de dames liever lui dan moe waren. Ik zal maar een paar voorbeelden noemen: op de postkantoor balie in de supermarkt nam het 35 minuten om een pakket op de post te doen, want de jongedame wist van niets en moest gaan vragen zelfs voor de doodgewoonste dingen, zoals een doos voor het opsturen, het plakband, de douane formulieren enz., en alles ging heel langzaam; op een groot spoorstation vroeg ik bij de informatie balie of er even op mijn koffer (30 kg) gelet kon worden terwijl ik naar het toilet beneden ging, het antwoord was `dat is onze taak niet.' Er werd mij hier verteld dat ik in het Engels had moeten vragen, want dan word je meteen geholpen! Prinsessen? Koninginnen!

Maar het feit dat bij Nederlandse vrouwen de discussie vaak toch gaat om een "leuke bezigheid "bevestigt alleen maar de princessenstatus..
Wel een oordeel klaar op de werkvloer ten aanzien van buitenlandse fulltime werkende vrouwen ..
Maar dat je in andere landen al vlak na de oorlog moest werken zowel financieel ,maar ook om een verantwoordelijke moeder te zijn ( wat gebeurt er anders als die "prins 'niet meer voor je kinderen en jou kan zorgen ? ) daar wordt altijd lacherig over gedaan ..
Triest.
In Duitsland krijgt men tegenwoordig een heel onaangenaam fenomeen , veel vrouwen met brains beslissen wel een carriere GEEN kinderen .. lijkt mij niet goed voor de toekomst.
Dus vrouwen in Nederland sta op en doe iets met dat verstand !

Man man man (zo zeggen we dat hier in België): overschot van gelijk heeft de journalist in kwestie. Dat part time gezeur in NL... Ik werk al 15 jaar met veel plezier in België (en woon hier ook met evenveel plezier). Ik werkte altijd voltijds en ben in een aangenaam systeem van loopbaanonderbreking/tijdskrediet gestapt en werk nu vier dagen per week. Minder zou ik echt NIET willen. Sterker nog, dat zouden de meeste mannelijke en vrouwelijke collega's in België ook maar raar vinden. Want waarom moet je als vrouw na jarenlange studie als je kinderen krijgt plots altijd thuis gaan zitten (of deeltijds vooruit). Iedereen mag wat mij betreft zelf de keuze maken, maar de situatie waarin ik me vandaag de dag bevindt qua combi werk en gezin zou ik in NL nooit kunnen bereiken. Toen ik besloot om vier vijfde te gaan werken, kreeg ik bakken begrip vanuit NL (waarom niet nog minder Monique?), terwijl in België collega's vroegen, 'maar waarom'? Dit om het mentaliteitsverschil even in de verf te zetten. Maar de tijd dat ik voltijds werkte, kreeg ik dat nooit uitgelegd in NL.
België is een land, jawel, waar de gelijkheid tussen mannen en vrouwen qua werk en werktijden behoorlijk op elkaar is afgestemd. Hier werken vrouwen veelal voltijds of vier vijfde. Part time werk komt eigenlijk vooral voor in de 'mindere' sectoren zoals de distributie (winkels, supermarkten: de meeste vaak vrouwelijke werknemers zouden in die sectoren overigens ook niets liever dan voltijds werken). En waarom werkt het hier zoveel beter dan in NL? Omdat de kinderopvang en naschoolse opvang stukken beter georganiseerd is, veel toegankelijker en betaalbaarder is dan in NL. Als ik hoor hoe blauw mijn Nederlandse vriendinnen zich betalen aan dit soort opvang dan begrijp ik dat de zin om te werken hen al deels vergaat. Uit werken gaan wordt in België op die manier aangemoedig en beloond (naast de aanwezigheid van de opvang is deze ook fiscaal aftrekbaar). Het is in België ook nooit 'zielig' (braak braak) als je vertelt dat je kids naar de kinderopvang of naschoolse gaan. Maar misschien is het allerbelangrijkste wel het gegeven dat de mentaliteit hier anders (lees: beter) is: vrouwen krijgen hier meer kansen vind ik. Al geef ik toe dat er ook hier weldegelijk een glazen plafond is. Maar dat proberen we met zijn allen langzaam maar zeker te laten afbrokkelen.
Prinsessen in NL, ik denk dat de journalist een punt heeft!

hier (israel) moeten vrouwen wel werken(geen deeltijdbanen) om rond te kunnen komen, ook als ze werkende partners hebben.
persoonlijk werk ik 6 dagen in de week, normaal hier.

