De dag na de Transfer of Authority was ik mij sterk bewust van het feit dat wij de voorgangers nu hadden uitgezwaaid en dus zelf aan de slag moesten. De eerste dag heb ik mij direct op het Provincial Reconstruction Team (PRT) gericht. Wat een heerlijke club gemotiveerde mensen! 110 militairen en 10 burgers samen hard bezig om te werken aan de ontwikkeling van Uruzgan.
 
Een voor een sprak ik de missieteams van het PRT die ieder een stukje van de provincie voor hun rekening nemen. Stuk voor stuk bevlogen mensen, vol met ideeën over onze taak hier. Aan het einde van de dag had ik mijn eerste officiële daad als nieuwe directeur van het PRT, namelijk de change of commandvan het Police Mentoring Team (PMT). Mijn speech tegenover de opgestelde militairen van het uitgaande en inkomende PMT voelde nog best onwennig. Later in de week mocht ik zelfs twee militairen van het PMT een zeer verdiend een medaille opspelden.
 
Vergadering bij de buren
De dag erna had ik al mijn eerste meeting buiten Uruzgan. In Kandahar werd de regionale gouverneurs meeting gehouden. ‘s Ochtends ving ik gouverneur Hamdam op bij de helikopterlandingsplaats van Kamp Holland. Met een Amerikaanse Blackhawk helikopter vlogen we samen over de bergen naar Kandahar.
De deur van de heli bleef tijdens de vlucht open waardoor het uitzicht vrij letterlijk adembenemend was. De vergadering in Kandahar, die als thema de ondersteuning van de landbouw in Zuid Afghanistan had, begon met een veiligheidsbriefing. Ik geloof niet dat ik ooit een vergadering heb meegemaakt waar je gevraagd wordt op de grond te gaan liggen in het geval van een raketaanval.
 
In het Kandahar theehuis maakten de verzamelde gouverneurs in de wandelgangen handig gebruik van de mogelijkheid om te praten over hun kansen na de aanstaande verkiezingen. De opstelling voor de groepsfoto, buiten in de onverbiddelijke zon verliep hilarisch. Zelden zoveel hoge piefen stuurloos door elkaar zien lopen. Uiteindelijk lukte het natuurlijk wel.
 
Draai vinden
Het moeilijkste in dit begin vind ik eigenlijk om een beetje grip te krijgen op mijn eigen agenda. Iedere minuut is er wel iets dat mijn aandacht eist. Kans om te reflecteren is er nauwelijks. Zeker in de aanloop naar de verkiezingen werden de dagen steeds drukker en drukker. Kleine brandjes en wat grotere. Een veiligheidsincident in Chora dat de lokale gemoederen nogal bezig hield. Praten als Brugman om onze kant van de zaak uit te leggen. Gesprekken met de Amerikaanse en Australische politieke adviseurs hier op het kamp om te komen tot één internationaal team in plaats van allemaal losse eenheden.
 
Verdieping van de burgerbijdrage aan deze missie alsmede verbreding van het aantal landen dat bijdraagt aan de door Nederland geleide Task Force Uruzgan, zo kreeg ik als opdracht mee uit Nederland. Het openen van een herbouwde jongensschool in Tarin Kowt, het uitdelen van diploma’s aan 200 nieuw opgeleide Afghaanse politieagenten. Tussendoor allerlei hoge militairen en diplomaten op bezoek. En een reeks aan interviews, vanuit Nederland maar ook bijvoorbeeld Zwitserland en Australië. Aan generaal Van Uhm en mijzelf om de missie een gezicht te geven. Niet alleen aan het Nederlandse volk maar ook naar het buitenland.
 
Zondag
Zondag heet hier LowOps (low operations). Oftewel de enige dag in de week dat we wat later beginnen. Geen onverbiddelijke wekker om 06.00 uur maar rustig in de zon op een bankje voor de slaapbunkers. In het zand op de plaat een partijtje volleybal, wat sporten in de gym waar een Australische radiozender om de haverklap ‘goodday mate’ zegt. Mijn was wegbrengen naar een serieus grote Afghaanse wasserette hier op het kamp. Voor een schoner resultaat kun je beter zelf wat waspoeder in de zakken van je broek of blouse doen. ’s Avonds een interview op Uruzgan FM.  Een leuke gelegenheid om aan het thuisfront in Nederland te vertellen wat Nederland hier bijvoorbeeld doet om de aanstaande verkiezingen te ondersteunen. 
_______________________
 

Michel Rentenaar is civiel leider van de Task Force Uruzgan en directeur Provinciaal Reconstructieteam in Uruzgan. Hij schrijft voor de Wereldomroep een tweewekelijkse column.