In augustus 2007 zijn mijn vrouw en ik, samen met onze twee tieners, naar Thailand verhuisd voor een periode van twee tot drie jaar. Vaste banen opgezegd en het avontuur tegemoet. Letterlijk het avontuur, want is zo'n stap te plannen als je niet wordt uitgezonden? En is het wel verstandig met twee kinderen in deze leeftijd? Of is het juist dé ervaring van hun/ons leven?

Toen we acht jaar geleden voor de eerste keer in Hua Hin, Thailand op vakantie waren was de cultuurshock enorm. Tegen onze gewoontes in zaten plakboeken in no time in elkaar en hadden we echt een paar weken (in plaats van de gebruikelijke dagen) nodig om weer in het normale dagelijkse ritme te komen. Sindsdien zijn we hier nog drie keer op vakantie geweest, steeds met Hua Hin als thuisbasis. Natuurlijk veel van het land gezien, maar toch steeds weer lekker terug op ons 'eigen' stekkie.

Zouden we het wel goed doen?
Totdat we begin 2006, weer terug in Nederland, tegen elkaar zeiden: ‘goh, wat zou het mooi zijn...'
Tja... Dan ga je zoeken en peinzen, praten en fantaseren. We hadden in Nederland allebei een goede, vaste baan, een prachtig huis, de kinderen deden (en doen het nog steeds) prima op school, sociale voorzieningen om je vingers bij af te likken... zouden we er wel goed aan doen om dat achter ons te laten, al was het maar voor een tijdje? Risico's nemen! Maar ja, als we het nu niet deden, dan zouden we ons misschien over een jaar of een aantal jaren voor het hoofd slaan. Of zouden we misschien beter kunnen wachten tot we met pensioen gaan... Nee, al met al moest het er toch maar van komen.

Inburgeringscursus
Augustus 2007. In Thailand aangekomen was het natuurlijk wel even wennen. Hoewel het hier nog steeds dagelijks zweten is (als het 20 graden is loopt de Thai met een winterjas aan), wen je daar toch aan. Na twee weken bijkomen gingen de kinderen naar school, een Engelstalig programma van een Thaise school. In uniform, natuurlijk! Zelf hadden we uiteindelijk het plan opgevat een bedrijfje op te zetten en een inburgeringscursus te starten. Ik had hiervoor wat onderzoek gedaan en een (klein, maar toch) businessplan opgesteld, iets wat de Thaise ambassade voldoende vond om een non-immigrant B visum (B van Business, een zakenvisum) af te geven van een jaar. Mocht een en ander niet geheel volgens wens verlopen, dan zouden we toch in ieder geval een jaar kunnen blijven. De animo voor de inburgeringscursus bleek tegen te vallen en de kans dat de opbrengsten tegen de gemaakte kosten zouden opwegen was vrij klein.

Stempels
Gelukkig kreeg Elise, mijn vrouw, binnen een maand een telefoontje van de school van de kinderen; ze kon meteen als gymlerares aan de slag. Perfect natuurlijk, want dit hield in dat de werkvergunning eigenlijk meteen geregeld was en de druk toch wat van de Thaise ketel af was. Omdat er nog enige tijd overheen ging voordat de werkvergunning werd afgegeven, moesten we wel na 3 en na 6 maanden een keer het land uit om een stempel te gaan halen. Maar nu we hier toch waren hebben we prachtige uitstapjes naar Kuala Lumpur, Maleisië, en Vientiane, Laos kunnen maken. En natuurlijk gingen we op reis met de Thaise nacht(boemel)trein!

En als je dan de juiste stempels hebt, moet je je, tenminste elke 3 maanden, maar ook als je Thailand binnenkomt of als je een huis, auto of motor wilt kopen, melden bij de ‘immigration police', een noodzakelijk kwaad. Vrijwel elke stempel kost geld en er schijnt geen land in deze regio te zijn waar men de Farang (buitenlander, bleekhuid) zo strak in de gaten houdt (probeert te houden).

Verzekeren
Zijn we in Nederland gewend in de watten te worden gelegd door de sociale voorzieningen, in Thailand werkt dat net even anders. Als je hier ziek bent, ga je naar de huisarts (general practitioner) en je betaalt deze contant. Medicijnen worden door hem zelf verstrekt. Het eerste bezoek aan de huisarts kostte, inclusief medicijnen, 6 euro. Een keer met ons vieren naar de tandarts (inclusief gaatjes vullen en schoonmaken, totaal 2 uur) kostte 90 euro. Zolang het niet heel serieus is, loopt het niet echt in de (waarde)papieren. Wij hebben inmiddels wel besloten met een hoog eigen risico via een Europese verzekeringsmaatschappij onze tijd hier door te brengen. Verzekeren kan hier wel, maar de Thai doet het niet of bij wijze van uitzondering, de dekking is over het algemeen beperkt en als Farang moet je toch zorgen dat je je tegen calamiteiten indekt. Je bent en blijft in hun ogen een miljonair en zult, ook bij ongelukken, (te) snel aan het kortste eind trekken.

Eten
Leven doe je hier buiten en eten kun je op straat. Nu is Hua Hin een toeristenplaats aan zee, waar je de heerlijkste gerechten kunt krijgen voor 1 tot 2 euro per persoon. Als je je plekjes weet op de lokale markten, kost een maaltijd niet meer dan 30 of 40 eurocent. Wil je westers eten, dan krijg je westers eten en de grote fastfoodketens zijn hier vertegenwoordigd (waarbij wel gemeld moet worden dat de enige keer dat we ziek zijn geworden van het eten was na een bezoekje aan een van deze restaurants). Na een half jaar buiten de deur te hebben gegeten verlang je dan toch wel weer naar een Hollandse aardappel met een eenvoudig stukje vlees en groente. Vandaar dat we tegenwoordig steeds vaker thuis eten. Vader achter de stoof, waarvan de gaspitten zijn aangesloten op een grote gasfles onder het aanrecht.

Zelfs met de politieke malaise van het moment en de onlusten van een tijdje terug, hebben we het hier prima naar onze zin. We blijven even weg uit Bangkok, lokaal merk je er helemaal niets van. Buiten Thailand wordt er meer ophef over gemaakt dan hier. De Thai bemoeit zich weinig met politiek en je zult hem daar dan ook niet snel uitspraken over horen doen. Net als over de koning trouwens, koning Bhumibol, de langst regerende en rijkste vorst van de wereld. Hij is heilig voor de Thai en wordt met zeer veel respect bejegend.

Wie droomt er niet van?
Elk facet van het leven is hier écht anders dan in Nederland en het is fantastisch dat mee te kunnen maken. Voor onszelf, maar zeker ook voor de kinderen. Wie droomt er nu niet van ooit eens zo'n stap te doen. Bijna iedereen, toch? Wie zet nu uiteindelijk een dergelijke stap? Veel te weinig mensen! Ja, het brengt risico's met zich mee, maar nee, we zien hier geen Nederlanders (er leven er hier een kleine 200) om ons heen die hun stap betreuren.

Vragen en opmerkingen kunnen gesteld worden via ons emailadres . Ons wekelijkse verhaal is terug te lezen op onze weblog. Veel leesplezier toegewenst!

Wil je ook een bijdrage leveren aan Expat aan het woord? Mail naar . De redactie neemt dan contact met je op.

Ontvang je het gratis WereldExpat magazine nog niet?
Meld je dan nu aan. Dan sturen we het in het vervolg naar je e-mailadres.