Er zijn reeds zoveel redenen genoemd waarom dit verhaal van deze dame niet correct is. Wat ik graag nog wil toevoegen is dat het mij zo verbaast dat dit soort zgn. "powervrouwen" ten eerste zelf niet met vaste tijden voor een baas werken (immers een journalist die een boek schrijft doet dat in zijn/haar eigen tempo) en ten tweede zelfs dit kleine normale voordeeltje dat de NL vrouw heeft (als je het beestje perse een naampje wil geven) ook nog wil uithollen. Het is, zoals blijkt uit de reacties, een voorrecht en teken van vooruitgang dat je de MOGELIJKHEID het om parttime te werken. Als 37e jarige kinderloze fulltime carrière vrouw weet ik als geen ander dat het merendeel van de vrouwen nog steeds niet hetzelfde betaald worden als hun mannelijke collega's. Waarom daar niet eens aandacht aan schenken, ipv de vrouw nog meer naar beneden proberen te trappen.. Wellicht omdat dit soort vrouwen geen idee hebben hoe het werkelijk in de meeste bedrijven eraan toe gaat. Ik stel voor dat een ieder zijn eigen keus maakt en zich niet de modegril van een op geld beluste boekenschrijfster laat dicteren.

Sorry , ik vind dit niet alleen een individuele zaak.
Ik ben Belgische , woon in Belgie maar werk in Nederland. Ik heb heb een senior management functie , maar ik moet mij de hele dag verdedigen waarom ik full time werk met 2 kleine kinderen ( 2 en 4 jaar )
Dat vragen ze aan mijn mannelijke collega s toch ook niet ? Ik viel bijna van mijn stoel toen ze me tijdens mijn zwangerschap vroegen wat ik erna ging doen ..
Dit is allemaal het gevolg van het feit dat er bijna geen rolmodellen rondlopen op de werkvloer ambitie combineren met een gezin.
Dus zit je als senior manager tussen alleen maar mannen .. ik heb in Spanje gewoond en daarvoor in Belgie gewerkt , daar was het op de werkvloer een stuk aangenamer en hadden mannen en vrouwen begrip voor elkaar als je er wat vroeger van door moest om de kinderen op te halen .. In Nederland zitten de meeste vrouwen lekker klaar met de slofjes van meneer en dat creeert een zeer conservatieve houding bij sommige houding.
Ik kreeg anno 2009 te horen dat ik uit hoofde van mijn functie welliswaar recht had op een hoger salaris maar dat ik toch niet moest klagen , ik was toch een vrouw( een moeder zelfs ) , mijn man zou toch wel goed verdienen ?
Dus sorry kom van die verwende troon af , en zorg ervoor dat je het redt ook als de prins er een keer niet meer zou zijn ..
Onze maatschappij heeft geen geld voor die prinsesjes ..zeker niet als die eerst dure universitaire studies doen op kosten van de belstingbetaler..
En kinderen opvoeden doe je met zijn tweeen ..

sorry mevrouw drayer,moeder zijn is een fulltime baan!!!!!!!een kind op de wereld zetten is een kostbaar bezit!!!waar kies je voor ......werken of moeder zijn!!
als ik voor een kind kies, sta ik daar voor 100% achter!!!
ik las bij mijn dochter een stukje uit de schoolkrant,elk een mocht daar een stukje inzetten.1 verhaaltje maakte veel indruk op me ,en denk er veel aan . ,,Ik hou van mijn mamma,omdat ze altijd voor het raam staat te wachten als ik thuiskom, dan strijk ze me over mijn bol en zegt dat ze veel van me houd......!!!